Το 1978 οι Rainbow κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ, Long Live Rock 'n' Roll. Με δημιουργικό πυρήνα τον Ritchie Blackmore και τον θεό Ronnie James Dio, το άλμπουμ συνδύασε δυναμικά riffs, επικές συνθέσεις και φυσικά την χαρακτηριστική φαντασιακή αισθητική στους στίχους. Σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του, το Long Live Rock ’n’ Roll παραμένει σημείο αναφοράς για τους φίλους του hard rock και του πρώιμου heavy metal, αποτυπώνοντας μια περίοδο όπου το είδος διαμόρφωνε την ταυτότητά του.
Πριν το συγκρότημα ξεκινήσει να δουλεύει πάνω στο νέο άλμπουμ του ο Ritchie κατά την προσφιλή του τακτική θα αλλάξει δραστικά την σύνθεση του γκρουπ απολύοντας και επαναφέροντας τον Tony Carey (την θέση του έλαβε ο David Stone). Στο μπάσο μετά την απόλυση του Bain και αφού ο Blackmore δοκίμασε περισσότερους από 40 μπασίστες (μεταξύ των οποίων και ο Craig Gruber που έπαιζε στο πρώτο άλμπουμ) κατέληξε στον Bob Daisley. Ο Daisley μάλιστα θα μπει καθυστερημένα στο γκρουπ με αποτέλεσμα οι περισσότερες συνθέσεις να έχουν ηχογραφηθεί με τον Blackmore στο μπάσο.
Το συγκρότημα θα μεταβεί για την ηχογράφηση του άλμπουμ στο Château d' Hérouville της Γαλλίας μετά από παραίνεση του Powell, στον οποίο άρεσε ο ήχος των drums στον συγκεκριμένο χώρο. Κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων οι Blackmore και Dio έκαναν συνεδρίες στις οποίες καλούσαν πνεύματα – συχνά λάμβαναν μέρος και άλλα μέλη του γκρουπ. Σε αυτές σύμφωνα με τον Bob Daisley εμφανιζόταν το πνεύμα του Baal (θεότητα των ανατολικών θρησκειών), ο οποίος έφερνε αρνητική ενέργεια και υποσχόταν καταστροφή – αυτός είναι και ο λόγος που στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ υπάρχει η φράση No Thanks to Baal.
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 9 Απριλίου 1978 και στο εξώφυλλο είχε ένα υπέροχο σκίτσο των μελών του συγκροτήματος θυμίζοντας το Draw The Line των Aerosmith, χωρίς όμως την χιουμοριστική διάθεση των τελευταίων. Το εσώφυλλο του άλμπουμ εικονίζει το κοινό μιας συναυλίας να κρατά ένα πανό που γράφει Long Live Rock N’ Roll. Στην πραγματικότητα η φωτογραφία αυτή προέρχεται από συναυλία των Rush, η οποία μάλιστα υπέστη επεξεργασία αφαιρώντας ό,τι παρέπεμπε σε Rush!!!
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Long Live Rock 'n Roll: Το εναρκτήριο κομμάτι είναι και μάλλον το πιο εμπορικό του άλμπουμ. Απλό, ευκολομνημόνευτο ρεφρέν μακριά από ότι μας είχαν συνηθίσει στο Rising. Σημείωσε επιτυχία κυκλοφορώντας ως single, με b-side το Sensitive To Light. O Blackmore είχε αρχικά συνθέσει το riff και ζήτησε από τον Dio να γράψει τους στίχους συμπεριλαμβάνοντας την φράση Long Live Rock 'N Roll. Ο Dio έχει δηλώσει ότι, παρά το «αφελές» του τίτλου, αυτός είχε απήχηση και ήταν επίκαιρος για εκείνη την εποχή καθώς για παράδειγμα η μουσική rock δεν ήταν εύκολα προσβάσιμη στους νέους του πρώην ανατολικού μπλοκ. Πρόκειται στην ουσία για μία από τις ελάχιστες φορές που ο Blackmore ασχολήθηκε με το στιχουργικό περιεχόμενο καθώς τον απασχολούσε μόνο η μουσική χωρίς να ενδιαφέρεται για τους στίχους που πλαισιώνουν την σύνθεση.
Lady Of The Lake: Επανερχόμαστε στην κανονικότητα. Με στιχουργικό περιεχόμενο εμπνευσμένο από την αγγλική παράδοση (βασιλιάς Αρθούρος), ο Dio επιστρέφει στην αγαπημένη του μεσαιωνική θεματολογία. Μουσικά η σύνθεση θυμίζει το The Wanton Song των Led Zeppelin, όσον αφορά το riff και τις παύσεις. Σήμα κατατεθέν και το απλό και σχεδόν υπνωτικό σόλο του Ritchie, το οποίο εισφέρει στην μυστικιστική ατμόσφαιρα του κομματιού.
L.A. Connection: Οι στίχοι του κομματιού αναφέρονται στον Tony Carey, ο οποίος μετά την απόλυσή του από το γκρουπ είχε επανέλθει (προσωρινά όπως απεδείχθη). Μετά την επιστροφή του ο Blackmore συνέχιζε να τον βασανίζει μη επιτρέποντάς του να ηχογραφεί με τα άλλα μέλη, ενώ δεν του επέτρεπε επίσης να βγαίνει από το Château d'Hérouville όπου το συγκρότημα ηχογραφούσε. Ακόμα και όταν κατάφερε να «δραπετεύσει» κάποιος (βλ. Ritchie) κάλεσε την αστυνομία δηλώνοντας ότι ο Carey μετέφερε 1 κιλό κοκαΐνης. Μετά την απίστευτη ταλαιπωρία κατάφερε να επιστρέψει στο σπίτι του στο L.A. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Carey ηχογράφησε ένα μέρος των πλήκτρων του άλμπουμ μόνο. Μουσικά το κομμάτι είναι αδύναμο – μοιάζει σύμφωνα με τον Daisley περισσότερο με προσπάθεια των Rainbow να μοιάσουν με τους Bad Company. Το honky-tonk πιάνο στο τέλος του κομματιού θυμίζει την περίοδο του Dio στους Elf. Το L.A. Connection ήταν το δεύτερο και τελευταίο επίσημο single του άλμπουμ και κυκλοφόρησε μόνο στην Ευρώπη.
Gates Of Babylon: Η πρώτη πλευρά του άλμπουμ κλείνει με μια από τις πλέον αριστουργηματικές συνθέσεις όλων των εποχών. Τόσο το riff όσο φυσικά και ο τίτλος του παραπέμπουν στην ανατολή. Με διάρκεια που δεν ξεπερνά τα 7 λεπτά μπορεί να συγκριθεί μόνο με τα «A Light In The Black» ή «Stargazer». Ατυχώς οι Rainbow δεν έπαιξαν ποτέ αυτό το κομμάτι ζωντανά – ευτυχώς το έκανε ο Ronnie με το προσωπικό του σχήμα! Ο Blackmore έχει δηλώσει ότι σε αυτό το κομμάτι βγαίνει στο προσκήνιο όχι τόσο η ροκ, αλλά η κλασική μουσική του παιδεία, υποστηρίζοντας πως ό,τι κάνει στην κιθάρα είναι ουσιαστικά μια μίμηση του βιολιού, που προέρχεται από τη μουσική του 16ου και 17ου αιώνα. Το μεσαίο μέρος του κομματιού έχει γραφτεί από τον πληκτρά David Stone, ο οποίος είχε αντικαταστήσει εν τω μεταξύ τον Tony Carey. Για το περίφημο solo στην κιθάρα ο Blackmore έχει δηλώσει ότι είναι από τα πλέον αγαπημένα του καθώς εμπλέκει ιδανικά τις μουσικές του καταβολές από την κλασική μουσική και τις ανατολικές κλίμακες της αιγυπτιακής και τουρκικής μουσικής. Ο μύθος θέλει το τσέλο στο κλείσιμο του κομματιού που θυμίζει το The Music Of Erich Zann να έχει παιχτεί από τον Blackmore. Στην πραγματικότητα έχει παιχτεί από το Βαυαρικό Σύνολο Εγχόρδων υπό την διεύθυνση του Rainer Pietsch. Αναφορικά με τον τίτλο και τους στίχους γενικότερα ο Dio είχε δηλώσει ότι δυσκολεύτηκε να καταλήξει τί θα πραγματεύεται ένα κομμάτι με καταφανώς ανατολίτικο ρυθμό. Στην πραγματικότητα έχοντας έναν παλιό χάρτη της Ανατολής στο δωμάτιό του το μάτι του πέσε στην πόλη της Βαβυλώνας, η οποία ήταν στο μυαλό του πάντα συνδεδεμένη με το μυστήριο και τις βιβλικές ιστορίες!
Kill The King: Η δεύτερη πλευρά του άλμπουμ ξεκινά εντυπωσιακά με μια κομματάρα των Blackmore, Dio και Powell! Το Kill The King προϋπήρχε στο live άλμπουμ On Stage (1977). Πέραν των Blackmore και Dio σήμα κατατεθέν αποτελεί το σφυροκόπημα των drums από τον θεό Cozy Powell. Ο καταιγιστικός του ρυθμός αποτελεί προάγγελο του speed metal ήχου. Ο Blackmore ήθελε να γράψει ένα γρήγορο κομμάτι όπως το Light In The Black παρότι οι συνθέσεις αυτές δεν ήταν φιλικές προς το ραδιόφωνο. Αποτελεί την επιτομή του σκληρού ροκ ήχου που θα έπρεπε να έχουν ακολουθήσει οι Rainbow μετά την κυκλοφορία του Rising. Θυμίζει έντονα συνθέσεις του ένδοξου παρελθόντος όπως Fireball και Burn των Deep Purple. Η θεϊκή ερμηνεία του Dio απογειώνει το κομμάτι καθώς τραγουδάει για βασιλιάδες που σκοτώνονται, ξόρκια, μαγεία και ουράνια τόξα. Ο ίδιος ο Ronnie βέβαια έχει δηλώσει ότι οι στίχοι αναφέρονται στο σκάκι και στις «συγκρούσεις» των αξιωματικών του παιχνιδιού!
The Shed (Subtle): Ο αρχικός τίτλος ήταν Streetwalking. Το κομμάτι ξεκινά με ένα υπέροχο solo του Blackmore πριν περάσουμε στον σκοτεινό heavy ρυθμό της σύνθεσης. Δρα εξισορροπητικά ανάμεσα στα χαρούμενα και πιο μελαγχολικά κομμάτια του άλμπουμ. Ο τίτλος του είναι εμπνευσμένος από την αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα της Chelsea καθώς The Shed ονομάζεται το πέταλο του γηπέδου της, στο οποίο βρίσκονται οι φανατικοί οπαδοί της ομάδας. Τον τίτλο πρότεινε ο Powell στον Blackmore με τον δεύτερο να συμφωνεί συμπληρώνοντας τον τίτλο με την λέξη Subtle.
Sensitive To Light: Οι ταχύτητες ανεβαίνουν και πάλι σε μια σύνθεση, που θυμίζει το Lady Double Dealer των Deep Purple. Είναι ένα ανεβαστικό κομμάτι ιδανικό για rock parties της εποχής. O Dio έχει δώσει μια αστεία ερμηνεία για τους στίχους λέγοντας ότι αναφέρονται σε κάποιον, που συνεχώς καίγεται από τον ήλιο. Στην πραγματικότητα οι στίχοι έχουν ερωτικό περιεχόμενο καθώς ο ήρωας του κομματιού αποφεύγει μια κοπέλα, που τον κυνηγά ερωτικά καθώς είναι «ευαίσθητος στο φως» - αυτή παρομοιάζεται με αστέρι!
Rainbow Eyes: Ο δίσκος κλείνει με μια μπαλάντα – η πρώτη μετά το Catch The Rainbow από το πρώτο άλμπουμ. Πρόκειται για μια μελαγχολική σύνθεση, στην οποία πέραν της φωνής του Dio υπάρχουν μόνο έγχορδα και φλάουτο. Εύκολα ο ακροατής θα διαπιστώσει την αγάπη του Blackmore για την αναγεννησιακή μουσική. Βρίσκεται στο τέλος του άλμπουμ γιατί μουσικά τουλάχιστον δεν συνδέεται με τα υπόλοιπα κομμάτια, ενώ και η διάρκειά του το καθιστά λίγο κουραστικό για τον μέσο ακροατή. To 2008 Ritchie και η Candice διασκεύασαν το κομμάτι συμπεριλαμβάνοντας το στο άλμπουμ Secret Voyage.
Το Long Live Rock N’ Roll θεωρείται κατώτερο άλμπουμ σε σχέση με το Rising αλλά και το πρώτο άλμπουμ. Πιστώνεται και όχι άδικα έλλειψη ομοιογένειας. Απ΄ την άλλη όμως ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για το άλμπουμ που περιέχει το Gates Of Babylon – η ύπαρξη του οποίου θα αρκούσε για να χαρακτηριστεί ένα άλμπουμ κλασικό.
Το Long Live Rock N’ Roll είναι ένα άλμπουμ τραγουδιών καθώς το συγκρότημα αναζητώντας και την εμπορική επιτυχία ήθελε να γράψει ένα «party» LP όπως έχει δηλώσει ο Blackmore. Ο Powell επίσης αναφερόμενος στην μουσική μεταστροφή σε σχέση με το Rising την απέδωσε στην εμπορική αποτυχία του Rising στην Αμερική οφειλόμενη κυρίως στην μεγάλη χρονική διάρκεια των συνθέσεων.
Κάθε φορά που το ακούω, σκέφτομαι πώς θα ήταν οι Rainbow, αν ο μεγάλος Ronnie James Dio δεν είχε φύγει από το συγκρότημα. Θα κλείσω το άρθρο με μια δήλωση του ίδιο του Ronnie πίσω στο μακρινό 1978 που απαντά σε αυτό το ερώτημα: «Πραγματικά πιστεύω ότι ως μπάντα δεν έχουμε ακόμα γράψει ή ερμηνεύσει το καλύτερό μας υλικό… Δεν έχουν περάσει ακόμα τρία χρόνια, και θεωρώ ότι αυτό είναι μόνο η αρχή. Πιστεύω ότι τα καλύτερά μας χρόνια είναι μπροστά μας — όχι, αυτό το άλμπουμ δεν είναι αυτό που θα μας ανεβάσει στην κορυφή».
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
• Ο Jimmy Bain είχε δηλώσει ότι συμμετείχε στην σύνθεση του Kill The King που γράφτηκε πριν την απόλυσή του.
• Ο Blackmore μυήθηκε στην πραγματοποίηση πνευματικών συνεδριών και επίκληση πνευμάτων από τον Nick Simper, αρχικό μπασίστα των Τιτανοτεράστιων.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΟΥΓΚΡΑΝΗΣ
27/3/26
Δημοσίευση σχολίου