Η αποχώρηση του Syd Barrett το 1968 από τους Pink Floyd, ανέδειξε την κυρίαρχη προσωπικότητα του μπασίστα/τραγουδιστή Roger Waters που ανέλαβε τα ηνία του συγκροτήματος. Εν τω μεταξύ, ο αντικαταστάτης του Barrett, David Gilmour πήρε μεγάλο μέρος στα φώτα της δημοσιότητας, προσφέροντας μοναδικές μελωδικές γεύσεις στα τραγούδια αλλά και ενδιαφέροντα σόλο. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, ο οργανίστας Richard Wright είχε επισκιαστεί, συμμετέχοντας συνθετικά σε 10 από τα 217(!) τραγούδια που κυκλοφόρησαν οι Pink Floyd, με τους Waters και Gilmour να προσφέρουν τη μερίδα του λέοντος.
«Ήταν ο μουσικός μου συνεργάτης και φίλος μου», είπε ο Waters για τον Wright σε μια δήλωση μετά τον θάνατό του το 2008, με τον Gilmour να δηλώνει «Στο κύμα των διαφωνιών σχετικά με το ποιοι ή τι ήταν οι Pink Floyd, η τεράστια συμβολή του Rick, συχνά ξεχνιόταν». Αδιαμφισβήτητα, οι Pink Floyd απόλαυσαν την ακμή τους κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1970 με πρωτοποριακές κυκλοφορίες όπως τα Meddle, The Dark Side of the Moon, Animals και Wish You Were Here, θέτοντας τον πήχη ψηλά για τα άλλα συγκροτήματα του progressive rock. Ακόμα και την εποχή που εμφανίστηκε το punk, οι Pink Floyd βρίσκονταν στο απόγειο της εμπορικής τους δύναμης και αντιμετώπισαν τεράστια πίεση από τη δισκογραφική εταιρεία τους για να κυκλοφορήσουν έναν ακόμη δίσκο. Και φθάνουμε στην ερώτησης «Γιατί απολύθηκε ο Richard Wright»; Η πίεση φαινόταν να πέφτει σε όλα τα μέλη του συγκροτήματος, στον καθένα με διαφορετικό τρόπο, με τους Waters και Gilmour να βρίσκονται σε ένταση και τον Wright να απομακρύνεται από το συγκρότημα. Ο Waters είχε γίνει σκληρός με όλα τα μέλη, βάζοντας τους όλους στο στόχαστρο, θέλοντας και οι δύο να συνεισφέρουν περισσότερο αλλά κι απογοητευμένος που έπρεπε μόνος του να αγωνιστεί για τις ιδέες του, που καθημερινά τον απομάκρυναν από τους άλλους.
Την εποχή που ο Waters δούλευε το The Wall, ο Wright χώριζε από την πρώτη του σύζυγο, Juliette Gale και προσπαθούσε να βρει χρόνο να περάσει με τα παιδιά του. «Τόσο εγώ όσο και ο Dave (Gilmour), είχαμε λίγα να προσφέρουμε, λόγω τεμπελιάς», παραδέχτηκε ο Wright σε μια συνέντευξη του 2000 στο περιοδικό Classic Rock. «Κοιτάζοντας πίσω, αν και δεν το συνειδητοποίησα, ήμουν σε κατάθλιψη. Τότε, την εποχή του Wall, o Waters θεώρησε ότι αυτός ήταν ο Pink Floyd», είχε πει ο Wright σε μια συνέντευξη του. «Άρχισε να πιστεύει ότι ήταν ο ηγέτης, αλλά και κάτι περισσότερο από αυτό. Πίστευε ότι οι άλλοι δεν ήταν απαραίτητοι, και γι' αυτό έφυγα. Μέχρι τότε, ο Rodger είχε αρχίσει να νιώθει άβολα με τον ίδιο του τον εγωισμό και οι σχέσεις μας δεν καλές». Σύμφωνα με τον παραγωγό του Wall, Bob Erzin, ο Wright είχε αποστασιοποιηθεί από το συγκρότημα κι ένας λόγος ήταν η συμπεριφορά του Waters. “Ό,τι κι αν έκανε ο Rick, δεν φαινόταν καλό για τον Rodger», είπε ο Ezrin στο περιοδικό Rolling Stone. Το απίθανο είναι ότι ο Waters είχε σκεφτεί να…μηνύσει τον Wright, κατηγορώντας τον για έλλειψη συμμετοχής στις ηχογραφήσεις του συγκροτήματος. Ευτυχώς δεν το έκανε γιατί θα είχε μείνει στην ιστορία κι αυτό γιατί αποφάσισε ότι ήταν ευκολότερο να τον απολύσει! Μπορεί να διαβαστεί περίεργο αλλά πριν το Wall το συγκρότημα αντιμετώπιζε οικονομικό πρόβλημα, σημάδι ότι το συγκρότημα βάδιζε προς το τέλος του, με τις ευθύνες να βαραίνουν όλους. Ο Waters συμφώνησε για μια δοκιμαστική περίοδο παραμονής Wright στην παραγωγή του Wall, αλλά μετά από λίγες εβδομάδες, o Waters κι ο Ezrin κατάλαβαν ότι δεν μπορούσε να αποδώσει . Δεν έφθανε αυτό, είχε και μια αντιπαράθεση με τον Ezrin σε θέματα παραγωγής, με αποτέλεσμα ο Wright να δουλεύει μόνο τα βράδια. Πάντως κι ο Gilmour είχε εκφράσει παράπονο για την έλλειψη συμβολής του Wright. Τότε ο Waters αύξησε το φόρτο εργασίας του συγκροτήματος για να προλάβουν την περίοδο των γιορτών, με τον Waters να έχει συμφωνήσει για την πρόσληψη ενός άλλου οργανίστα για να συνεργαστεί με τον Wright, του οποίου τα πλήκτρα δεν είχαν ακόμη ηχογραφηθεί. Ήταν ακόμα καλοκαίρι του 1979 όταν ο Wright έκανε διακοπές στη Ρόδο, διακοπές που αρνήθηκε να διακόψει για να πάει στο studio. Οι αναφορές για την επακόλουθη αποχώρηση του από το συγκρότημα διαφέρουν.
Στην αυτοβιογραφία του, Inside Out, ο Mason λέει ότι ο Waters τηλεφώνησε στον μάνατζερ του συγκροτήματος, Steve O'Rourke, ο οποίος ταξίδευε στις ΗΠΑ με το QE2, και του είπε να βγάλει τον Wright από το συγκρότημα μέχρι να φτάσει στο Λος Άντζελες για τις μίξεις του άλμπουμ. Σε μια άλλη εκδοχή που καταγράφηκε από έναν ιστορικό του συγκροτήματος, ο Waters τηλεφώνησε στον O'Rourke και του ζήτησε να πει στον Wright τα θέματα των ηχογραφήσεων με τον Wright να απαντά "Tell Roger to fuck off". Με την απόλυση του Wright έτοιμη, ο Waters άλλαξε γνώμη και τον κράτησε, με το συγκρότημα να περιοδεύει σχεδόν για 2 χρόνια, με τον Wright να παραμένει σαν έμμισθος μουσικός. Το οξύμωρο στην όλη ιστορία είναι ότι ο Wright ήταν το μόνο μέλος του συγκροτήματος που επωφελήθηκε οικονομικά από την περιοδεία, καθώς εξαιρέθηκε από το υπέρογκο κόστος των εξόδων παραγωγής . Το Final Cut(1983) ήταν το τελευταίο άλμπουμ του συγκροτήματος με τη συμμετοχή του Waters που αποχώρησε το 1985, με τους Gilmour και Mason, να συνεχίζουν να ηχογραφούν σαν Pink Floyd κι επανέφεραν τον Wright, ο οποίος έπαιξε στα A Momentary Lapse of Reason (1987), The Division Bell (1994) και The Endless River (2014). Στο Momentary Lapse of Reason δεν ήταν μόνιμο μέλος, αλλά στα άλλα δύο, αναφέρεται κανονικά.» «Ήταν καλό που μπόρεσα να συνεισφέρω στο The Division Bell από την αρχή, αντί να φτάσω στα μισά του δρόμου, όπως έκανα στο A Momentary Lapse Of Reason». Ο Richard Wright έφυγε από τη ζωή στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, σε ηλικία 65 ετών, νικημένος από τον καρκίνο του πνεύμονα.
Δημοσίευση σχολίου