Έχουν περάσει 7 χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου προσωπικού άλμπουμ του Eric Clapton, ο οποίος με το νέο του άλμπουμ του, Slowhand, παρουσιάζει ένα σοβαρό και ποιοτικό πρόσωπο, σε σύγκριση με τα 2 προηγούμενα του, There's One in Every Crowd (1975) και No Reason to Cry (1976) που ήταν μάλλον άτονα. Έχοντας μια καλοδουλεμένη μπάντα και 9 καλά τραγούδια, εκ των οποίων τα 3 έγιναν μεγάλες επιτυχίες, το Slowhand (1977 Νο 23 Μ.Βρετανία, Νο2 Αμερική), προσφέρει ναι μεν μια ισορροπία τεχνικής μαεστρίας, αλλά ταυτόχρονα απομακρύνεται από τις blues ρίζες του, κάτι που έγινε αντιληπτό στο άλμπουμ του 461 Ocean Boulevard (1974)_ Μιλώντας για καλοδουλεμένη μπάντα να γράψω ότι μαζί του παίζουν ο κιθαρίστας George Terry, ο μπασίστας και μέλος των Derek and the Dominos, Carl Radle, τον οργανίστα Dick Sims, τον ντράμερ Jamie Oldaker και τις κυρίες Yvonne Elliman (σ.σ. τη θυμόσαστε από το Jesus Christ Superstar;)και Marcy Levy (σ.σ. πληροφορίες γι αυτήν στην ενότητα Μήτηρ Μαθήσεως).
Τα επόμενα δύο τραγούδια, έδειξαν με τον σαφέστερο τρόπο το ποιοτικό δρομολόγιο του Clapton, με το Wonderful Tonight γραμμένο για την όμορφη Pattie Boyd (πρώην σύζυγο του φίλου του George Harrison), ένα τραγούδι ύμνο στη μελωδία και στο ρομαντισμοί, με πολύ καλά φωνητικά και το country rock(!), Lay Down Sally, φανερά επηρεασμένο από τον ήχο του J.J. Cale, με φινετσάτο κιθαριστικό παίξιμο και φωνητικά των Levy και Yvonne Elliman. Στις καλές αστιγμίες, κρατώ τη σύνθεση του Arthur Crudup, Mean Old Frisco, έστω κι αν το έχει φέρει στον ήχο του Slowhand, έχοντας αφαιρέσει τον blues χαρακτήρα του.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Από το 1974 και το 461 Ocean Boulevqrd, o Clapton έχει πάρει διαζύγιο από το blues. Ο ήχος των Cream, των Derek and the Dominoes αλλά και του πρώτου ομότιτλου προσωπικού άλμπουμ, απουσιάζει. Αντ’ αυτών παρουσιάζει μια ποιοτική εμπορική στροφή σε έναν ενήλικο pop-rock ήχο κι εκείνο που τον σώζε είναι οι καλαίσθητες συνθέσεις του, λουσμένες με πολύ ρομαντισμό. Σίγουρα, τον προτιμώ την blues πλευρά του αλλά δεν τον απορρίπτω στη νέα καριέρα του. Αν εξαιρέσω την εμμονή του με τη reggae, τα άλμπουμ του μου αρέσουν.
ΠΩΣ ΠΗΡΕ ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ SLOWHAND
Ο τίτλος του άλμπουμ προήλθε από το ψευδώνυμο του Clapton, το οποίο του έδωσε ο manager Giorgio Gomelsky. Κι αυτό έγινε το 1964 καθώς κάθε φορά που ο Eric Clapton έσπαγε μια χορδή της κιθάρας του στη σκήνη, έμενε εκεί και την άλλαζε με το κοινό να τον παρακολουθεί χτυπώντας ένα αργό ρυθμικό χειροκρότημα. O Gomelsky τον χαρακτήρισε Slowhand για τις αργές κινήσεις που έκανε στην αλλαγή της χορδής.
Τότε, ο Eric Clapton χρησιμοποιούσε χορδές κιθάρας ελαφρού διαμετρήματος, με πολύ λεπτό πρώτο σπάγκο για να μπορεί να τις χτυπάει καλύτερα. Οι λεπτές χορδές έσπαζαν πιο εύκολα με αποτέλεσμα να τις αλλάζει σχετικά συχνά. Το artwork του άλμπουμ ανήκει στον Clapton με τη βοήθεια της Pattie Boyd και του Dave Stewart, που αναφέρεται ως "El & Nell Ink".
Εκτός από την επιλογή διαφόρων φωτογραφιών στο εσωτερικό, υπάρχουν δύο φωτογραφίες, που σύμφωνα με τον κιθαρίστα έχουν βαθύτερη σημασία για αυτόν: στη μία φιλάει τον Boyd και μια άλλη που δείχνει μια κατεστραμμένη Ferrari 365 GT4 BB, την οποία ο Clapton είχε αγοράσει αφού είδε τον George Harrison να την οδηγεί.Ο Clapton είχε τρακάρει με το αυτοκίνητο και παραλίγο να σκοτωθεί, λίγο μετά την ολοκλήρωση της αυστραλιανής περιοδείας.
ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΜΕΤΑ
Την επόμενη χρονιά, το 1978 κυκλοφόρησε το Backless στο ίδιο mid tempo ύφος με το Slowhand.
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
- Η 73χρονη σήμερα Marcella Levy, έκανε καριέρα με το όνομα Marcy Levy όπως τη συναντήσαμε στο Slowhand για να αλλάξει και πάλι το όνομά της σε Marcella Detroit, μέλος των Shakespears Sister, που σχημάτισε το 1988 με την πρώην Bananarama, Siobhan Fahey. Κυκλοφόρησαν 4 άλμπουμ, με μεγαλύτερη επιτυχία το Stay (No1 Μ.Βρετανία, Νο 4 Αμερική).
- Το Lay Down Sally ήταν αναπάντεχα μεγάλη country επιτυχία, αφού μπήκε στο Νο 26 του Hot Country Songs.
- Ο Arthur Crudup (1905 –1974, έχει συνθέσει και τα That's All Right (1946),My Baby Left Me και So Glad You're Mine, που ηχογραφήθηκαν από κι τον Elvis Presley.
- Με παραγωγό τον Glynn Jones με τα παράσημά του να γράφουν Beatles, Rolling Stones, Who και Eagles, το Slowhand μάς συστήθηκε με το διαχρονικό Cocaine, μια mid τέμπο σύνθεση του J.J. Cale όπου πολλοί fans ανακάλυψαν το soundtrack της λευκής σκόνης, κι άλλοι ένα «βασανιστικά” όμορφο τραγούδι. Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Eric Clapton διασκεύαζε J.J. Cale, αφού και στο πρώτο άλμπουμ το 1979, είχε συμπεριλάβει το After Midnight και το είχε κάνει επιτυχία.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
30/1/26
Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΙΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ SLOWHAND
Οταν πρωτάκουσα το Cocaine μαγεύτηκα από ένα εθιστικό κομμάτι που νόμιζα οτι ήταν του Clapton, αλλά αργότερα έμαθα οτι ήταν σύνθεση του JJ Cale.. τότε στα mid 70s οι πληροφορίεs μαs έρχονταν με το σταγονόμετρο, κυρίωs απ τιs ραδιοφωνικέs εκπομπέs του Γιάννη Πετρίδη και αργότερα απ το Ποπ & Ροκ (του). μ αυτή τη κομματάρα λοιπόν ανοίγει το πέμπτο προσωπικό άλμπουμ του θεού τηs κιθάραs, Slowhand. ο τεράστιοs κιθαρίσταs ανήκει κατά τη γνώμη μου μέσα στην τριάδα των λευκών μουσικών που παίζουν blues με ατόφιο συναίσθημα. αν εξαιρέσουμε τον μέντορα του Clapton και πατριάρχη του βρετανικού blues John Mayall, οι άλλοι δύο είναι οι Gary Moore και Stevie Ray Vaughan. Ο Clapton ψυχοσωματικά ανανεωμένοs και δημιουργικόs κυκλοφορεί ένα δίσκο που εκφράζει την εποχή του. ο ήχοs και το ύφοs του κυμαίνεται μεταξύ του αγαπημένου του blues rock εμπλουτισμένο και με folk country στοιχεία που τα διατήρησε σε όλη τη συναρπαστική πορεία του, και μαs αφήνει μια ευχάριστη μελωδική επίγευση των τραγουδιών που τα διατηρεί σε θαυμαστή ισορροπία δίχωs να σκληραίνει ιδιαίτερα και χωρίs κουραστικά σόλο. κραυγαλέα η επιρροή του JJ Cale στο Lay down Sally, ενώ μαs ξαφνιάζει με τη διάρκεια του εννιάλεπτου The Core με τιs εμπνευσμένεs ρυθμικέs εναλλαγέs, και μαs συγκινεί χωρίs μελοδραματισμούs στη πανέμορφη μπαλάντα Wonderful tonight, αφιερωμένο στη μούσα του Pattie Boyd η οποία είχε δηλώσει συναισθηματικά φορτισμένη: "είμαι μάλλον η μοναδική γυναίκα για την οποία έχουν γραφτεί τρία εκπληκτικά τραγούδια: Something, Layla και Wonderful tonight". O μεγάλοs μουσικόs τα κάνει όλα με χαρακτηριστική ευκολία.. ροκάρει γλυκαίνει μελαγχολεί συγκινείται.. θα ήταν άδικο να μην μνημονεύσουμε και την καθοριστική συμβολή τηs Yvonne Elliman στα φωνητικά. Θεωρώ οτι το άλμπουμ είναι μία απ τιs μετρημένεs στα δάχτυλα περιπτώσειs ενόs κορυφαίου καλλιτέχνη που συνδυάζει ιδανικά την ποιοτική δημιουργία με την τεράστια εμπορική επιτυχία!
Γενικά μιλώντας, η παλέτα των ηχοχρωμάτων του σπουδαίου μουσικού έχει ομορφύνει διαχρονικά και αμετάκλητα τη ζωή μαs!
Δημοσίευση σχολίου