Αξίζει να δείτε το video με την ομιλία της Lzzy Hale των Halestorm, στα εγκαίνια της έκθεσης Women In Metal: You Will Know My Name που άνοιξε στο Rock Hall στο Κλίβελαντ του Οχάιο, η οποία αποτίει φόρο τιμής στις γυναίκες του metal. Η έκθεση τιμά όσες ξεπερνούν τα όρια και αμφισβητούν το status quo για να κάνουν ουσιαστικές, πρωτοποριακές προσπάθειες στο metal είδος κι η Hale έκανε μια πραγματικά εμπνευσμένη ομιλία, αποτίοντας φόρο τιμής στα κορίτσια και τις γυναίκες να «κάνουν θόρυβο, να ξεκινήσουν ένα συγκρότημα». Μεταφράζοντας κάποια αποσπάσματα, σάς μεταφέρω:: «Μεγάλωσα αγαπώντας το rock και το Metal, επειδή αυτά τα ήταν επαναστατικά, συναισθηματικά και αμετανόητα. Άφησαν χώρο για θυμό, χαρά, θλίψη, δύναμη, ευαισθησία και δεν έβλεπα κάποιον που να μου μοιάζει. Αλλά πάντα υπήρχαν γυναίκες, που χάραξαν το δικό τους μονοπάτι. Γυναίκες που σκαρφάλωναν μέσα από παράθυρα όταν οι πόρτες δεν άνοιγαν. Γυναίκες που τους έλεγαν ότι ήταν πολύ θορυβώδεις, πολύ επιθετικές, πολύ συναισθηματικές, πολύ φιλόδοξες, πολύ θηλυκές, πολύ αρρενωπές, αλλά ποτέ ολοκληρωμένες. Και το ραδιόφωνο, πολλές φορές δεν έπαιζε ένα τραγούδι, προτιμώντας ένα άλλο που τραγουδούσε άνδρας, με τις δισκογραφικές εταιρείες να τις απορρίπτουν επειδή οι γυναίκες στο metal δεν ήταν «στη μόδα» εκείνη τη στιγμή. Η ιστορία των γυναικών στο metal εν είναι μια παράλληλη ιστορία. Είναι η ιστορία τραγουδιστριών που αρνήθηκαν να μαλακώσουν τη φωνή τους. Κιθαρίστριες που αρνήθηκαν να σταθούν στο παρασκήνιο, ντράμερ που χτυπούσαν πιο δυνατά από όσο περίμενε κανείς, μπασίστριες που κράτησαν ολόκληρες μπάντες ενωμένες. Και τραγουδοποιούς που μετέτρεψαν τον πόνο τους σε δύναμη. Μουσικοί που εμφανίστηκαν φορώντας μαύρες μπότες και γιλέκα και απέδειξαν ότι το Metal ανήκει σε όλους. Είμαι βαθιά τιμημένη που συμμετέχω σε αυτή την έκθεση, αλλά στέκομαι εδώ γνωρίζοντας ότι καμία από εμάς δεν έφτασε μόνη της. Κάθε γυναίκα που εκπροσωπείται εδώ στέκεται στους ώμους κάποιου που ήταν πριν από αυτήν. Και αν το κάνουμε αυτό σωστά, δημιουργούμε επίσης νέους ώμους για να σταθεί κάποιος άλλος. Όχι η αντικατάσταση μιας γενιάς με μια άλλη, αλλά η οικοδόμηση μιας μεγαλύτερης σκηνής, μιας πιο δυνατής σκηνής. Επειδή το μέλλον του metal δεν ανήκει σε ένα συγκεκριμένο φύλο, δεν ανήκει σε μια συγκεκριμένη χώρα, δεν ανήκει σε μια συγκεκριμένη σκηνή. Ανήκει σε οποιονδήποτε είναι αρκετά γενναίος για να δημιουργήσει κάτι ειλικρινές, ισχυρό και αληθινό. Απόψε θέλω να ευχαριστήσω τους πρωτοπόρους, τους απόκληρους, τους παραβάτες κανόνων. Οι γυναίκες που κουβαλούσαν αυτή τη δάδα όταν την κουβαλούσαν ήταν πολύ πιο μοναχικές από ό,τι σήμερα. Και θέλω να μιλήσω απευθείας στο νεαρό κορίτσι που μπορεί να περάσει από αυτή την έκθεση αύριο. Ίσως κρατάει μια κιθάρα για πρώτη φορά. Ίσως γράφει τραγούδια στην κρεβατοκάμαρά της. Ίσως της λένε ότι δεν ταιριάζει στο καλούπι. Ωραία. Γιατί το μέταλλο δεν κατασκευάστηκε ποτέ για καλούπια. Κατασκευάστηκε για τους ανθρώπους που αρνούνται να χωρέσουν μέσα σε αυτά. «Οπότε πιάστε χώρο, κάντε θόρυβο, γράψτε το τραγούδι, ξεκινήστε την μπάντα, χάστε τη νότα, προσπαθήστε ξανά. Αλλά μην τα παρατάτε ποτέ. Γιατί όταν κάποιος τολμά να σας πει ότι δεν ανήκετε εδώ, θυμηθείτε κάτι. Δεν ζητάμε μια θέση στο τραπέζι, χτίζουμε το επόμενο τραπέζι.»
Δείτε ένα μικρό video διάρκειας μόνο 29 δευτερολέπτων με τον Freddie Mercury να ζεσταίνει τη φωνή του, πριν εμφανιστεί στο Knebworth το 1986, που έμελλε να είναι η τελευταία συναυλία των Queen. Προσέξτε ότι δεν προοριζόταν να είναι η τελευταία εμφάνιση του και σίγουρα δεν είχε χαρακτηριστεί ως τέτοια, αλλά εκείνη η συναυλία έμεινε στην ιστορία για αυτόν ακριβώς το λόγο: Η τελευταία φορά που ο Freddie Mercury ανέβηκε στη σκηνή με τους Queen! Το απίστευτο είναι ότι δεν υπάρχει video που να καταγράφει τη συναυλία κάτι που στις ημέρες μας θα ήταν διαφορετικά, με χιλιάδες τηλέφωνα να αποτυπώνουν τη βραδιά! Παραδόξως υπήρχαν
κινηματογραφικά συνεργεία στο Knebworth όπου γυρίστηκαν ντοκιμαντέρ(!) αλλά όχι ολόκληρη η συναυλία. »Είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην ιστορία μας», είπε κάποτε ο Brian May. «Οι κάμερες κάλυπταν τα πλάνα ολόκληρης της συναυλίας που μεταδίδονταν στις οθόνες του Eidophor ταυτόχρονα με τη συναυλία. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν κάποιος να βάλει ένα μαγνητόφωνο και να τη γράψει αλλά κανείς δεν το έκανε. Έτσι, όλα χάθηκαν. Υπάρχει ένα μικρό ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε εκείνη την εποχή, από τους Rudi και Hannes(ήταν οι υπεύθυνοι για το video του One Vision) το οποίο περιλαμβάνει μερικά όμορφα πλάνα από το κοινό - τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί σε κάποιο ντοκιμαντέρ. Αλλά αυτό είναι όλο. Θα ήταν υπέροχο να υπήρχε γενική κάλυψη της συναυλίας καθώς ήταν η τελευταία συναυλία μας».
Στο σύντομο video θα δείτε και θα ακούσετε τον Freddie Mercury να εκτελεί φωνητικές ασκήσεις στο καμαρίνι, πριν από την εμφάνιση τους στη σκηνή. Αυτός που εμφανίζεται στα τελευταία δευτερόλεπτα είναι ο ντράμερ, Roger Taylor.
Α.Ρ.
26/7/26
Δημοσίευση σχολίου