ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ TRIBUTE ΒΡΑΔΙΑ

Μόλις πριν λίγες εβδομάδες, συναντήθηκα με ένα καλό μου φίλο, τον Κώστα Σακκαλή που ζει και εργάζεται μόνιμα στο Λονδίνο. Μεταξύ των πολλών που μου μετέφερε ήταν και οι εντυπώσεις του από την tribute συναυλία στη  μουσική του κιθαρίστα Peter Green που παρακολούθησε στις 25 Φεβρουαρίου 2020 στο Λονδίνο. Συναυλία που οργάνωσε ο συνιδρυτής και συνοδοιπόρος του, Mick Fleetwood ο οποίος στα 73 χρόνια του παραμένει μέλος του μεγάλου αγγλοαμερικάνικου συγκροτήματος. Μια βραδιά, που τίμησαν με την παρουσία τους μουσικοί όπως Peter Frampton, Billy Gibbons, David Gilmour, Jonny Lang, Kirk Hammett, Andy Fairweather Low, John Mayall, Pete Townshend, Christine McVie, Zak Starkey, Steven Tyler και Bill Wyman, που εντυπωσίασαν με το παίξιμό τους, την όρεξή τους και τη διάθεση τους στα 65 χρόνια τους και βάλε, οι περισσότεροι. Συμπτωματικά, αυτή η βραδιά έγινε μόλις 5 μήνες μήνες πριν το θάνατο του μεγάλου κιθαρίστα και στην ουσία σφράγισε το σπουδαίο πέρασμά του από τη μουσική.Κι επειδή πάντα θα υπάρχουν μουσικοί που το ταλέντο τους δεν μπορεί να  περιοριστεί από τις οποιαδήποτε φόρμες τραγουδιού, από την νέα γενιά μουσικών ήταν εκεί ο Noel Gallagher (Oasis) κι ο Neil Finn (νυν μέλος των Fleetwood Mac και πρώην Split Enz).
 Λίγες ημέρες μετά το θάνατό του, για ακόμα μια φορά μελαγχολώ, όχι μόνο για την ανθρώπινη απώλεια, αλλά γιατί ακόμα μια φορά το τεράστιο κενό που αφήνει ένας μουσικός του μεγέθους του είναι όχι δυσαναπλήρωτο αλλά τεράστιο κενό. Πείτε μου, το όνομα ενός μουσικού της νεότερης γενιάς, που ξεπετάχτηκε από το 1995 και μετά για τον οποίο μπορεί να διοργανωθεί μια τέτοια βραδιά. Μια βραδιά που θα ανέβουν στη σκηνή μουσικοί και θα επιδείξουν το ταλέντο τους. Γιατί έχουν ταλέντο, αλλά τα καινούργια «rock τραγούδια» δεν έχουν τις προδιαγραφές για να προβάλουν το ταλέντο ενός μουσικού. Είτε κιθαρίστας είναι αυτός, είτε ντράμερ, είτε μπασίστας, είτε οτιδήποτε άλλο. Για ποιόν θα μαζευτούν τόσοι άνθρωποι από κάτω, όπως στη tribute βραδιά για τον Peter Green που θα έχουν πάει αποκλειστικά γιατί ξέρουν τα τραγούδια, μεγαλώσανε με αυτά και ξέρουν ακόμα και γιατί γράφτηκαν! ΄Ήρωες, που ταυτιστήκαμε μαζί τους αλλά και με τα τραγούδια τους. Η μουσική, το rock όπως το ξέρουμε, όπως το ζήσαμε τόσα χρόνια, τελειώνει. Φεύγει με το πέρασμα των ηρώων μας στην αντίπερα όχθη αλλά και σταδιακά με το δικό μας πέρασμα στην αντίπερα όχθη, αφού σαν fans του δεν ανανεωνόμαστε. Την επαναστατικότητα του rock έχει αντικαταστήσει το rap hip hop και δεν με στενοχωρεί καθόλου, αφού η μουσική κάνει κύκλους, που συνήθως κρατούν μια δεκαετία.
Η αφίσα της tribute βραδιάς
 
28/7/20
Share on Google Plus
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ BLOGGER
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ FACEBOOK

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

contact form

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *