Παρ΄όλο που η παρουσία του Peter Green στους Fleetwood Mac, διήρκεσε κάτι παραπάνω από 3 χρόνια, η επιρροή του ήταν τεράστια, τόσο στο συγκρότημα όσο και στο βρετανικό blues.
Μετά την αποχώρησή του από τους Bluesbreakers του John Mayall με τους οποίους ηχογράφησε μόνο 1 άλμπουμ, το Hard Road (1967), o Άγγλος κιθαρίστας Petere Green σχημάτισε τους Fleetwood Mac, με τη συμμετοχή των Jeremy Spencer φωνητικά, slide κιθάρα slide και πιάνο και 2 επίσης πρώην Bluesbreakers, τούς John McVie μπάσο και Mick Fleetwood ντραμς, οι οποίοι έδωσαν τα ονόματά τους στο νεότευκτο συγκρότημα. Ο Green έμεινε μαζί τους για 3 άλμπουμ, τα Fleetwood Mac (1968), Mr. Wonderful (1968) και το αριστουργηματικό Then Play On (1969), αποχωρώντας τον Μάιο του 1970, πραγματοποιώντας στις 20 εκείνου του μηνός την τελευταία εμφάνισή μαζί τους. Είχε προηγηθεί μια έντονη ζύμωση από τα άλλα μέλη, στην παρέα είχε προστεθεί κι ο κιθαρίστας Danny Kirwan, (μετά από πρόταση του MCVie), καθώς από τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς, έβλεπαν καθημερινά αλλαγές στην ψυχική του κατάσταση. Άρχισε να παίρνει μεγάλες δόσεις LSD, άφησε γενειάδα και άρχισε να φοράει ρόμπες και σταυρό, ενώ ο Mick Fleetwood τον θυμάται να ανησυχεί για τη συσσώρευση πλούτου: "Είχα συζητήσεις μαζί του εκείνη την εποχή και ήταν εμμονικός με το να μην βγάζουμε χρήματα, θέλοντας να τα δώσουμε όλα." Κατά τη διάρκεια περιοδείας στην Ευρώπη στα τέλη Μαρτίου 1970, ο Green πήρε LSD σε ένα πάρτι στο Μόναχο, με το περιστατικό να το χαρακτηρίζει πολύ σοβαρό ο μάνατζερ του συγκροτήματος, Clifford Davis. Μετά το τέλος του πάρτι, ο Green δεν έφευγε, τζαμάροντας με τους μουσικούς και γράφοντας την σε μια κασέτα, λέγοντας «Αυτή είναι η πιο πνευματική μουσική που έχω ηχογραφήσει ποτέ στη ζωή μου». Ραγδαία η κατάστασή του επιδεινώθηκε με την αποχώρησή του να είναι αναπόφευκτη.
Να γυρίσουμε όμως το χρόνο μόλις 6 μήνες πριν, στις 23 Οκτωβρίου 1969 όταν οι Fleetwood Mac εμφανίστηκαν στην δημοφιλή τηλεοπτική της τηλεόρασης του BBC, Top Of The Pops, Στην ίδια εκπομπή εμφανίστηκαν οι Hollies, Tremeloes και ο Peter Sarstedt. Οι καλλιτέχνες «έπαιζαν» full playback και το τραγούδι που έπαιξαν εκείνη την ημέρα ήταν το Oh Well (Νο8 Μ.Βρετανία). Παρουσιαστής ήταν ο Jimmy Savile, ο οποίος αργότερα κατηγορήθηκε ως παιδόφιλος κι από τα γυρίσματα ήταν δύσκολο να μην παρατηρήσει κανείς ότι ο Peter Green, ντυμένος με μια φαρδιά λευκή ρόμπα και σανδάλια, έμοιαζε περισσότερο με προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης παρά με τον rock μουσικό. Ήδη στο μυαλό του προικισμένου κιθαρίστα, είχαν γεννηθεί αμφιβολίες για το αν ήταν πραγματικά θέλημα Θεού η επιδίωξη φήμης και περιουσίας.
Τέσσερις εβδομάδες αργότερα, στις 21 Νοεμβρίου 1969, το συγκρότημα ξεκίνησε τη δεύτερη αμερικανική περιοδεία του από το Fillmore East της Νέας Υόρκης. Πριν τελειώσει η περιοδεία στο Madison Square Garden (13 Φεβρουαρίου 1970), ο Green είχε αποφασίσει να αφιερώσει τα χρήματά του στους φτωχούς. «Είμαι ικανοποιημένος με αυτά που έχω», είπε στον δημοσιογράφο του NME, Nick Longan, κατά την επιστροφή του στην Αγγλία. «Και υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα απολύτως, που νιώθω ότι το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να δώσω ότι μου περισσεύει. Όχι ότι έχω εκατομμύρια, αλλά έχω περισσότερα από αυτά που κερδίζει ο μέσος άνθρωπος. Και δεν έχω λάβει ακόμα κανένα από τα χρήματα που γράφω τραγούδια και από αυτά που ήδη γράφω. Υπάρχει το μερίδιό μου από την προκαταβολή από την Reprise Records, 18.000 λίρες. Αυτά είναι χρήματα που μπορώ να δώσω. Είχα αυτές τις ιδέες εδώ και πολύ καιρό. Τώρα θα τις εφαρμόσω. Δεν πρέπει να υπάρχει κανείς που να πεινάει. Το ότι κάποιος γεννιέται στην άλλη άκρη του κόσμου δεν είναι λόγος να υποφέρει. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να δώσω τα χρήματα που δεν χρειάζομαι. Όποιος νομίζει ότι τα χρήματα θα τον κάνουν ευτυχισμένο κάνει μεγάλο λάθος... και όποιος το σκέπτεται μπορεί να πάει και να τον γ…..ι»
Διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές, καταλαβαίνει κανείς ότι ο Green είχε υιοθετήσει μια πλήρη χριστιανική άποψη με γνώμονα το «αγαπάτε αλλήλους» αλλά το 1969 ήταν πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί. Ο Green ήλπιζε ότι τα άλλα μέλη του συγκροτήματος θα μπορούσαν να συμμεριστούν τις φιλανθρωπικές του ιδέες, αλλά όχι μόνο δεν το έκαναν. Στην πραγματικότητα, άρχισαν να φοβούνται ότι ο κιθαρίστας έχανε τα λογικά του κι αυτό το συναίσθημα, εντάθηκε μόνο μετά από ένα περιστατικό τον Μάρτιο του 1970, όπου ο Green, έβαλε LSD στο κρασί του, στο περιστατικό που διαβάσατε πιο πάνω, στο Μόναχο, με τον McVie να λέει ότι εκείνη η νύχτα ήταν όταν έχασε την επαφή με την πραγματικότητα. Και δεν ήταν μόνο αυτό: εκείνο το βράδυ, ο κιθαρίστας τούς είπε ότι ήθελε να φύγει από το συγκρότημα. «Ήρθε η ώρα για μια αλλαγή», είχε πει στη μουσική εφημερίδα NME (11 Απριλίου 1970). «Πάντα με απασχολεί τι είναι σωστό για τον Θεό και τι θα ήθελε ο Θεός να κάνω... αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα, που κυριαρχεί σε κάθε σκέψη στο κεφάλι μου. Δεν νιώθω ότι θέλω πια να είμαι μέρος των Fleetwood Mac. Το συγκρότημα έχει γίνει επιχείρηση και δεν θέλω να είμαι μέρος της» και πρόσθεσε, «Είμαι ένας θρησκευόμενος τρελός»! Ο συγγραφέας Nick Logan τού είπε ότι ο κόσμος μπορεί να πιστεύει ότι είναι τρελός με τον Green να γελάει με αυτά τα λόγια. «Θα είναι αστείο αν το κάνουν» απάντησε. «Μόνο οι επιχειρηματίες θα το κάνουν, επειδή πιστεύουν ότι όποιος δεν θέλει να είναι πλούσιος, είναι τρελός». Τον επόμενο μήνα, μετά από μια συναυλία με την μπάντα του στο Roundhouse στο Camden, στις 20 Μαΐου, o Green έφυγε οριστικά από τους Fleetwood Mac.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
20/4/26
Δημοσίευση σχολίου