Μέσα σε ένα μουσικό αλλά και κοινωνικό περιβάλλον που άλλαζε μέρα με την ημέρα, στην μεγάλη δισκοαγορά της Μ.Βρετανίας, πέραν των punk συγκροτημάτων, αρχίζουν να ξεπετάγονται και μικρές ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες. Μικρά κεφάλαια, πολύ όρεξη για προσωπική δουλειά, φυτώρια νέων ιδεών και μεγάλη ευελιξία ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά τους. Μια από αυτές ήταν η Stiff Records που δημιούργησαν τον Ιούλιο του 1976, οι επιχειρηματίες Jake Riviera και Dave Robinson, παίρνοντας δάνειο 400 λιρών από τον τραγουδιστή των Dr Feelgood, Lee Brilleaux και με βασική ιδέα να προσφέρουν μια εναλλακτική λύση στο rock της δεκαετίας του '70. Οι 2 επιχειρηματίες έστησαν το γραφείο τους στο Δυτικό Λονδίνο, έχοντας σαν σύνθημά τους τα Today’s Music Today, The World’s Most Flexible Record Label και το ωραιότερο, If It Ain’t Stiff It Ain’t Worth A Fuck. Η πρώτη κυκλοφορία τους ήταν το So It Goes του Nick Lowe (Αύγουστος 1976, δεν μπήκε στο επίσημο chart) που κόστισε μόλις 45 λίρες. Στη συνέχεια ο Lowe εργάστηκε σαν παραγωγός της εταιρείας, με το ρόστερ της να ενισχύεται από ονόματα όπως Damned, Ian Dury, Wreckless Eric και για ένα μόνο single, οι Motörhead με το White Line Fever (1977).
Για την ιστορία, ακολούθησαν οι κυκλοφορίες των μικρών δίσκων- singles, Between the Lines των Pink Fairies, All Aboard- Roogalator, Styrofoam – Tyla Gang για να φθάσουμε στη μεγάλη υπογραφή της εταιρείας, του 22χρονου Declan MacManus, ενός νεαρού Λονδρέζου που έγραφε τραγούδια ενώ παράλληλα έκανε και δουλειές γραφείου. Τον υπέγραψε ο Riviera, αφού είχε ακούσει μια demo κασέτα και τον ονόμασε Elvis Costello. Το 1977, κυκλοφόρησε το πρώτο single του που ήταν το Watching The detectives, που έμελλε να γίνει η πρώτη επιτυχία στο Top 20 της Stiff. Όμως ο Riviera στο τέλος του 1977, έφυγε από την Stiff, δημιουργώντας την Radar Records και το χειρότερο απ΄όλα ήταν ότι πήρε μαζί του τους Nick Lowe και Elvis Costello. Από την πλευρά του, ο έτερος μέτοχος, δεν αποκαρδιώθηκε Απτόητος, ο Robinson συνέχισε, υπέγραψε τους Ian Dury & The Blockheads και τον Ιανουάριο του 1979, είδε το With Your Rhythm Stick να πηγαίνει στο Νο1 των μικρών δίσκων. Λίγο αργότερα, ο Robinson υπέγραψε τους Madness, οι οποίοι είχαν 18 επιτυχίες σε πέντε χρόνια. Η κακοδιαχείρηση χρέη περίπου 3.000.000 λιρών και το 1986, η Stiff κατέρρευσε, πρόλαβε όμως να μεταδώσει σε άλλους το όραμα μιας ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας, με τη Μ.Βρετανία να γεννάει τις Creation, Go! Discs, Food, Domino κ.α.
Το στίγμα της Stiff Records έμεινε ανεξίτηλο στην βρετανική μουσική γι αυτό κι ο Rockmachine.gr σάς παρουσιάζει τα 10 αντιπροσωπευτικότερα άλμπουμ της εταιρείας.
Πρώτο και ίσως καλύτερο, το New Boots and Panties!! (1977, No5 UK), το πρώτο άλμπουμ του 35χρονου(!) Ian Dury (1942 –2000) που κάποιοι τον ήξεραν από τη συμμετοχή του στους Kilburn and the High-Roads. Μέσα σε ένα μουσικό κλίμα που το σλόγκαν «ο Καλός μύλος όλα τα αλέθει» ήταν ότι πιο αντιπροσωπευτικό μπορούσε να υπάρξει, τα 10 τραγούδια του δίσκου ήταν ένα μείγμα pub rock, disco(!) αλλά και rock and roll (σ.σ. είπαμε «ο καλός μύλος όλα τα αλέθει»), ντυμένα με στίχους που απευθύνονταν στην εργατική τάξη , καταφέρνει να πουλήσει 300.000 δίσκους, βγάζοντας το single Sweet Gene Vincent που απέτυχε εμπορικά. Το κλασικό Sex & Drugs & Rock & Roll εμφανίστηκε σαν πρώτο κομμάτι στη Β! πλευρά των αρχικών ηχογραφήσεων και συμπεριλήφθηκε σε μια κυκλοφορίας σε χρυσό βινύλιο το 1978, αλλά δεν αναφέρθηκε στο εξώφυλλο!
Ώσπου να σβήσει ο ήλιος, δίπλα από το όνομα των Damned ΠΑΝΤΑ θα αναγράφεται «το πρώτο punk συγκρότημα που κυκλοφόρησε άλμπουμ και μικρό δίσκο(single). Και πράγματι, το New Rose κυκλοφόρησε στις 22 Οκτωβρίου 1976, έχοντας στη Β! πλευρά μια διασκευή του Help, παιγμένο στη διπλάσια ταχύτητα από αυτήν των Beatles! Το άλμπουμ Damned Damned Damned(1977, Νο 34 Μ.Βρετανία), με τα 12 τραγούδια του δια της βίας να ξεπερνούν τα 31 λεπτά σε συνολική διάρκεια. Τότε ο βρετανικός μουσικός τύπος του απέρριψε, χαρακτηριζόμενους σαν παιδαριώδεις, με τα χρόνια το άλμπουμ είναι αξιολογήθηκε σαν ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα της εποχής του.
Ωπ, να και ο …χορηγός. Στην αρχή του κειμένου, διαβάσατε ότι οι Jake Riviera και Dave Robinson, πήραν ένα δάνειο 400 λιρών από τον τραγουδιστή των Dr Feelgood, Lee Brilleaux, οπότε θα ήταν παράδοξο να μην ηχογραφήσει δίσκο στη Stiff. O Lee Brilleaux (πραγματικό όνομα Lee John Collinson, 1952 – 1994)ήταν η κινητήριος δύναμη στους Dr. Feelgood ένα από τα καλύτερα pub rock συγκροτήματα που είχα την τύχη να τους δω με την αρχική σύνθεσή τους στην εμφάνισή τους στην Αθήνα, το 1982 στο Σπόρτινγκ. To Dr. Feelgood είναι το μοναδικό προσωπικό του άλμπουμ καθώς όλα τα άλλα είναι με τους Dr.Feelgood. Και 2 ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΑ στοιχεία σχετικά με τον Lee Brilleuax. Στο μοναδικό του άλμπουμ, ερμηνεύει κάποια τραγούδια του Johnny Cash, ενώ παίζει φυσαρμόνικα στο Keep On Giving Me Love, από το Northwinds του David Coverdale.
Νάτος ο Declan MacManus που ο Riviera, ονόμασε Elvis Costello. Ηχογράφησε το πρώτο άλμπουμ του, My Aim is True, με παραγωγό ton Nick Lowe και μέλη του αμερικάνικου country rock(!) συγκροτήματος Clover, των οποίων η συμμετοχή δεν αναφέρθηκε στο εξώφυλλο λόγω συμβατικών διαφωνιών. Έξυπνοι στίχοι, που ταίριαξαν με τα τραγούδια και το έστειλαν στο Νο14 του βρετανικού chart και στο Νο 32 του αμερικάνικου κι έβγαλε τραγούδια σαν τα Working Week, Less Than Zero, I'm Not Angry και Alison (σ.σ. αυτό ακούστηκε πολύ στη χώρα μας). Με τα χαρακτηριστικά μεγάλα γυαλιά του και το όνομα του Elvis που παρέπεμπε στον Presley, δεν ήθελε πολύ να γίνει ο αγαπημένος των αγγλικών μουσικών εφημερίδων. Άσε που το άξιζε, γιατί ο δίσκος ήτα καλός!
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Ένα από τα μέλη των Clover, ο μπασίστας John Ciambotti εκτός από session μουσικός έχει υπάρξει μέλος των Tommy Tutone, την εποχή που ηχογράφησαν τη μοναδική επιτυχία τους Jenny Jenny, ενώ άλλα μέλη των Clover έπαιξαν με τους Huey Lewis and the News, the Doobie Brothers και Lucinda Williams!
Το άλμπουμ Live Stiffs Live (1978, Νο 28 Μ.Βρετανία) αποτελεί την καταγραφή της περιοδείας Live Stiffs Tour (3 Οκτωβρίου έως κα 5 Νοεμβρίου 1977), από μια ομάδα μουσικών της Stiff Records. Τα ονόματα; Τρανταχτά, Elvis Costello and the Attractions, Ian Dury & the Blockheads, Nick Lowe, Wreckless Eric και ο κιθαρίστας που οι παλαιότεροι metalheads θα τον θυμούνται από τη συμμετοχή του στο πρώτο σχήμα των Motorhead, Larry Wallis. To άλμπουμ κλείνει όπως και η συναυλίες, όλοι οι μουσικοί στη σκηνή τραγουδούν το Sex & Drugs & Rock & Roll, παραφρασμένο σε Sex Drugs Rock & Roll & Chaos. Μέρος της σύγχρονης αγγλικής μουσικής ιστορίας. Προσέξτε ότι στην εισαγωγή ο εκφωνητής παρουσιάζει τον Nick Lowe, αποκαλώντας τονNick Law’s Led Zeppelin!!!!!!
Τον Graham Parker τον ανακάλυψα ακούγοντας το Hey Lord, Don't Ask Me Questions, ένα από τα all time αγαπημένα μου τραγούδια. Η περίπτωσή του διαφέρει εντελώς από το σύνολο των καλλιτεχνών της Stiff Records αφού όταν υπέγραψε στην εταιρεία, είχε ήδη κυκλοφορήσει 4 άλμπουμ στην Vertigo Records, από τα οποία τα 2 ήταν πετυχημένα. Το The Up Escalator (1980, No 11 UK, No 40 USA), με τους στίχους να είναι η μεγάλη δύναμη του Graham Parker αλλά και του άλμπουμ. Οι καλύτερες στιγμές του The Up Escalator είναι τα Α No Holding Back, Beating of Another Heart, Endless Night και το Stupefaction.Δεν μπορώ να αγνοήσω τις συμμετοχές των Bruce Springsteen (φωνητικά στο Endless Night) και των Nicky Hopkins πιάνο και οργανίστας των E Street Band, Danny Federici. Παραγωγός ο James Iovine.
Η Αγγλοαμερικανικά Lene Lovich (γεννημένη στο Detroit, πραγματική όνομα Lili-Marlene Premilovich εμείς τότε λόγου επιθέτου νομίζαμε ότι είναι Γιουγκοσλάβα), είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον του Δ/ντη της Stiff Records, Dave Robinson, με τη διασκευή της στην παλαιά επιτυχία των Tommy James And The Shondells, I Think We’re Alone Now και αυτό ήταν το διαβατήριό της για να υπογράψει στην εταιρεία, κυκλοφορώντας το άλμπουμ Stateless (Νo 35UK, No 137 USA), που έβγαλε την επιτυχία (και στη χώρα μας) Lucky Number( 1979 Νο 3 Μ.Βρετανία). Το σύνολο των τραγουδιών του Stateless είναι πολύ ιδιαίτερο, με πολλή ενέργεια και ξεχωριστά φωνητικά. Στην Αθήνα είχε εμφανιστεί τον Απρίλιο του 1980 στο Σπόρτινγκ. Προσέξτε, γιατί το ίδιο άλμπουμ έχει κυκλοφορήσει με διαφορετικά εξώφυλλα.
Οι Pogues είχαν ήδη κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ όταν μπήκαν στο studio με παραγωγό τον Elvis Costello για να ηχογραφήσουν το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο Rum Sodomy & the Lash (1985, Νο 13 Μ.Βρετανία). Ο τίτλος είναι δανεισμένος από ένα απόφθεγμα που αποδίδεται στον Wynston Churchill που είπε: Don't talk to me about naval tradition. It's nothing but rum, sodomy, and the lash («Μην μου μιλάς για ναυτική παράδοση. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ρούμι, σοδομία και μαστίγωμα») και προτάθηκε από τον ντράμερ Andrew Ranken. Κάποιοι τότε είχαν αναγνωρίσει το ταλέντο Shane MacGowan και κατ’ επέκταση την punk επιθετικότητα και κέλτικη φολκ παράδοση των Pogues. Τα A Pair Of Brown Eyesκαι Dirty Old Town είναι από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, με το εξώφυλλο να είναι μια τροποποιημένη εκδοχή του πίνακα του Theodore Gericasult, The Raft of the Medusa, με τα κεφάλια των μελών του συγκροτήματος, να αντικαθιστούν τα αντίστοιχα στη σχεδία.
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Κοίτα που σε ένα άρθρο-αφιέρωμα στη Srtiff Records, θα γράψω για δεύτερη φορά το όνομα του Bruce Springsteen ο οποίος κατά τη διάρκεια της συναυλίας του στο Kilkenny’s Nowlan Park της Ιρλανδίας (12 Μαϊου 2024), αφιέρωσε το τραγούδι των Pogues, A Rainy Night In Soho, στη μνήμη του Shane MacGowan. Μάλιστα ήταν το πρώτο τραγούδι που έπαιξε στη συναυλία, με την E Street Band να τον συνοδεύει και τον κόσμο να ανταποκρίνεται ιδιαίτερα θετικά. Και δεν έφθανε μόνο αυτό, ο Springsteen επισκέφτηκε το σπίτι του MacGowan όπου συναντήθηκε με τη χήρα του, η οποία είπε «Είναι θαυμάσιο να βλέπεις ένα τόσο πετυχημένο μουσικό, να εξακολουθεί να φέρεται γενναιόδωρα και να εκτιμά άλλους μουσικούς και συνθέτες. Τον ευχαριστώ για την επίσκεψη του σε εμένα». Ο MacGowan πέθανε από πνευμονία στις 30 Νοεμβρίου 2023 στο σπίτι του στο Δουβλίνο, αφού είχε νοσηλευτεί με λοίμωξη στα τέλη του 2022.
To 1976, o Eric Goulden, που υιοθέτησε το όνομα Wreckless Eric, διάβασε μια αγγελία στην αγγλική μουσική εφημερίδα Melody Maker, που αναζητούσε καινούργια ταλέντα να δισκογραφήσουν. Παραιτήθηκε από το εργοστάσιο που δούλευε, ηχογράφησε ένα demo και μεθυσμένος πήγε στα γραφεία του Stiff για να τους την αφήσει. Το τραγούδι ήταν το μάλλον άτεχνο αλλά μελωδικό Whole Wide World που δεν μπήκε στα Chart αλλά ακούστηκε εκεί που έπρεπε, στέλνοντας τον στο studio να ηχογραφήσει το πρώτο άλμπουμ του με τίτλο το όνομά του, Wreckless Eric (1978, No 46 UK). Στο σημερινό αφιέρωμα, επέλεξα το τρίτο άλμπουμ του, το 2πλό Big Smash(1980, No 30 UK), όχι ότι έχει μεγάλες διαφορές από τα πρώτα του δύο, αλλά σε σύνολο βγάζει μεγάλη προσωπικότητα.
Τελευταίους άφησαν τους Madness και το πρώτο ιστορικό άλμπουμ τους One Step Beyond... (1979, Νο2 Μ.Βρετανία) και σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ όλων των εποχών για τη Βρετανία. Έχοντας πάρει το όνομά τους από ένα τραγούδι με τίτλο Madness του πρωτοπόρου της ska/ reggae μουσικής, Prince Buster, 6 τύποι από το Camden ηχογράφησαν και μίξαραν μέσα σε τρεις εβδομάδες τα 15 τραγούδια του One Step Beyond..., πουλώντας μόνο στη Μ.Βρετανία 300.000 αντίτυπα. Ξεθάβοντας το ska που ελάχιστοι άκουγαν κι ασχολούντο έως εκείνη την εποχή στη Μ.Βρετανία, προσθέτοντας μεγάλη δόση χιούμορ, cockney και reggae, διασταυρωμένα με σαξόφωνο, το One step Beyond δεν χορταίνεις να το ακούς.
ΚΙ ENA ΒΟΧ ΣΕΤ
To 1992 κυκλοφόρησε το 4πλό The Stiff Records box set με box set με όλα τα singles αλλά πέραν από αυτά με ένα πολύ καλό ένθετο. Πολύτιμο! (Θα το δείτε στην φωτογραφία πάνω δεξιά).
Tην άλλη Κυριακή: Η συναυλία των Acid Reign (ανοίγουν για τους Sacred Reich), δίνει στον Αλέξανδρο Ριχάρδο την ευκαιρία να θυμηθεί τα βρετανικά thrash συγκροτήματα (δεν είναι και πολλά....)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
19/7/26
Δημοσίευση σχολίου