ROCK IN ATHENS 1985. ΠΕΡΑΣΑΝ 30 ΧΡΟΝΙΑ

Πέρασαν 30 χρόνια από τις 26 και 27 Ιουλίου 1985, τότε που διοργανώθηκε το πρώτο μεγάλο rock φεστιβάλ στην Ελλάδα, το Rock in Athens. Εμπνευστής του, η τότε υπουργός πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη, ενώ συνεπίκουρος ήταν o τότε υφυπουργός Πολιτισμού και αρμόδιος για τα θέματα Νέας Γενιάς, Γιώργος Παπανδρέου. Το αξιοπερίεργο είναι ότι συνιδιοργανωτής ήταν το γαλλικό πρακτορείο ταξιδιών Nouvelle Frontieres, το οποίο για μια 10ετία περίπου είχε έντονη παρουσία στην Ελλάδα  και τώρα πια δεν υπάρχει. Το διήμερο μεγάλο φεστιβάλ είχε ενταχθεί στα happenings για την «Αθήνα – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» και η χώρα μόλις είχε αρχίσει  να μπαίνει στο χάρτη συναυλιών της Ευρώπης αλλά το κοινό δεν ήταν έτοιμο για να αποδεχτεί καλλιτέχνες που δεν του άρεσαν (θα διαβάσετε πιο κάτω). Το περίεργο είναι ότι παρ’ ότι το Καλλιμάρμαρο γέμισε, σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα που δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες, άφησε ζημιά! Πάντα σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, δόθηκαν 45.000.000 δραχμές στους καλλιτέχνες, ενώ η ΕΡΤ πλήρωσε άλλα 6.000.000 για τα τηλεοπτικά δικαιώματα, η οποία πάντως προέβαλε σε συνέχειες(!) αποσπάσματα του φεστιβάλ.
Το line up (τότε δεν ξέραμε τι σημαίνει Line up) ήταν μια σειρά μεγάλων και πετυχημένων ονομάτων της εποχής όπως Telephone (γαλλικό συγκρότημα που μάλλον τους έβαλε στο line up η Nouvelle Frontieres), Depeche Mode, Cure, Stranglers, Talk – Talk, Nina Hagen, Culture Club με τους Clash να δίνουν τελευταία μεγάλη συναυλία τους πριν διαλυθούν και το εισιτήριο να κοστίζει 2.000 δρχ, πολλά χρήματα για την εποχή. Αρχικά είχε προβλεφθεί να παίξουν και οι Μουσικές Ταξιαρχίες, των οποίων το όνομα εμφανίζεται στις αφίσες …μεταφρασμένο σαν Brigades Musicales!!! Τελικά δεν έπαιξαν και ίσως καλύτερα για αυτούς. Τότε οργανωμένα σεκιούριτι δεν υπήρχαν και όσοι έμπαιναν πηδώντας ή μπουκάροντας ήταν πολύ υπερήφανοι σε αντίθεση με αυτούς του πλήρωναν! Φυσικά οι γνωστές «μπούκες» έδιναν κι έπαιρναν και τελικά μετά από συνεννόηση με τον  αστυνομικό Αρκουδέα (ναι, τον γνωστό), τους επιτράπηκε η είσοδος, αφού προηγουμένως είχε γίνει η απαραίτητη παρεξήγηση με τα ΜΑΤ που δεν γνώριζαν την εντολή του Αρκουδέα και επιτεθήκαν! Δυστυχώς λίγα πράγματα θυμάμαι από εκείνο το φεστιβάλ: Τους Stranglers  (ακόμα τότε με την αυθεντική σύνθεση) να εμφανίζονται πριν βραδιάσει με αποτέλεσμα η μουσική τους να χάσει ένα δυνατό όπλο, τον φωτισμό, τους Talk Talk να παρασύρουν τον κόσμο σε χορό με τις επιτυχίες τους Talk Talk, It's My Life  και Such a Shame, αλλά και την ακατανόητη και απολίτιστη αντίδραση του κοινού στην εμφάνιση των Culture Club του Boy George. Ένα σχετικά μικρό μέρος του κοινού πέταξε στον Boy George, γιαούρτια, πέτρες και μπουκάλια, την ώρα που τραγουδούσε τη μεγάλη επιτυχία τους «Do you really want to hurt me». Ένα μέλος των Culture Club έπιασε ένα από τα πολλά αντικείμενα που έπεφταν βροχή και το ξαναπέταξε στον κόσμο, δημιουργώντας πανδαιμόνιο , καθότι μόνο το κοινό μπορεί να πετάει αντικείμενα και ποτέ να δέχεται. «Αν δεν ήμουν κυρία, θα σας έδειχνα τον κώλο μου!” είπε o Boy George για να συμπληρώσει ειρωνικά: «είναι πολύ άνδρες».» Σήμερα 30 χρόνια μετά, αναρωτιόμαστε  τι είδους πολιτιστική πρωτεύουσα ήταν η Αθήνα, όταν «απαγορεύτηκε» σ’ έναν καλλιτέχνη με μεγάλες επιτυχίες και πωλήσεις τότε και στην Ελλάδα, να εκφραστεί, είναι πραγματικά ένα ερώτημα! Γενικά, σε όλα τα επίπεδα τότε είμαστε ανώριμοι κι ευτυχώς που το περιστατικό με τον Boy George έγινε σε μια εποχή που δεν υπήρχε internet! Φυσικά,  την επομένη ημέρα, οι εφημερίδες είχαν τα σχετικά πρωτοσέλιδα με τους πολιτικούς αντιπάλους της Μελίνας να βρίσκουν ευκαιρία να ρίξουν τη χολή τους (λες κι η Μελίνα έφταιγε).
Θυμάμαι ότι η εμφάνιση της κατά τα άλλα εντυπωσιακής Nina Hagen πέρασε και δεν άγγιξε, αφού δεν είχε ούτε μια επιτυχία  για να τραβήξει τον κόσμο παρά μόνο εκκεντρικότητα. Θα τολμούσα να την παραλληλίσω με τη σημερινή Lady Gaga μόνο που αυτή έχει επιτυχίες. Για την ιστορία η Nina Hagen είχε γεννηθεί στην Ανατολική Γερμανία κι αυτό είχε πάρει δυσανάλογη δημοσιότητα (μιλάμε για μια εποχή που το Τείχος του Βερολίνου ζούσε και βασίλευε), ενώ οι εκκεντρικές φωτογραφήσεις της ήταν πολύ διαδεδομένες στα τότε περιοδικά κι εφημερίδες.  Αλλά από επιτυχίες, τίποτε… Τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς είχε κυκλοφορήσει  το μέτριο άλμπουμ της In Ekstasy, που είχε κερδίσει την άπειρη δημοσιότητα και θέμα είναι αν είχε ξεπεράσει τα 1.200 αντίτυπα.
Η Nina Hagen κι ο υπογράφων σε δωμάτιο του Hilton που είχαμε κλείσει για συνέντευξεις
Δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτε από την εμφάνιση των Clash! Είχα απολυθεί από τον στρατό πριν λίγους μήνες, είχα αρχίσει να ξαναδουλεύω στη CBS ως Υπεύθυνος Τύπου στη CBS, μού άρεσαν οι Clash (και εξακολουθούν να μου αρέσουν)  και ήμουν συνέχεια με τους Stranglers, Clash και Nina Hagen. Μάλιστα το photo session από το οποίο βλέπετε και τη φωτογραφία το είχα οργανώσει (φαίνομαι λίγο στο βάθος, δεύτερος από δεξιά

με τα γυαλιά και το πλουμιστό πουκάμισο) αλλά μέσα στο άγχος μου να πάνε όλα καλά ξέχασαν να τους ζητήσω να βγω μια φωτογραφία μαζί τους.
To photo session των Clash (απόκομμα από το αρχείο μου και το περιοδικό Ταχυδρόμος)  
Η συγκεκριμένη φωτογραφία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ταχυδρόμος. Θα κλείσω αυτή την αναδρομή στο πρώτο μεγάλο festival που διοργανώθηκε στη χώρα μας με την αξέχαστη έξοδο που κάναμε το προηγούμενο βράδυ της εμφάνισης του φεστιβάλ, όταν βγήκαμε με τους Hugh Cornwell (κιθάρα/τραγούδι) και Jean-Jacques "JJ" Burnel (μπάσο) των Starnglers και πήγαμε στο καλοκαιρινό club Αεροδρόμιο. Είχαμε  πάει με το λευκό Volkswagen του συνάδελφου από την  CBS Δημήτρη Γιαρμενίτη (στη φωτό των Clash είναι σε πρώτο πλάνο με μπλε πουκάμισο), η Μαρία Μαρκουλή, δημοσιογράφος από τα Νέα και η Βίκυ Βανίτα.  Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μπήκαμε έξη σ’ ένα Volkwagen, όταν είχα κι εγώ αυτοκίνητο!!! Το καλοκαιρινό club Αεροδρόμιο δεν ήταν το γνωστό επί της Λ.Βουλιαγμένης, αλλά στο δρόμο που περνά πίσω από το αεροδρόμιο (δίπλα από τους αεροδιαδρόμους) και ήταν ένα από τα καλύτερα clubs που έχω πάει ποτέ μου. Στεγαζόταν σ’ ένα toll γεμάτο από πολυθρόνες πιλότων(!) αλεξίπτωτα, συσκευές και δεκάδες  αντικείμενα από παλαιά αεροπλάνα. Οι Cornwell και Burnel τα είχαν χάσει με το διάκοσμο του  club, τη θέση του αλλά και την περιποίηση του ιδιοκτήτη.
Στο club Αεροδρόμιο, από αριστερά Δημήτρης Γιαρμενίτη, Μίλτος Καρατζάς, Αλέξανδρος Ριχάρδος, Hugh Cornwell. φωτό Μ.Καλογερόπουλος.



Να διευκρινήσω ότι το εισιτήριο δεν είναι δίκο μου αλλά το πήρα από το internet.
Share on Google Plus
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ BLOGGER
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ FACEBOOK

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

contact form

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *