Πριν λίγες εβδομάδες, θα διαβάσατε για το θάνατο του 90χρονου Ελβετού, μάνατζερ ξενοδοχείου στην ανατολική Ελβετία, Έριχ φον Νταίνικεν ( Erich von Däniken), που τη δεκαετία του 70 με τα βιβλία του, σχεδόν όλα με θέμα την επίσκεψη εξωγήινων στη Γη και τη μετάδοση γνώσης εκ μέρους τους, αναστάτωσε ότι πιστεύαμε έως τότε. Στα δημοσιεύματα που αναφερόντουσαν στον θάνατό του, διάβασα πολλά σχόλια, μερικά άδικα κι εδώ επιτρέψτε μου να έχω γνώμη καθώς ο μικρός Αλέξανδρος, μαθητής των πρώτων τάξεων του Η! Γυμνασίου Αρρένων Αθήνας, άρχισε να αγοράζει τα βιβλία του από τα βιβλιοπωλεία που τότε ήταν χαμηλά στην οδό Ακαδημίας, στην Πλτ. Κάνιγγος και ρουφώντας τα, ανακάλυψα έναν άγνωστο κόσμο. Προσέξτε, ΔΕΝ πίστεψα άκριτα στους εξωγήϊνους ή στην συμβολή τους στα ανθρώπινα δημιουργήματα της αρχαιότητας, αλλά στο μυαλό μου μπήκε η διάθεση «του να μάθω, να ρωτήσω». Δύσκολο αλλά πρέπει να υπογραμμίσω ότι πριν 55 περίπου χρόνια, ο κόσμος μας ΔΕΝ ήταν ίδιος. Τα ταξίδια ήταν πολύ δύσκολα, ειδικά σε απομακρυσμένα μέρη όπως Περού, Βολιβία και Ασία, η πληροφόριση ελάχιστη, οι γνώσεις ακόμα λιγότερες, με μόνη υποστήριξη ότι διαβάζαμε από τις εγκυκλοπαίδειες, οι οποίες είχαν να ανανεωθούν δεκαετίες, με τα επιστημονικά δρώμενα να καλπάζουν και οι ειδήσεις ταξίδευαν με ταχύτητα χελώνας. Ο πρώην ξενοδόχος κι όχι επιστήμων, ο οποίος είχε πάει φυλακή για απάτη(!), μου φύτεψε την αμφιβολία, τη διάθεση για διάβασμα και την «ανακάλυψη» νέων πολιτισμών που στο σχολείο μαθαίναμε επιγραμματικά και κυρίως κατάφερε να ταρακουνήσει ένα ολόκληρο κόσμο και μια δύσκαμπτη επιστημονική κοινότητα. Μέσα από τα βιβλία του, τα ακατανόητα σχέδια στην πεδιάδα της Νάτσα στο Περού, το επίσης ακατανόητο σχέδιο σε σπήλαιο στη Σαχάρα, τα ερωτηματικά που ξεπηδούσαν μέσα από την κατασκευή της Πυραμίδας του Χέοπα, το χρυσό κόσμημα στην Μπογκοτα και πάνω απ΄όλα τον Αστροναύτη του Παλένκουε, είναι ακόμα αναπάντητα. Τα δημοσιεύματα που γράφτηκαν λόγω του θανάτου του, αντί να εστιάσουν στην αμφιβολία και στην επιτόπιο έρευνα που έκανε, μάλλον εύκολα τον κατέκριναν. Ξέρετε, στις αρχές της δεκαετίας του 70, δεν ήταν καθόλου εύκολο ένας Ευρωπαίος να πετάξει για το Περού και στην Ασία π.χ. κι από εκεί να βρει οδηγό να τον πάει σε απομακρυσμένες περιοχές όπου θα πρέπει να επιζήσει! Συμπτωματικά, λίγες εβδομάδες πριν το θάνατό του, ξανά διάβασα τα βιβλία του και βέβαια οι περισσότερες ερωτήσεις που έθετε, έχουν απαντηθεί επιστημονικά. Εξ’ άλλου, η επιστήμη, τον κατακεραύνωνε από τότε (μάλλον δικαιολογημένα). Σε εκείνο όμως που θα μείνω, είναι η ώθηση που μού έδωσε, φαντάζομαι και σε πολλούς άλλους συνομήλικους μου, να διαβάσουν για πολιτισμούς που γνωρίζαμε ελάχιστα και κυρίως να μας φυτέψει την αμφιβολία και τη διάθεση για σκέψη. Εδώ που τα λέμε, αν υπήρχαν εξωγήινοι, σε μια στιγμή στα σύγχρονα χρόνια θα είχαν εμφανιστεί (ας δαγκώσω τη γλώσσα μου!), δεν θα έκαναν guest star εμφανίσεις στους Μάγια, Ίνκας, Αιγύπτιους και σε άλλους λαούς, πριν μερικές χιλιάδες χρόνια! Και μην νομίσετε ότι ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με επισκέψεις όντων από άλλους πολιτισμούς, αφού οι Charles Fort, H.P. Lovecraft, με κορυφαία στιγμή την ραδιοφωνική εκπομπή του Orson Welles όπου κατά τη διάρκεια της κάνοντας μια πρωταπριλιάτικη φάρσα, που δεν είχε να κάνει με τις θεωρίες περί εξωγήινων, εκμεταλλευόμενος το υπάρχον κλίμα, με τα UFO και τους διαπλανητικούς κόμικ ήρωες, ο ηθοποιοόs, με υπέρ ρεαλιστικό τρόπο, ενημέρωσε τους Αμερικάνους ότι είχε γίνει εισβολή εξωγήινων από τον Άρη, κάνοντας τους να βγουν στο δρόμο…για να γλυτώσουν.
Πριν κλείσω, ανέτρεξα στο διαδίκτυο για τον «Αστροναύτη του Παλένκουε» όπου χαρακτηρίζεται σαν μια διάσημη θεωρία/παρερμηνεία που αφορά το κάλυμμα της σαρκοφάγου του Μάγια ηγεμόνα. Αντιγράφω:• K'inich Janaab' Pakal (Pakal the Great) στο Παλένκουε του Μεξικού. Η ανάγλυφη παράσταση, που χρονολογείται γύρω στο 683 μ.Χ., απεικονίζει τον Πακάλ να ταξιδεύει στο δέντρο της ζωής προς τον κάτω κόσμο, αλλά συχνά παρερμηνεύεται λανθασμένα ως «αστροναύτης μέσα σε πύραυλο». Οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί της τέχνης των Μάγια (Maya art historians) επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για μια κλασική μυθολογική σκηνή. Ο Πακάλ πέφτει στον κάτω κόσμο (Xibalba) μέσω του «Δέντρου του Κόσμου» (World Tree), περιτριγυρισμένος από σύμβολα του θεού του καλαμποκιού, του νερού και του θανάτου. Βλέποντας όμως ξανά και ξανά το γλυπτό, δεν μπορώ να ξεκολλήσω το μυαλό μου ότι ο Πακάλ καβαλάει μηχανή, προσέξτε τη στάση και κλίση χεριών και ποδιών!
• Και το κερασάκι στην τούρτα. Σε δημοσίευμα του iefimerida.gr πατήστε εδώ, αμφισβητείται η ηλικία της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας ότι κατασκευάστηκε περίπου το 2580 π.Χ. καθώς νέα ευρήματα, οδηγούν στο ότι το μνημείο ενδέχεται να μην ανεγέρθηκε επί των ημερών του Φαραώ Χέοπα, αλλά να είναι παλαιότερο κατά δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Έχε γούστο…..
Το 1978 ο ErichVon Daniken επισκέφτηκε την Αθήνα για μια διάλεξη, αν θυμάμαι καλά σε ένα χώρο κάπου στην οδό Ακαδημίας και είχα την αφελή ιδέα να πάω να τον παρακολουθήσω. Η ουρά έφθανε στην επόμενη(!) γωνία…..
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
5/2/26


Δημοσίευση σχολίου