Καθώς η δεκαετία του ’70 έφτανε στο τέλος της και οι UFO ήταν έτοιμοι να κάνουν το επόμενο μεγάλο βήμα στην καριέρα τους, ορμώμενοι πολύ περισσότερο από την κυκλοφορία του εντυπωσιακού διπλού live άλμπουμ, Strangers in the Night, ο μεγάλος τους πρωταγωνιστής, ο Γερμανός θεός της κιθάρας Michael Schenker, τους «άφησε στα κρύα του λουτρού».
Δεν ήταν μόνο οι εντάσεις μεταξύ του κιθαρίστα και του ηγετικού διδύμου των UFO, Phil Mogg (φωνητικά) και Pete Way (μπάσο), που είχαν χτιστεί μεθοδικά σε μία περίοδο πέντε ετών και 6 άλμπουμ. Ούτε ο φόβος των ζωντανών εμφανίσεων (γνωστός και ως stage fright) που ταλαιπωρούσε τον κιθαρίστα και τον ανάγκαζε να καταναλώνει φάρμακα και αλκοόλ για να τον διαχειριστεί. Άλλωστε, μέχρι το 1978, ο 23χρονος κιθαρίστας είχε φύγει και είχε πειστεί να επιστρέψει στο συγκρότημα άλλες δυο φορές.
Ήταν κάτι πολύ πιο ασήμαντο. Όταν ο Schenker ζήτησε από τον παραγωγό τους Ron Nevison να τον αφήσει να «φτιάξει» το σόλο του στο Rock Bottom, από το Strangers in the Night, ο παραγωγός αρνήθηκε και ο Michael αποχώρησε πλήρως απογοητευμένος από το στούντιο. Και έκτοτε δεν τον ξαναείδαν.
Το τεράστιο ταλέντο του Michael Schenker, ομόφωνα του πιο δημιουργικού μουσικού που αναδύθηκε ποτέ από την Γερμανική hard rock και metal σκηνή, συνδυαζόταν με μία εύθραυστη, απρόβλεπτη και κάποιες φορές αυτοκαταστροφική προσωπικότητα. Ήταν, ωστόσο, ο λόγος που το σκάφος των UFO ανέβηκε σε μεγάλα ύψη, αλλάζοντας τόσο το ύφος τους, όσο και το περιβάλλον τους. Δεν υπήρχε συγκρότημα από το επικείμενο NWOBHM που να μην είχε πάρει κάτι από τα χρυσά άλμπουμ των UFO με τον Michael Schenker, όσο και από το ίδιο το παίξιμο του Γερμανού. Ενδεικτική ήταν η δήλωση του Ron Nevison σε συνέντευξη του, ο οποίος, παρόλο που είχε διαφωνήσει με τον κιθαρίστα σε πολλά θέματα (κυρίως αυτά που αφορούσαν το Strangers in the Night), παραδέχτηκε πως: «Δεν ήταν μόνο το παίξιμο του, αλλά και το γράψιμο του. Είναι υπεύθυνος για τα περισσότερα από τα καλά πράγματα στους UFO. Όλοι συνέβαλαν … αλλά ο Michael έγραψε το μεγαλύτερο μέρος αυτών των σπουδαίων τραγουδιών. Ήταν ο βασικός πρωταγωνιστής, δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό».
ΠΩΣ Ο PAUL CHAPMAN ΕΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥΣ
Με την φυγή του Schenker, οι εναπομείναντες UFO προσέγγισαν ένα παλιό τους γνώριμο, τον Paul “Tonka” Chapman, για να αναλάβει την θέση του κιθαρίστα στους UFO. Tonka ήταν μία μάρκα φαινομενικά άθραυστων παιχνιδιών από την Αμερική, από την οποία ο Chapman τσίμπησε το παρατσούκλι του, καθώς δεν τον έπιανε με τίποτα το αλκοόλ. Στο παρελθόν, είχε έρθει στο συγκρότημα από τους Ιρλανδούς Skid Row -έχοντας μάλιστα αντικαταστήσει τον Gary Moore, - για να παίξει δεύτερες κιθάρες στο Phenomenon(1974) αλλά τον άφησαν να φύγει μετά την περιοδεία.
Όντας σε μία αγροικία στο Pontypool, μία μικρή πόλη της νότιας Ουαλίας, με την γυναίκα του και τον γιο του, ο κιθαρίστας έλαβε νέα από έναν γείτονα αγρότη ότι τον ψάχνει ένας «cockney» (κάτοικος Ανατολικού Λονδίνου με την χαρακτηριστική προφορά), που τον καλεί από τος Los Angeles για να του μιλήσει. Επρόκειτο για τον manager των UFO, τον Wilf Wright.
Κάπως έτσι, τις αμερικάνικες αποκριές (Halloween) του 1978, o Chapman προσγειώνεται στο Los Angeles, τον μαζεύει ο Mogg, και τον πάει για σφηνάκια. Κάποιο επόμενο βράδυ, βγαίνουν στο Rainbow Bar & Grill, και πέφτουν πάνω στον…Michael Schenker, με τον οποίο τελικά o Chapman καταλήγει στο σπίτι του...Paul Raymond.
Μετά την λήξη της περιοδείας του Obsession και την κυκλοφορία του Strangers in the night, οι UFO μπήκαν στο στούντιο για την ηχογράφηση του επερχόμενου άλμπουμ τους χωρίς τον Ron Nevison, (ο οποίος έγινε περιζήτητος από την συνεργασία του με τους UFO και μετά) αυτή την φορά, αλλά με ένα άλλο δυνατό όνομα που συνεργαζόταν με την Chrysalis τότε, τον George Martin (για την ακρίβεια Sir George Henry Martin), τον παραγωγό των θρυλικών Beatles. Το περίφημο studio του στο νησάκι Montserrat της Καραϊβικής, έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς τεράστια ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Πέρα από τους Beatles και τον Paul McCartney με τους Wings, ο George Martin συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως ο Jeff Beck, οι America, οι Cheap Trick, ενώ στο studio του μελλοντικά θα ηχογραφούσαν ονόματα όπως ο Elton John, οι Dire Straits, οι Rush, οι Police, οι Rolling Stones και οι Black Sabbath. Πλέον, η Chrysalis (η δισκογραφική εταιρεία που είχε τους UFO) την μεγάλη επιτυχία που θα τους πάει στο επόμενο επίπεδο, στο επίπεδο συγκροτημάτων όπως οι Styx και οι Foreigner.
Ωστόσο, για το ίδιο το συγκρότημα, η εποχή ηχογράφησης του δίσκου (Αύγουστος του 1979) ήταν μία περίοδος δίμηνων διακοπών, με ένα μεγάλο budget από την Chrysalis, υπό την καθοδήγηση του υπερβολικά «εκλεπτυσμένου» για τα γούστα τους, George Martin, και αντλώντας έμπνευση από το εξωτικό περιβάλλον της Καραϊβικής. Όλο αυτό το κλίμα πέρασε και στο νέο τους άλμπουμ, με τίτλο No Place To Run(1980), και έφερνε το συγκρότημα εμφανισιακά πιο κοντά στην εποχή του, με τα τζιν και τα δερμάτινα μπουφάν να έχουν αντικαταστήσει τις καμπάνες και τις ολόσωμες φόρμες των ‘70s. Κάτι πιο κοντά στα νεανικά βρετανικά συγκροτήματα του New Wave of British Heavy Metal, δηλαδή, όπου νεαροί οπαδοί των UFO (με προεξέχοντες τον Steve Harris και τους Def Leppard) πατούσαν πάνω στις επιρροές τους από το αγαπημένο τους συγκρότημα για να βγάλουν τα δικά τους αριστουργήματα στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Μιλώντας για περιεχόμενο όμως βρίσκουμε μία πιο χαλαρή αίσθηση, που ενδεχομένως να ξένισε τους παραδοσιακούς ακροατές των UFO.
Ξεκινώντας με το Alpha Centauri, μία πρώτη σύσταση του Chapman στους ακροατές των UFO (στην ουσία το Bells Of Berlin, που το έφερε από το προηγούμενο του συγκρότημα, Lone Star), ακολουθεί δυναμικά το Lettin’ Go (το οποίο φέρνει αρκετά σε Saxon) με τα χαρακτηριστικά UFO περάσματα του. Κάτι πιο αμερικάνικο στην συνέχεια, με τον Chapman να ξεκινάει την μελωδία στην διασκευή του Mystery Train, ενός κλασικού blues κομματιού που έγινε γνωστό από τον Elvis Presley και εδώ μεταμορφώνεται στην πιο hard rock εκδοχή του. Κλασικότατο βρετανικό hard rock στην συνέχεια, με το This Fire Burns Tonight, ένα από τα πιο φινετσάτα τους κομμάτια που ήταν άλλη μία ιδέα του Chapman από τους Lone Star (ουσιαστικά το τραγούδι τους Travelling Man), και τέλος το Gone In The Night που κλείνει την πρώτη πλευρά του άλμπουμ. Η δεύτερη πλευρά ωστόσο, είναι λίγο πιο πεσμένη ποιοτικά. Με εξαίρεση το Anyday που κλείνει τον δίσκο, κομμάτια όπως το Young Blood (που κυκλοφόρησε ως μοναδικό single από τον δίσκο), το ομώνυμο No Place To Run, το Take It Or Leave It του Paul Raymond και το Money Money δεν δρέπουν δάφνες ιδιαίτερης πρωτοτυπίας. Φαίνεται λες και το συγκρότημα έχει ξεμείνει από ιδέες σε αυτό το σημείο.
Τελικά, ό «νέος» ήχος των UFO στην μετά-Nevison και Schenker εποχή αποδείχτηκε ουσιαστικά πισωγύρισμα σε μουσικές τύπου Bad Company, με πιο 70s hard rockin’ blues χαρακτήρα, ενώ άλλα συγκροτήματα όπως οι ενθουσιώδεις Def Leppard έδιναν νέα πνοή στο hard rock της εποχής, ενώ πάλι άλλα συγκροτήματα όπως οι Scorpions και οι Judas Priest σκλήρυναν περισσότερο το ύφος τους με αποτέλεσμα τα γνωστά αριστουργήματα τους που κυκλοφόρησαν εκείνη την εποχή.
Η σχέση των UFO με τον Martin τελείωσε αμέσως μετά την ηχογράφηση του δίσκου, με αμφότερες τις πλευρές να έχουν παράπονα. Οι μεν UFO παραπονιόντουσαν ότι οι μέθοδοι ηχογράφησης του Martin τους ήταν εντελώς ξένες προς τις δικές τους μεθόδους και τους κόστιζαν σε δύναμη και βαρύτητα, ο δε Martin τους θεωρούσε πολύ κακούς επαγγελματίες, κάτι στο οποίο βοήθησε και ο Mogg, που συνελήφθη επ’ αυτοφώρω να κάνει θαλάσσιο σκι ενώ είχε ενημερώσει τον παραγωγό ότι θα έγραφε στίχους. Γενικότερα, φαίνεται ότι ο έμπειρος παραγωγός το μετάνιωσε που συνεργάστηκε με το συγκρότημα, χωρίς να τους κατονομάσει ευθέως, φυσικά, σε δηλώσεις που έκανε αρκετά χρόνια αργότερα. Αλλά, από την άλλη, οι επιλογές του στον ήχο του No Place To Run ήταν αυτές που ανάγκασαν το συγκρότημα να αναδιπλωθεί εμπορικά, διότι έχασαν μέρος της δυναμικής τους προσωπικότητας, και όχι η αποχώρηση του Schenker, όπως πολλοί σπεύδουν να παρατηρήσουν, σχολιάζοντας την συγκεκριμένη περίοδο του συγκροτήματος.
Παραδόξως, το No Place To Run έκανε μία κάποια επιτυχία στην Αμερική, όπου τους πήγε μέχρι το νο. 51 και Νο11 Μ.Βρετανία και βγήκε ικανοποιητικό στην περιοδεία που ακολούθησε. Παράλληλα, εξασφάλισαν και μία εμφάνιση στο Top Of The Pops του BBC στην χώρα τους, μαζί με 4 συνεχόμενες βραδιές στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου, όντας μόλις μία θέση έξω από το βρετανικό Top-10, στο νο. 11. Ωστόσο, φαίνεται πως το συγκρότημα πετούσε ακόμα με τα φτερά που είχε πάρει από τον Schenker και όλη την φήμη που είχαν δημιουργήσει ενόσω ήταν ακόμα μαζί, καθώς και την επιτυχία του Strangers in the Night.
Ο Mogg άρχισε να έχει δεύτερες σκέψεις για τον φιλότιμο και εργατικό Chapman, καθώς φαινόταν ότι ήταν αρκετά δύσκολο να αντικαταστήσει συνθετικά και παιχτικά τον Schenker, κάτι που υποστήριζε σθεναρά και ο Paul Raymond. Παρόλαυτα, μία ακόμη αποχώρηση που τάραξε τα νερά ήταν αυτή του ίδιου του Raymond, ο οποίος έφυγε στο τέλος της περιοδείας του No Place To Run. Μάλιστα, εκεί που εκνευρίστηκε, ήταν το σημείο που (κατά τον ίδιο) τον πλησίασε ο Eddie Van Halen, για να του πει ότι το σκεφτόταν να έρθει για οντισιόν στους UFO, αλλά δίστασε τελικά, γιατί δεν ήταν σίγουρος κατά πόσο θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον Schenker! Αφού διέρρευσε μέσω ενός δημοσιογράφου που πλησίασε τον Raymond ότι θα τον ενδιέφερε η προοπτική συνεργασίας με τον Schenker, ο μάνατζερ των UFO απέλυσε τον μουσικό με συνοπτικές διαδικασίες. Τελικά, πήγε και βρήκε τον παλιό του φίλο και συνάδελφο στο σχήμα του Michael Schenker, τους MSG, για το δεύτερο τους άλμπουμ, το MSG του 1981.
 |
| Το οπισθόφυλλο |
Το No Place to Run δεν ταίριαξε ούτε με τον χαρακτήρα του ίδιου του συγκροτήματος, ούτε με την φιλοδοξία της Chrysalis να τους διαμορφώσει σε κάτι που δεν ήταν. Ίσως ένα στιβαρό χέρι στο τιμόνι του management, όπως ο Rod Smallwood των Iron Maiden, να είχε βοηθήσει τους UFO να μπουν σε μία σειρά και να παραμείνουν επίκαιροι. Κάτι τέτοιο, φυσικά, δεν συνέβη ποτέ – ούτε και θα ήταν σίγουρο ότι θα συμβεί, λαμβάνοντας υπόψη τον επαναστατικό χαρακτήρα της μπάντας. Βαθμιαία, η εταιρεία έχασε το ενδιαφέρον της και ξεκίνησε η πτώση των UFO, που συνετρίβη λίγα χρόνια αργότερα.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΡΑΝΙΔΗΣ
4/2/26
Δημοσίευση σχολίου