Έχοντας συγκεντρωθεί 900-1000 άτομα, ο Eric Gales, εμφανίστηκε μπροστά σε ένα κοινό που ήξερε τι θα ακούσει. Με το που άγγιξε την κιθάρα του ΧΩΡΙΣ να παίξει, ο χώρος ηλεκτρίστηκε, με έναν funk rock ήχο, που σε κάποιους ίσως να θύμισε Living Color. Ένα ασύλληπτο ταλέντο που αν είχε γεννηθεί τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70, η εξέλιξη του αλλά και αυτής της μουσικής, θα ήταν διαφορετικά! Είναι αριστερόχειρ και παίζει δεξιόχειρη κιθάρα ανάποδα χωρίς να έχει αλλάξει τη σειρά των χορδών της! Ο τύπος δεν είναι ταλέντο, είναι φαινόμενο κι επειδή δεν τραβάει τα κομμάτια του, γίνεται προσιτός και σε κοινό που δεν αρέσκεται στους αυτοσχεδιασμούς (όπως ο γράφων). Σε κανένα σημείο δεν έγινε κουραστικός, κράτησε το ενδιαφέρον του κόσμου σταθερό, έκανε τους απαραίτητους αυτοσχεδιασμούς, αλλά τόσους όσους, και χωρίς να είμαι γνώστης της δισκογραφίας του, πέρασα πολύ καλά.
Δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι όσοι βρεθήκαμε το ζεστό βράδυ του Ιουλίου στην Τεχνόπολη, φύγαμε ικανοποιημένοι. Όσο για την μπάντα του, εξαιρετικοί. Έπαιξε με 2 ντράμερ, κάνοντας τον ήχο του πολύ πλούσιο και καθόλου μπουκωμένο, με τον ένα ντράμερ να είναι ο επί 14 χρόνια συνεργάτης του, ο Nick Hayes και η γυναίκα του LaDonna Gales, ο μπασίστας Randy Stevens (πολύ καλός) κι ο κιθαρίστας Trevor McKay. Θα κλείσω με ένα χαριτωμένο απρόοπτο που έγινε κατά τη διάρκεια ενός κομματιού που πρώτη κιθάρα ήταν ο McKay. Ο Gales άκουσε ένα παρατεταμένο θόρυβο που ακούσαμε κι όσοι είμαστε στις πρώτες σειρές και κοίταγε την τέντα της σκηνής να καταλάβει τι είναι. Έτσι σταμάτησε το κομμάτι, προσπαθώντας να το ακούσει καλύτερα, ρωτώντας Is it a Bird? Άντε να του εξηγήσεις ότι ήταν τζιτζίκια!!!!!
Προς τιμήν του, μετά το τέλος της βραδιάς, πήγε στο merch stand και φωτογραφήθηκε υπογράφοντας cd, χωρίς να ζητήσει χρήματα.
Α.Ρ.
20/7/26
Δημοσίευση σχολίου