Με τον ουρανό μουντό να απειλεί να ρίξει βροχή, εξοπλισμένος με πόντσο, αμάνικο μπουφάν με κουκούλα, χάπι Approvel 150grm για την πίεση και διπλωμένη σακούλα «Σκλαβενίτη», αυτή με την πορτοκαλί ρίγες, για να βάλω τα ποτήρια που θα αγόραζα, γιατί είχα μάθει ότι δεν έδιναν σακούλα όπως οι Metallica, μπαίνω στο Ολυμπιακό Στάδιο, την ώρα που έβγαιναν οι Anthrax.
Με τον περισσότερο κόσμο να αναρωτιέται αν παίξουν το Alexander the Great, έχοντας πρόσφατη την αινιγματική δήλωση του Dickinson “Keep your eye on the set list as we start on Athens” , οι Anthrax ξεκινούν με το Among the Living, για να συνεχίσουν με τα Madhouse, Caught in a Mosh, I Am the Law, 2 διασκευές, τα Antisocial και Got the Time για να κλείσουν με το Indians. Γύρω στα 45 λεπτά με τη μπάντα σε πολύ καλή διάθεση και με τον Joey Belladonna σε ακόμα καλύτερη. Πραγματική δεύτερη νιότη, με το συγκρότημα να παίζει με ταχύτητες δεκαετίας του 80! Εκείνο που πάντα θαύμαζα σ' αυτούς ήταν ότι διατηρούν στα τραγούδια τους αλλά και στις εμφανίσεις τους, την ωμότητα των πρώτων ημερών τους και το πνεύμα της δεκαετίας του 80. Δεν έπαιξαν κανένα από τον επερχόμενο καινούργιο δίσκο τους Cursum Perficio που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο, αλλά ένα καλό best of όπως διαβάσατε και πιο πάνω. Και μια παρατήρηση, στα ντραμς δεν ήταν ο Charly Benante, που αυτή την εποχή περιοδεύει με τους Pantera. Στη θέση του, ο Darby Todd που έχει παίξει με Devin Townsend, Darkness, Martin Barre, Alan Price, Gary Moore, Kee Marcello, Joe Lynn Turner, Carl Verheyen, Robert Plant, Robben Ford, Paul Gilbert κ.α.
Ακριβώς στις 20.40 και για 2 ώρες στη σκηνή ανεβαίνουν οι Iron Maiden, ξεκινώντας με το Doctor Doctor (UFO) να παίζει ολόκληρο από τα μεγάφωνα, (διάβασε Μήτηρ Μαθήσεως) και η Run for your Lives World tour 2026, παίρνει μπροστά, με το set list να ταξιδεύει στα κομμάτια από τα άλμπουμ της περιόδου 1980-1992 ή αν προτιμάτε από το πρώτο άλμπουμ έως και το Fear of the Dark. Με ένα καταιγισμό από τη δεκαετία του 80, Ides of March, Murders in the Rue Morgue, Wrathchild, Killers, Phantom of the Opera και The Number of the Beast, συγκρότημα και κοινό παίρνουν φωτιά. Με τα φυσικά σκηνικά να αποτελούν παρελθόν, οι γιγαντοοθόνες παίζουν τα εξώφυλλα των άλμπουμ αλλά και των singles, «δεμένα» σε ταινία με τη χρήση AI, σαν να βλέπεις κινηματογραφικό έργο. Σε φόρμα ο Dickinson, με οξύτατο ήχο οι κιθάρες, με τον κλασικό heavy ήχο το μπάσο του Harris και για πρώτη φορά επί ελληνικού εδάφους, ο Simon Dawson στα ντραμς, οι Iron Maiden δεν αφήνουν κανένα περιθώριο. Σαρώνουν! Και ξαφνικά ο Dickinson, λέει «Ήλθε η ώρα να παίξουμε ένα τραγούδι που έχουμε καιρό να παίξουμε» με τον κόσμο να ενθουσιάζεται γιατί όλοι νομίσαμε ότι θα παίξουν το Alexander the Great. « It is not the Alexander the Great”, σπεύδει να συμπληρώσει, αλλά το Infinite Dreams. Ακολουθούν τα Powerslave, 2 Minutes to Midnight, Rime of the Ancient Mariner (πάντα με κούραζε), Run to the Hills, Seventh Son of a Seventh Son, The Trooper, Hallowed Be Thy Name για να κλείσουν με το Iron Maiden. Μπορεί να νοσταλγώ τα πραγματικά σκηνικά, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι ορισμένα από τα γραφικά που πλέον χρησιμοποιούν Τεχνητή Νοημοσύνη(AI), είναι το λιγότερο εξαιρετικά. Στο Hallowed Be Thy Name, ο Dickinson ενώ είναι στο επάνω μέρος της σκηνής, σε μια στιγμή φαίνεται να περπατάει ΜΕΣΑ στη οθόνη, σαν να είναι μέρος του video! Για encore κράτησαν τα Aces High, Fear of the Dark και Wasted Years, αφήνοντας τον κόσμο με μια γλυκιά γεύση, ειδικά όσους τους έβλεπαν για πρώτη, δεύτερη φορά, πρέπει να έπαθαν πλάκα. Για όσους τους έβλεπαν για πολλοστή φορά, πιστεύω ότι τούς έχουν δει σε καλύτερες ημέρες. Πάντως, τόσο για τους Anthrax όσο και για τους Iron Maiden, επειδή ή 23η Μαϊου ήταν η πρώτη ημέρα της περιοδείας, ήταν η καλύτερη πρόβα τζενεράλε!
Ο ΚΟΣΜΟΣ
Με δική μου εκτίμηση, τον κάνω γύρω στις 50.000. Αυτό το νούμερο έγραψαν όλα τα ειδησιογραφία sites όπου όλοι το παίρνουν από τον άλλο(!) γι αυτό καλό θα ήταν να περιμένουμε την ανακοίνωση της διοργανώτριας εταιρείας.
ΚΑΙ ΔΥΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
Έχω κάποιους ενδοιασμούς για το set list. Ναι, η περίοδος 1980-1992 ήταν η πιο εμπορική και πλέον δημοφιλής για το συγκρότημα. Πέραν του Alexander the Great που μάς έχει εμμονή, πέραν των κλασικών Trooper, Hallowed…, 2 Minutes.. Aces High και Run to the Hills, που κακά τα ψέματα γι αυτό πάμε στις συναυλίες τους, ΔΕΝ έπαιξαν ούτε ένα τραγούδι από το No Prayer for the Dying. Πόσο δύσκολο ήταν να παίξουν κάποιο από τα Tailgunner, Holy Smoke ή Bring your daughter...; Μπορεί να έκαναν μια κοιλία στα Powerslave, Infinite Dreams και Ancient..αλλά πάντα το set list χρειάζεται μια φρεσκάδα και αυτά τα 3 κομμάτια την προσέφεραν.
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Εδώ και πολλά χρόνια, οι Iron Maiden χρησιμοποιούν το Doctor Doctor των UFO σαν τελευταία προειδοποίηση προς τα μέλη του συγκροτήματος αλλά και προς τον κόσμο, ότι αμέσως που τελειώνει βγαίνουν στη σκηνή. " Σταματήστε να κατουράτε, πιείτε την τελευταία μπύρα κι όλοι στις θέσεις σας».
Υ.Γ
Τελικά ούτε το πόντσο χρειάστηκα, ούτε το αμάνικα με κουκούλα , αφού δεν έβρεξε, ούτε το Approvel των 150grm, ούτε τη σακούλα «Σκλαβενίτη», αφού αγόρασα μόνο ένα ανοιχτήρι μπουκαλιών!
Φωτογραφίες: ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΠΑΝΗΣ
Κείμενο: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
24/5/26
Δημοσίευση σχολίου