ΟΤΑΝ ΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ: “Do you mean we’ve just paid $12,000 for a piano player?’

 

Πίσω από κάθε άλμπουμ, υπάρχει μια υπέροχη ιστορία, ειδικά στα rock άλμπουμ της δεκαετίας του 70. Μια τέτοια ιστορία διηγήθηκε πρόσφατα ο Rick Wakeman, στο περιοδικό Prog, γυρνώντας το χρόνο στο 1972 όταν τον κάλεσαν από την A&M, προτείνοντας του να υπογράψει συμβόλαιο για την ηχογράφηση προσωπικού δίσκου. Ο Wakeman ήταν μέλος των Yes από τον Αύγουστο του 1971 και με τα άλμπουμ τους Fragile (1971) και Close to the Edge (1972) είχαν κάνει επιτυχία, τόσο στα chart όσο και σε επίπεδο συναυλιών. Το συγκρότημα βρισκόταν σε περιοδεία στις ΗΠΑ όταν ο manger του, Brian Lane του είπε ότι ο Jerry Moss, συνιδρυτής της A&M Records ήθελε να τον δει. Συναντήθηκαν στο πάρκινγκ της A&M στο Los Angeles, που ήταν τα παλιά κινηματογραφικά στούντιο του Τσάρλι Τσάπλιν και πήγαν στο γραφείο του. «Δεν είχα καθίσει ποτέ στο γραφείο στελέχους πριν και με ρώτησε αν ήθελα καφέ, είπα: «Προτιμώ ένα ουίσκι». Ήταν η εποχή που έπινα από το πρωί». Ο Moss του είπε ότι ακούει ότι οι Yes θα γίνουν μια πολύ μεγάλη μπάντα, οπότε μάλλον θα πρέπει να κυκλοφορήσουμε ένα σόλο άλμπουμ». Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ πριν, αλλά μου φάνηκε ότι ήταν….Χριστούγεννα, και φυσικά του είπα «Ναι!».To The Six Wives Of Henry VIII κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1973 και πήγε Νο7 του βρετανικού chart και στο Νο 30 του αμερικάνικου, δικαιώνοντας τον Moss που είχε πιστέψει στην ικανότητα του Wakeman.”Πήρα 12.500 δολάρια ως προκαταβολή, σημερινές 4.000 λίρες, με τον Moss να του προσφέρει σαν δώρο μια παλιά Cadillac του 1957, που άρεσε στον Wakeman και στοίχισε 795$. Τότε ο Wakeman έπαιρνε 200$ τη εβδομάδα από τους Yes (συν φαγητό και ύπνο όταν ήταν σε περιοδεία). Το παράδοξο είναι ότι όταν ο Wakeman είχε συμφωνήσει για την Cadillac, του τηλεφώνησε ο manager του λέγοντας του «άκυρο το αυτοκίνητο, είναι χάλια, σου στέλνουν ένα σύστημα hi-fi” με τον Wakeman να απαντά: «Δεν θέλω hi-fi, θέλω το αυτοκίνητο!»  Έτσι του πήραν το αυτοκίνητο και το έστειλαν στην Αγγλία. «Δεν το έχω πια. Το έχασα στο πρώτο διαζύγιο. Αλλά αυτό ήταν το τέλος υπογραφής μου - μια λιμουζίνα που ζύγιζε τρεις τόνους και έκανε περίπου τρία μίλια ανά γαλόνι».
Οι άνθρωποι της A&M δεν τον ενόχλησαν κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων και δεν του έθεσαν κανένα χρονικό περιορισμό. «Από την άλλη πλευρά, αναρωτιόμουν τι να κάνω. Δεν τραγουδούσα, δεν είχα συγκρότημα και δεν ήξερα τι να ηχογραφήσω. Έτσι έψαχνα για μια ιδέα. Πάντα μου άρεσαν τα άλμπουμ που βασίζονται σε μια ιδέα. Ήμουν σε ένα αεροδρόμιο στο Richmond της Βιρτζίνια, όπου είχαν ένα μικρό κατάστημα με βιβλία κι ένα από αυτά ήταν το The Private Life Of Henry VIII, που το αγόρασα και διάβασα σκατά τη διάρκεια της πτήσης.

Ενώ διάβαζα για την Ann Boleyn, μια μελωδία που είχα γράψει μερικές εβδομάδες πριν ήρθε στο μυαλό μου και όσο περισσότερο διάβαζα γι' αυτήν, τόσο περισσότερο έμενε αυτή η μελωδία στο μυαλό μου. Επέστρεψα στην Αγγλία, διάβασα για την Catherine Of Aragon και αποφάσισα ότι η μουσική δεν έπρεπε να συνδέεται με πραγματικά γεγονότα, αλλά θα ήταν πιο αφηρημένη. Τηλεφώνησα στον Chris (Squire), τον Steve (Howe) και τον Bill (Bruford) και τους είπα τι έκανα, και όλοι ήταν πρόθυμοι να το κάνουν. Έτσι, η ηχογράφηση του πρώτου άλμπουμ ήταν λίγο πολύ Yes, χωρίς τον Jon. Μετά ηχογράφησαν και κάποιοι άλλοι μουσικοί, συνολικά 16 κομμάτια, κάτι που ήταν αρκετά καινούργιο εκείνη την εποχή και υπήρχαν πολλά προβλήματα. Τελικά κατέληξαν σε 6, ένα για κάθε σύζυγο του Henry VIII. Θυμάμαι πολύ περήφανα να πηγαίνω τις ταινίες στο γραφείο της  A&M στο Λονδίνο όπου τις παρέλαβε ένας Αμερικανός δικηγόρος. Όταν έγινε η παρουσίαση του δίσκου, πήγα στα γραφεία της εταιρείας στο Λονδίνο και σηκώθηκα να βάλω το δίσκο στο πικα να τους τον παρουσιάσω. Έβαλα τον δίσκο, έπαιξα την πρώτη πλευρά - και δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Μετά έπαιξα τη δεύτερη πλευρά και υπήρξε ακόμη λιγότερη αντίδραση. Τότε ο δικηγόρος είπε, «Λοιπόν, όλα αυτά ακούγονται πολύ καλά Rick, αλλά θα είναι πολύ καλύτερο να τα ακούσουμε με τα φωνητικά». Του απάντησα, «Δεν υπάρχουν φωνητικά - είναι ένα ορχηστρικό άλμπουμ με πλήκτρα». Έσκυψε στον εκδότη μου, Derek Green  και του είπε, «Εννοείς ότι μόλις πληρώσαμε 12.500 δολάρια για έναν γαμημένο πιανίστα;» με τον Derek να απαντάει «Ναι, αλλά είναι καλός πιανίστας». Γύρισε προς το μέρος μου και είπε, «Αυτό θα είναι φοβερό» και έφυγε. Τα στελέχη μίλησαν μεταξύ τους με τα 2 στελέχη της A&R να του λένε ότι τους  άρεσε πολύ». «Μην ανησυχείς για αυτούς τους τύπους. Το μόνο που θέλουν να ακούσουν είναι mainstream». Και για να τελειώσουμε, το The Six Wives Of Henry VIII πούλησε 14.000.000 αντίτυπα και στοίχισε μόνο 12.500$.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ

10/2/26 

Share on Google Plus

About Αλέξανδρος Ριχάρδος