Γνωρίζατε ότι οι Ελβετοί έδωσαν στον κόσμο το αψέντι, το μούσλι αλλά και το LSD; Οι πιο μουσικά ψαγμένοι, σίγουρα όμως γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη χώρα είναι ο τόπος προέλευσης των Krokus καθώς επίσης και των Gotthard, δύο φανταστικών hard rock σχημάτων με τους πρώτους να κάνουν αίσθηση κυρίως την δεκαετία του ογδόντα και τους δεύτερους το ενενήντα και τα "ζήροους". Την προσοχή μας θα την στρέψουμε στο άλμπουμ Homerun του 2001 των τελευταίων παρακολουθώντας παράλληλα την δεκάχρονη έως τότε πορεία του συγκροτήματος η οποία είχε αρχίσει να διχάζει τους θαυμαστές που είχαν πιάσει από το πρώτο τους βήμα. Κατά μία έννοια, οι Gotthard μπορούν να αναφερθούν ως ένα καλό παράδειγμα εμπορευματοποίησης της μουσικής βιομηχανίας. Τέσσερις νέοι, ορεξάτοι, ταλαντούχοι τύποι από την Ελβετία με αγάπη για τον hard rock ήχο Τιτάνων όπως Whitesnake (τυχαία επιλογή;) πιάνουν τον κόσμο, διόρθωση, τους λίγους και πιστούς φίλους του ορθόδοξου hard rock προ εκπλήξεως. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο το όνομα της μπάντας θα κυκλοφορήσει το 1992, μία χρονιά που η μνήμη των περισσότερων έχει αρχίσει να αδυνατεί αναφορικά με το κέφι και την ενέργεια στην μουσική, συστήνοντας μας έναν ήχο πολύ οικείο, με μπάλες και με τραγουδιστή κάποιον που η αγάπη του για τον Coverdale δεν έχει καταφέρει να τον αποξενώσει από την δική του προσωπικότητα. Τι απέγιναν οι τέσσερις τύποι που ξεκίνησαν τόσο φρέσκα και χαρούμενα το ντεμπούτο άλμπουμ τους, χωρίς να σκεφτούν αν θα έφερνε εμπορική επιτυχία, δέκα σχεδόν χρόνια αργότερα; Με το προτελευταίο άλμπουμ τους, D-Frosted, το οποίο αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από ακουστικούς ήχους, οι Gotthard πιθανότατα είχαν οδηγηθεί σε ασήμαντη θέση για τους οπαδούς της (κάπως) πιο «βαριάς» πλευράς του είδους. Για τους σκληροπυρηνικούς παραδοσιακούς η ηχητική μεταστροφή των Gotthard, ανεξαρτήτου της μεγάλης επιτυχίας στην χώρα τους, σήμαινε μία θέση στην λίστα με συγκροτήματα όπως Aerosmith και ScorpionsS οι οποίοι είχαν "νερώσει" τόσο πολύ τον ήχο τους, χάνοντας μέρος της ταυτότητάς τους με αντάλλαγμα την διατήρηση στις πρώτες γραμμές των χαρακωμάτων της μουσικής βιομηχανίας. Αυτά όλα όμως αφορούν το τότε! Σήμερα, είκοσι πέντε χρόνια μετά, έχοντας το Homerun στα ηχεία μας καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κακό άλμπουμ; Το Homerun σίγουρα αδυνατεί να πιάσει τις κορυφές των αρχικών κυκλοφοριών των Ελβετών, αλλά όχι, δεν είναι κακό άλμπουμ. Έχοντας απομακρυνθεί αρκετά από τον καταμέτωπο hard hitting ήχο τους, οι Gotthard έρχονται σαν ένα σύγχρονο για την εποχή συγκρότημα, με ένα easy listening ηχόχρωμα που αρμόζει απόλυτα στο καλωσόρισμα της νέας δεκαετίας.
Οι Whitesnake του '87 έχουν αντικατασταθεί από τους Bon Jovi του Have A Nice Day. Απλά ακούστε το Everything Can Change και κάντε τις συγκρίσεις! Τα δεδομένα είναι η θετικότητα στους στίχους και η ανεβαστική διάθεση που υπάρχει από το ξεκίνημά τους. Everything Can Change, Eagle, End Of Time (με ολίγην Whitesnake αναλαμπή) και Come Along αξίζουν την προσοχή σας για να νιώσετε όμορφα και να έρθει στα ίσια της μία στραβή μέρα. Το αγαπημένο μου τραγούδι από τον δίσκο είναι το Reason To Live το οποίο διασκευάστηκε από τους Gotus και όχι τυχαία αφού ο Mandy Meyer είναι η κοινή σύνδεση μεταξύ των δύο. Ότι απομένει από το άλμπουμ είναι οι μπαλάντες! Ένας ακόμα τομέας στον οποίον οι Ελβετοί, τον έχουν! Καλοδουλεμένες αργές συνθέσεις όπως Heaven, Lonely People και Homerun βρίσκουν άνετα την θέση τους στα ημερήσια playlists ραδιοφωνικών σταθμών που η σχέση τους με οτιδήποτε θεωρούμε εμείς rock είναι εντελώς επιδερμική.
Η αλήθεια είναι πως έκανα αρκετά χρόνια να το προσθέσω στην συλλογή μου και πως ήμουν αρκετά διστακτικός καθότι λατρεύω την "άγουρη" περίοδό τους. Ενέδωσα όμως, λόγω Gotus, χωρίς εν τέλη να απογοητευτώ. Το ίδιο ελπίζω και για εσάς!
ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
11/2/26
Δημοσίευση σχολίου