Ως και τα μέσα της δεκαετίας του 70, οι συναυλίες δεν είχαν ιδιαίτερα σκηνικά, αλλά εστίαζαν στο συγκρότημα ή τον καλλιτέχνη που συγκέντρωνε τα βλέμμα του κοινού. Μια σειρά ενισχυτών, τα μικρόφωνα, η ντραμς πάνω σε ένα μικρό βάθρο και …πίσω ο τοίχος του club. Σταδιακά άρχισαν να προσθέτουν ντεκόρ για να φθάσουμε στα μέσα της δεκαετίας του 80 όπου η υπερβολή έγινε κανόνας με τα γνωστά τεράστια σκηνικά, τα σιδερόσχοινα απ΄όπου κρεμόντουσαν οι καλλιτέχνες και πέρναγαν επάνω από το κοινό κι όλα αυτά που έχετε δει είτε live είτε σε dvd. Όμως επειδή η υπερβολή είναι συνυφασμένη με τον καλλιτεχνικό χώρο, δεν άργησαν τα πρώτα μεγάλα σκηνικά να δημιουργούν πρόβλημα και πρώτο ήταν το ουράνιο τόξο των Rainbow που …δεν χώραγε σε όλες τις αίθουσες που έπαιζαν, οι μονόλιθοι του Stonehenge που πήραν μαζί τους στην Αμερική οι Black Sabbath, κι αυτοί δεν χώραγαν γιατί τους είχαν μετρήσει λάθος και ο …ιπτάμενος δίσκος των Electric Light Orchestra(elo). Ήταν κατά την εποχή του progressive rock που η τέχνη της ροκ ερμηνείας έγινε πολύ πιο θεατρική. Πέρασαν οι μέρες των τεσσάρων τύπων που στέκονταν μπροστά από μια σειρά ενισχυτών. Οι ενισχυτές έμειναν αλλά η σκηνή εμπλουτίστηκε με πολύπλοκα σκηνικά, έξτρα και περίπλοκα στηρίγματα που δεν λειτουργούσαν πάντα όπως είχαν προβλεφθεί - όπως ανακάλυψαν προς απογοήτευσή τους ο Jeff Lynne και οι ELO το 1978. Από την αρχή της καριέρας τους, οι Electric Light Orchestra είχαν υιοθετήσει ένα πλούσιο σκηνικό, που σε συνδυασμό με τους τρεις μουσικούς που έπαιζαν τσέλο και βιολί, γινόταν εντυπωσιακό. Στοχεύοντας - σύμφωνα με τον Roy Wood (αποχώρησε 1972), να συνεχίσουν από εκεί που σταμάτησαν οι Beatles, οραματιζόμενοι ένα εντυπωσιακό φουτουριστικό πνεύμα, αφού ο συνδυασμός των βιολιών/τσέλου με το συγκρότημα από μόνο του ήταν ελκυστικό. Σίγουρα ηχητικά οι ELO λειτουργούσαν πολύ μπροστά από την εποχή τους αλλά η περιοδεία του Out of the Blue(1978), μια εποχή που το αγγλικό συγκρότημα είχε αγγίξει την κορυφή, τους σημάδεψε, μάλλον αρνητικά. Είχαν παραγγείλει ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό σκηνικό, με laser shows (από τις πρώτες χρήσεις εκείνη την εποχή) και κεντρικό στοιχείο εκείνης της περιοδείας, ένα κολοσσιαίο σκηνικό διαστημοπλοίου, όπου αναδυόταν στη σκηνή στην αρχή και στο τέλος κάθε συναυλίας, με τα μέλη των ELO να εμφανίζονται αλλά και να αποχωρούν! Δείτε το video και θα καταλάβετε, αναλογιζόμενοι ότι μιλάμε για το 1978.
Ωστόσο, οι μηχανισμοί του διαστημοπλοίου δεν λειτουργούσαν σύμφωνα με το σχέδιο. Όσο η περιοδεία προχωρούσε, τόσο το διαστημόπλοιο γινόταν όλο και πιο δύσχρηστο με τις τεχνικές δυσκολίες να εμφανίζονται σχεδόν σε κάθε συναυλία. Ο ντράμερ Bev Bevan (λίγο αργότερα στους Black Sabbath) έχει πει στο περιοδικό Prog το 2018: «Ήταν μια καταπληκτική περιοδεία και πολλοί άνθρωποι έχουν πει ότι ήταν η καλύτερη συναυλία που έχουν δει ποτέ. Αλλά από τη δική μας πλευρά δεν ήταν καλή εμπειρία γιατί το διαστημόπλοιο που ήταν φτιαγμένο από πλεξιγκλάς, δεν βοηθούσε στην ποιότητα του ήχου, προκαλώντας πληθώρα τεχνικών δυσκολιών. Τα ανυψωτικά μηχανήματα, η κιτ ντραμς και τα πλήκτρα, ήταν τα όργανα που αντιμετώπισαν πρόβλημα καθώς μερικές φορές δεν λειτουργούσαν. Ένα βράδυ, καθώς ξεκινήσαμε με το Standin' In The Rain και η ντραμς δεν ..εμφανίστηκε! Στα ανυψωτικά το πρόβλημα λυνόταν με την χειροκίνητη χρήση αλλά απαιτούσε πολύ προσωπικό και καθυστερούσε η λειτουργία του» εξήγησε ο ντράμερ. «Σε μια άλλη περίπτωση, το κιτ είχε ανέβει, αλλά το ανυψωτικό που στεκόταν ο Jeff Lynn, δεν είχε ανέβει κι αναγκάστηκε να σκαρφαλώσει από μια τρύπα για να ανέβει στη σκηνή». Σήμερα τέτοια προβλήματα θεωρούνται …ξεπερασμένα, αλλά από την άλλη πλευρά το 1978 ήταν ένα δυνατός πόλος έλξης.
Α.Ρ.
10/4/26
Δημοσίευση σχολίου