/ / DIRE STRAITS 1978-1995: ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ

DIRE STRAITS 1978-1995: ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ

 


Ένας αντιστάρ εξαιρετικός κιθαρίστας, ένα συγκρότημα χαμηλών τόνων, ένα πρώτο άλμπουμ από τα Καλύτερα στην Ιστορία του Rock, πολλά τραγούδια το ένα καλύτερο από το άλλο, 2 αδέλφια που δεν μιλιούνται, πρώτα ξαδέλφια που δεν έχουν γνωριστεί, μια δισκογραφία …όνειρο. Κυρίες και Κύριοι, οι Dire Straits
 

Ο Μάιος του 1985 δεν έχει καμία μα ΚΑΜΙΑ σχέση με ότι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. Το πολιτικό κλίμα ήταν οξυμένο, το ποδοσφαιρικά το ίδιο, η χώρα προετοιμαζόταν για πρόωρες εκλογές, οι Iron Maiden, Scorpions και Saxon είχαν μπει για τα καλά στις ζωές μας, ακόμα ακούγαμε το Wall και το ανακαλύπταμε, οι κασέτες DENON, BASH και TDK άλλαζαν χέρια σε ρυθμό πολυβόλου, τα video μηχανήματα ήταν μέρος της διακόσμησης του σαλονιού, το περιοδικό Heavy Metal (σ.σ. ακόμα τότε δεν είχε την ονομασία Metal Hammer), είχε βγάλει 5 τεύχη και οι Dire Straits έπαιζαν 2 ημερομηνίες 5 και 6 Μαϊου στο ΣΕΦ. Η Ελλάδα είχε μπει στο χώρο της συναυλιών και το ΣΕΦ αν και η ακουστική του δεν είναι η καλύτερη, προσφερόταν για μια τέτοιου είδους συναυλία. 

Στην κεντρική φωτογραφία, απλό αριστερά, Terry Williams, Guy Fletcher, Mark Knopfler, Alan Clark, John Illsley, Jack Sonni
 
ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Τα αδέλφια Mark και David Knopfler (μικρότερος κατά 3 χρόνια), γεννήθηκαν στην Γλασκόβη αλλά μεγάλωσαν στο Blyth της Νοτιοανατολιοκής Αγγλίας. Ήταν 1977 όταν τα 2 αδέλφια μαζί με τους John Illsley μπάσο και Pick Withers ντραμς, σχημάτισαν τους Dire Straits, στο Depfprd, μια συνοικία του Λονδίνου. Μόνο ο Withers είχε εμπειρία και μάλιστα μεγάλη, παίζοντας για 10 χρόνια με ονόματα όπως Dave Edmunds, Gerry Rafferty, Magna Carta ενώ  την εποχή του σχηματισμού του συγκροτήματος, ο Mark εργαζόταν ως καθηγητής Αγγλικών,ο Illsley σπούδαζε στο Goldsmiths' College και ο David ήταν κοινωνικός λειτουργός, ενώ οι Mark και  Withers είχαν διατελέσει μέλη του pub rock συγκροτήματος Brewers Droop, γύρω στο 1973.
Το αρχικό όνομα που επέλεξαν ήταν Café Racers, με το Dire Straits να είναι πρόταση του συγκάτοικου του Withers.  Διαβάστε πως ο John IIllsey έγινε μέλος του συγκροτήματος!

«Έπαιξα μερικές φορές με την μπάντα του Mark επειδή η κοπέλα του μπασίστα που έπαιζε μαζί του περίμενε  παιδί. Μετά από μια συναυλία μας σε μια pub αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε τη δική μας μπάντα. Με τον Mark συμφωνούσα σε όλα, σπάνια διαφωνούσαμε. Ο Mark με γνώρισε στον αδερφό του και στον Pick Withers, έναν δυναμικό ντράμερ που είχε γνωρίσει παλαιότερα.
Tο 1977 με το κίνημα του punk να σαρώνει, οι 4 μουσικοί ηχογράφησαν ένα demo σε κασέτα με πέντε τραγουδιών, μεταξύ αυτών και τα Sultans of Swing, Water of Love και Down to the Waterline. Η κασέτα έφθασε στα γραφεία της MCA αλλά απορρίφθηκε για να την στείλουν στον DJ Charlie Gillett, παρουσιαστή του Honky Tonk στο BBC Radio London, ζητώντας του συμβουλές. Στον Gillett άρεσαν τα τραγούδια τους κι έπαιξε το Sultans of Swing στην εκπομπή του με αποτέλεσμα 2  μήνες αργότερα να υπογράψουν συμβόλαιο με την Vertigo Records (label της  Phonogram). Το νερό είχε μπει στο ρυάκι, έμελλε ο κόσμος να τους ανακαλύψει. Τον Φεβρουάριο του 1978 μπήκαν στο Basing Street studios στο Notting Hill και με συνολικά έξοδα £12,500 και παραγωγό τον μπασίστα των Spencer Davis Group, Muff Winwood  (αδελφό του Steve) ηχογραφούν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του rock. Σε μια εποχή που ολόκληρη η Βρετανία ασχολούταν με το punk, οι μουσικές εφημερίδες φιλοξενούσαν κάθε  (απίθανο) μουσικό που είχε τρυπηθεί με παραμάνα, τα αδέλφια Mark και David Knopfler,με τους John Illsley κι Pick Withers, έπαιζαν το rock που έμαθαν από τους Μεγάλους της δεκαετίας του 70. Κι όμως ήταν τέτοια η φούρια των δημοσιογράφων της εποχής που αρχικά 'πέρασαν" τους Dire Straits στο κίνημα του…punk για να αναθεωρήσουν γρήγορα την άποψη τους. Αλλά το ίδιο δεν έκαναν και με τον Graham Parker;

To πρώτο ομότιτλο άλμπουμ τους(Νο5 Μ.Βρετανία, Νο2 Αμερική) κυκλοφόρησε το 1978 και ‘έως σήμερα οι συνολικές του πωλήσεις ξεπερνούν τα 4.000.000 αντίτυπα, με το κόστος να μην ξεπερνά τις 12.500 λίρες, συμπεριλαμβανομένου του εξώφυλλου. Με μια θολή φωτογραφία στο εξώφυλλο που έδενε με τον το όνομά τους Dire Straits σημαίνει κάτι που είναι επικίνδυνα στενό, αλλά είναι αγγλικός ιδιωματισμός, που αρχικά σήμαινε ένα φουρτουνιασμένο θαλάσσιο πέρασμα, ενώ αργότερα καθιερώθηκε να σημαίνει την κακή οικονομική κατάσταση κάποιου, το να είναι κανείς «πανί με πανί». Σε μια εποχή που συγκροτήματα punk και new wave δεύτερης γενιάς όπως οι The Jam, οι Boomtown Rats και η Generation X έκαναν εντύπωση, το Dire Straits είχε μια ξεχωριστή ωριμότητα. 
Με ήχο φανερά επηρεασμένο από το παίξιμο των Hank Marvin, Scotti Moore (κιθαρίστας του Bob Dylan), Chet Atkins, Chuck Berryαλλά, από τους μπλουζίστες Muddy Waters, Howlin’ Wolf, και John Lee Hooker και τους πιο σύγχρονους όπως J.J, Cale, Eric Clapton αλλά και τον δίδυμο ήχο των Wishbone Ash, o Mark Knopfler, έκτισε το δικό του ήχου. Ήχο με ταυτότητα. Στα 15 του έπεισε τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του κιθάρα, ένα αντίγραφο της κόκκινης Stratocaster του Hank Marvin αξίας 50 λιρών, μαθαίνοντας να παίζει μόνος του. Ο αδελφός του David ακολούθησε το παράδειγμά του, εμφανιζόμενος σε κλαμπ με ένα φολκ ντουέτο. «Από τη μία πλευρά, οι γονείς μας τρομοκρατήθηκαν που θέλαμε να κάνουμε καριέρα στην μουσική», λέει ο David Knopfler. «Από την άλλη είχαν μια φιλελεύθερη προκατάληψη που μας άφηναν να ακολουθήσουμε το δικό μας μονοπάτι. Αλλά θα προτιμούσαν να είμαστε αρχιτέκτονες ή δικηγόροι κι όχι άνεργοι τραμπούκοι».» Ο Mark ήταν ο πρώτος που έφυγε από το σπίτι όταν βρήκε δουλειά ως δημοσιογράφος στην Yorkshire Evening Post στο ΛLeeds. Ένα από τα πρώτα του καθήκοντα για την εφημερίδα ήταν να γράψει τη νεκρολογία του Jimi Hendrix τον Σεπτέμβριο του 1970, η οποία του παραδόθηκε επειδή ήταν το μόνο άτομο στο γραφείο αρκετά νέο για να γνωρίζει ποιος ήταν ο Hendrix. Μια  άλλη δουλειά που το ανέθεσαν ήταν να πάρει συνέντευξη από έναν τοπικό κιθαρίστα μπλουζ, τον Steve Phillips. Οι δυο τους τα πήγαν καλά και άρχισαν να εμφανίζονται μαζί ως ακουστικό ντουέτο με το όνομα Duolian Stringpickers, και πέρασαν τα επόμενα χρόνια παίζοντας συναυλίες σε pubs.  «Ο Mark ήταν ήδη ένας πολύ ικανός κιθαρίστας στα δεκαοκτώ ή δεκαεννέα του, πολύ πάνω από το συνηθισμένο», σημειώνει ο Steve Phillips. «Αλλά δεν είχε αναπτύξει το δικό του στυλ. Δεν είχε την αυτοπεποίθηση που απέκτησε αργότερα ως μουσικός και δεν έβλεπε καθόλου τον εαυτό του ως τραγουδιστή. Tού άρεσε η ιδέα ότι θα ήταν ο κιθαρίστας πίσω από κάποιον άλλο». Εκείνη την περίοδο, ο Knopfler έφυγε από την εφημερίδα για να πάρει πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Leedsς και παντρεύτηκε την αγαπημένη του από το σχολείο, Kathy White. Μόλις αποφοίτησε το 1973, πήγε στο Λονδίνο κι απάντησε σε μια αγγελία στη Melody Maker για να γίνει μέλος στους Brewers Droop, που είχαν συμβόλαιο με την RCA, αλλά βρισκόταν στη διαδικασία διάλυσης. Δύο μήνες αργότερα, έμεινε άνεργος, άπορος και πρόσφατα διαζευγμένος, καθώς η μετακόμιση στο Λονδίνο είχε φέρει το τέλος του γάμου του. Επέστρεψε στο Newcastle κι ανέλαβε θέση λέκτορα Αγγλικών στο Loughton College στο Έσσεξ, δημιουργώντας παράλληλα τους Café Racers που διαβάσατε στην αρχή. Η δουλειά του ως καθηγητής τού έδωσε οικονομική άνεση, αγόρασε μια μοτοσικλέτα και το αυτοκίνητο του πατέρα του, επιτρέποντάς του να μεταφέρει την αυξανόμενη συλλογή κιθάρων του από τη μία συναυλία σε μια παμπ στην άλλη. Το 1976, ξεκίνησε ένα ταξίδι μόνος του στην Αμερική, ταξιδεύοντας σε όλη τη χώρα με ένα λεωφορείο Greyhound και ξεκινώντας να δουλεύει τραγούδια που σε λίγους μήνες θα έπαιρναν σάρκα κι οστά στον πρώτο δίσκο των Dire Straits.
Την ίδια εποχή ο αδελφός του μετακόμισε στο Λονδίνο για να εργαστεί ως κοινωνικός λειτουργός στο Deptford, μια υποβαθμισμένη γειτονιά νότια του Τάμεση. Μετακόμισε σε ένα δημοτικό διαμέρισμα που μοιραζόταν με τον 26χρονο μπασίστα John Isley που σπούδαζε κοινωνιολογία στο Goldsmith's College. Κάπως έτσι ξεκίνησαν τα τζαμαρίσματα που κατέληξαν στους… Dire Straits.
ΤΟ ΠΡΏΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ και ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ
Οι περισσότεροι στίχοι των 9 τραγουδιών του πρώτου άλμπουμ αντανακλούσαν τις εμπειρίες του Mark Knopfler, με το In the Gallery  να είναι ένας φόρος τιμής στον γλύπτη/καλλιτέχνη του Leeds, Harry Phillips, τα Wild West End και Lions" να είναι εμπνευσμένα από τις πρώτες μέρες του στο Λονδίνο και Knopfler στην πρωτεύουσα, με το Sultans of Swing να αντλεί την έμπνευση του από μια επίσκεψη του  Knopfler σε μια pub όπου υπήρχαν ελάχιστοι μεθυσμένοι θαμώνες που δεν έδιναν σημασία γύρω τους ούτε και στη jazz μπάντα που έκλεινε το πρόγραμμα της βραδιάς. Στο τέλος του προγράμματός τους, ο τραγουδιστής  ανακοίνωσε από το μικρόφωνο: ‘’Καληνύχτα και σας ευχαριστούμε. Είμαστε οι σουλτάνοι του swing".Η μεγάλη επιτυχία του τραγουδιού βασίστηκε στο ρευστό παίξιμο με τα δάχτυλα, που ακουγόταν υπέροχο. Καθόλου τυχαίο ότι το τραγούδι έχει ένα από τα 3 Καλύτερα κιθαριστικά σόλο όλων των εποχών! Τα άλλα δύο στο Μήτηρ Μαθήσεως!
Αμέσως οι Dire Straits έγιναν σούπερ stars, συνώνυμο του κλασικού rock και ο Knopfler εξώφυλλο σε όλες τις βρετανικές μουσικές εφημερίδες. Το Κλασικό rock μόλις είχε βρει ακόμα έναν ήρωα που με το ξεχωριστό παίξιμό του που με τα ζαλιστικά γεμίσματα κιθάρας του, αποτέλεσε μια ανάσα καθαρού αέρα ανάμεσα στους παλαιότερους rock ήρωες που είχαν έλθει αντιμέτωποι με την οργή του punk.
Ένα χρόνο αργότερα, κι ενώ ακούγαμε τα τραγούδια του πρώτου άλμπουμ, τον Ιούνιο του 1878 κυκλοφόρησε το Communique (No5 Μ.Βρετανία, No11 Αμερική), φέροντας το βάρος της τεράστιας επιτυχίας του πρώτου άλμπουμ και το επίσης δυσβάσταχτο βάρος της προσμονής. Παραγωγός του ο Jerry Wexler, ο άνθρωπος που είχε υπογράψει με τους Led Zeppelin και είχε ηχογραφήσει τον Ray Charles. Ο Mark Knopfler έχει δημιουργήσει ένα δικό του ιδιαίτερο ήχο, που προερχόταν σε μεγάλο βαθμό από τον ήχο του J.J. Cale, αλλά αυτό είναι παράσημο!
Τα τραγούδια του Communique κινoύνται στο ίδιο ύφοs με τον προκάτοχό τους,  με τη μουσική τους να μην έχει ιδιαίτερεs εξάρσειs αλλά να είναι ένα μείγμα χαλαρού μέχρι και  soft rock με εμβόλιμεs  blues πινελιέs. Γενικά το Communique  ακούγεται σαν ένα λογικό βήμα προς τα εμπρός με τη λάμψη του Wexler να τονίζει πιο έντονα τις μελωδίες του Knopfler, κάτι που γίνεται εύκολα αντιληπτό στα Once Upon A Time In The West και στο γρήγορο Lady Writer.
Πριν κλείσω θέλω να σας βάλω το ερώτημα: Πόσα άλμπουμ έχουν κομμάτια σαν τα  Unce upon a Time in the west, Lady Writer, News και Where do you think you’re going; 
ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ "
Με την πίεση να κορυφώνεται και με τις ατελείωτες ώρες που ήταν κλεισμένοι στο studio , oι εντάσεις ήταν σε έξαρση, εντατικές από την κλειστοφοβία που δημιουργούνταν από το να βρίσκονται συνεχώς στο δρόμο ή στο στούντιο και που οδήγησαν στην αναπόφευκτη σύγκρουση μεταξύ των 2 αδελφών. «Όλα μας πίεσαν», λέει ο David Knopfler. «Είμαστε εξαντλημένοι, πίναμε πολύ κάθε βράδυ, καταστρέφαμε τη σωματική και ψυχική υγεία μας με τον τρόπο που τα rock συγκροτήματα το έκαναν τότε σε υπερβολικό βαθμό». «Κανείς που ξεκινάει την καριέρα του δεν είναι προετοιμασμένος για τέτοια επιτυχία», προσθέτει ο manager Bicknel. «Όλα αλλάζουν, αλλά εσύ μένεις ο ίδιος. Πιθανότατα είσαι ακόμα στο απαίσιο μικρό σου διαμέρισμα, τρώγοντας σάντουιτς με μπέικον επειδή τα χρήματα δεν έχουν μπει ακόμα στον λογαριασμό σου περάσει. Ή αν έχει μπει, είσαι τόσο τρομοκρατημένος που δεν ξοδεύεις τίποτα, κάτι που συνέβη και με εμάς. Νομίζεις ότι η εφορία θα τα πάρει ή ότι αυτό θα σταματήσει αύριο», προσθέτει ο David Knopfler. Ο Bicknell υποστηρίζει ότι η ένταση μεταξύ των Knopflers ήταν βαθύτερη από τη συνύπαρξή τους στους Dire Straits. «Το πρόβλημα του David ήταν ότι πίστευε ότι το συγκρότημα έπρεπε να είναι δημοκρατικό και όχι μια σκληρή δικτατορία, κάτι που πρέσβευε ο Mark. Τα προβλήματα μεταξύ των 2 αδελφών, δεν ήταν μουσικά όπως έχουν παρουσιαστεί στον κόσμο  κι όπως υποστηρίζει ο Illsley «Αυτό συμβαίνει από τότε που γεννήθηκε ο David που ήταν στο συγκρότημα επειδή ήταν αδερφός του Mark, όχι επειδή ήταν ο καλύτερος ρυθμικός κιθαρίστας που θα μπορούσε να βρει ο Mark». Η απόφαση του Mark Knopfler να πάρει στα χέρια του τον έλεγχο, ήταν αρκετά προκλητική και έφερε στην επιφάνεια προσωπικά θέματα, αναγκάζοντας τους μουσικούς να αποχωρούν.
/ / DIRE STRAITS 1978-1995: ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ

DIRE STRAITS 1978-1995: ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ


 Ένας αντιστάρ εξαιρετικός κιθαρίστας, ένα συγκρότημα χαμηλών τόνων, ένα πρώτο άλμπουμ από τα Καλύτερα στην Ιστορία του Rock, πολλά τραγούδια το ένα καλύτερο από το άλλο, 2 αδέλφια που δεν μιλιούνται, πρώτα ξαδέλφια που δεν έχουν γνωριστεί, μια δισκογραφία …όνειρο. Κυρίες και Κύριοι, οι Dire Straits
 

Ο Μάιος του 1985 δεν έχει καμία μα ΚΑΜΙΑ σχέση με ότι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. Το πολιτικό κλίμα ήταν οξυμένο, το ποδοσφαιρικά το ίδιο, η χώρα προετοιμαζόταν για πρόωρες εκλογές, οι Iron Maiden, Scorpions και Saxon είχαν μπει για τα καλά στις ζωές μας, ακόμα ακούγαμε το Wall και το ανακαλύπταμε, οι κασέτες DENON, BASH και TDK άλλαζαν χέρια σε ρυθμό πολυβόλου, τα video μηχανήματα ήταν μέρος της διακόσμησης του σαλονιού, το περιοδικό Heavy Metal (σ.σ. ακόμα τότε δεν είχε την ονομασία Metal Hammer), είχε βγάλει 5 τεύχη και οι Dire Straits έπαιζαν 2 ημερομηνίες 5 και 6 Μαϊου στο ΣΕΦ. Η Ελλάδα είχε μπει στο χώρο της συναυλιών και το ΣΕΦ αν και η ακουστική του δεν είναι η καλύτερη, προσφερόταν για μια τέτοιου είδους συναυλία. 

Στην κεντρική φωτογραφία, απλό αριστερά, Terry Williams, Guy Fletcher, Mark Knopfler, Alan Clark, John Illsley, Jack Sonni
 
ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Τα αδέλφια Mark και David Knopfler (μικρότερος κατά 3 χρόνια), γεννήθηκαν στην Γλασκόβη αλλά μεγάλωσαν στο Blyth της Νοτιοανατολιοκής Αγγλίας. Ήταν 1977 όταν τα 2 αδέλφια μαζί με τους John Illsley μπάσο και Pick Withers ντραμς, σχημάτισαν τους Dire Straits, στο Depfprd, μια συνοικία του Λονδίνου. Μόνο ο Withers είχε εμπειρία και μάλιστα μεγάλη, παίζοντας για 10 χρόνια με ονόματα όπως Dave Edmunds, Gerry Rafferty, Magna Carta ενώ  την εποχή του σχηματισμού του συγκροτήματος, ο Mark εργαζόταν ως καθηγητής Αγγλικών,ο Illsley σπούδαζε στο Goldsmiths' College και ο David ήταν κοινωνικός λειτουργός, ενώ οι Mark και  Withers είχαν διατελέσει μέλη του pub rock συγκροτήματος Brewers Droop, γύρω στο 1973.
Το αρχικό όνομα που επέλεξαν ήταν Café Racers, με το Dire Straits να είναι πρόταση του συγκάτοικου του Withers.  Διαβάστε πως ο John IIllsey έγινε μέλος του συγκροτήματος!



«Έπαιξα μερικές φορές με την μπάντα του Mark επειδή η κοπέλα του μπασίστα που έπαιζε μαζί του περίμενε  παιδί. Μετά από μια συναυλία μας σε μια pub αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε τη δική μας μπάντα. Με τον Mark συμφωνούσα σε όλα, σπάνια διαφωνούσαμε. Ο Mark με γνώρισε στον αδερφό του και στον Pick Withers, έναν δυναμικό ντράμερ που είχε γνωρίσει παλαιότερα.
Tο 1977 με το κίνημα του punk να σαρώνει, οι 4 μουσικοί ηχογράφησαν ένα demo σε κασέτα με πέντε τραγουδιών, μεταξύ αυτών και τα Sultans of Swing, Water of Love και Down to the Waterline. Η κασέτα έφθασε στα γραφεία της MCA αλλά απορρίφθηκε για να την στείλουν στον DJ Charlie Gillett, παρουσιαστή του Honky Tonk στο BBC Radio London, ζητώντας του συμβουλές. Στον Gillett άρεσαν τα τραγούδια τους κι έπαιξε το Sultans of Swing στην εκπομπή του με αποτέλεσμα 2  μήνες αργότερα να υπογράψουν συμβόλαιο με την Vertigo Records (label της  Phonogram). Το νερό είχε μπει στο ρυάκι, έμελλε ο κόσμος να τους ανακαλύψει. Τον Φεβρουάριο του 1978 μπήκαν στο Basing Street studios στο Notting Hill και με συνολικά έξοδα £12,500 και παραγωγό τον μπασίστα των Spencer Davis Group, Muff Winwood  (αδελφό του Steve) ηχογραφούν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του rock. Σε μια εποχή που ολόκληρη η Βρετανία ασχολούταν με το punk, οι μουσικές εφημερίδες φιλοξενούσαν κάθε  (απίθανο) μουσικό που είχε τρυπηθεί με παραμάνα, τα αδέλφια Mark και David Knopfler,με τους John Illsley κι Pick Withers, έπαιζαν το rock που έμαθαν από τους Μεγάλους της δεκαετίας του 70. Κι όμως ήταν τέτοια η φούρια των δημοσιογράφων της εποχής που αρχικά 'πέρασαν" τους Dire Straits στο κίνημα του…punk για να αναθεωρήσουν γρήγορα την άποψη τους. Αλλά το ίδιο δεν έκαναν και με τον Graham Parker;

To πρώτο ομότιτλο άλμπουμ τους(Νο5 Μ.Βρετανία, Νο2 Αμερική) κυκλοφόρησε το 1978 και ‘έως σήμερα οι συνολικές του πωλήσεις ξεπερνούν τα 4.000.000 αντίτυπα, με το κόστος να μην ξεπερνά τις 12.500 λίρες, συμπεριλαμβανομένου του εξώφυλλου. Με μια θολή φωτογραφία στο εξώφυλλο που έδενε με τον το όνομά τους Dire Straits σημαίνει κάτι που είναι επικίνδυνα στενό, αλλά είναι αγγλικός ιδιωματισμός, που αρχικά σήμαινε ένα φουρτουνιασμένο θαλάσσιο πέρασμα, ενώ αργότερα καθιερώθηκε να σημαίνει την κακή οικονομική κατάσταση κάποιου, το να είναι κανείς «πανί με πανί». Σε μια εποχή που συγκροτήματα punk και new wave δεύτερης γενιάς όπως οι The Jam, οι Boomtown Rats και η Generation X έκαναν εντύπωση, το Dire Straits είχε μια ξεχωριστή ωριμότητα. 
Με ήχο φανερά επηρεασμένο από το παίξιμο των Hank Marvin, Scotti Moore (κιθαρίστας του Bob Dylan), Chet Atkins, Chuck Berryαλλά, από τους μπλουζίστες Muddy Waters, Howlin’ Wolf, και John Lee Hooker και τους πιο σύγχρονους όπως J.J, Cale, Eric Clapton αλλά και τον δίδυμο ήχο των Wishbone Ash, o Mark Knopfler, έκτισε το δικό του ήχου. Ήχο με ταυτότητα. Στα 15 του έπεισε τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του κιθάρα, ένα αντίγραφο της κόκκινης Stratocaster του Hank Marvin αξίας 50 λιρών, μαθαίνοντας να παίζει μόνος του. Ο αδελφός του David ακολούθησε το παράδειγμά του, εμφανιζόμενος σε κλαμπ με ένα φολκ ντουέτο. «Από τη μία πλευρά, οι γονείς μας τρομοκρατήθηκαν που θέλαμε να κάνουμε καριέρα στην μουσική», λέει ο David Knopfler. «Από την άλλη είχαν μια φιλελεύθερη προκατάληψη που μας άφηναν να ακολουθήσουμε το δικό μας μονοπάτι. Αλλά θα προτιμούσαν να είμαστε αρχιτέκτονες ή δικηγόροι κι όχι άνεργοι τραμπούκοι».» Ο Mark ήταν ο πρώτος που έφυγε από το σπίτι όταν βρήκε δουλειά ως δημοσιογράφος στην Yorkshire Evening Post στο ΛLeeds. Ένα από τα πρώτα του καθήκοντα για την εφημερίδα ήταν να γράψει τη νεκρολογία του Jimi Hendrix τον Σεπτέμβριο του 1970, η οποία του παραδόθηκε επειδή ήταν το μόνο άτομο στο γραφείο αρκετά νέο για να γνωρίζει ποιος ήταν ο Hendrix. Μια  άλλη δουλειά που το ανέθεσαν ήταν να πάρει συνέντευξη από έναν τοπικό κιθαρίστα μπλουζ, τον Steve Phillips. Οι δυο τους τα πήγαν καλά και άρχισαν να εμφανίζονται μαζί ως ακουστικό ντουέτο με το όνομα Duolian Stringpickers, και πέρασαν τα επόμενα χρόνια παίζοντας συναυλίες σε pubs.  «Ο Mark ήταν ήδη ένας πολύ ικανός κιθαρίστας στα δεκαοκτώ ή δεκαεννέα του, πολύ πάνω από το συνηθισμένο», σημειώνει ο Steve Phillips. «Αλλά δεν είχε αναπτύξει το δικό του στυλ. Δεν είχε την αυτοπεποίθηση που απέκτησε αργότερα ως μουσικός και δεν έβλεπε καθόλου τον εαυτό του ως τραγουδιστή. Tού άρεσε η ιδέα ότι θα ήταν ο κιθαρίστας πίσω από κάποιον άλλο». Εκείνη την περίοδο, ο Knopfler έφυγε από την εφημερίδα για να πάρει πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Leedsς και παντρεύτηκε την αγαπημένη του από το σχολείο, Kathy White. Μόλις αποφοίτησε το 1973, πήγε στο Λονδίνο κι απάντησε σε μια αγγελία στη Melody Maker για να γίνει μέλος στους Brewers Droop, που είχαν συμβόλαιο με την RCA, αλλά βρισκόταν στη διαδικασία διάλυσης. Δύο μήνες αργότερα, έμεινε άνεργος, άπορος και πρόσφατα διαζευγμένος, καθώς η μετακόμιση στο Λονδίνο είχε φέρει το τέλος του γάμου του. Επέστρεψε στο Newcastle κι ανέλαβε θέση λέκτορα Αγγλικών στο Loughton College στο Έσσεξ, δημιουργώντας παράλληλα τους Café Racers που διαβάσατε στην αρχή. Η δουλειά του ως καθηγητής τού έδωσε οικονομική άνεση, αγόρασε μια μοτοσικλέτα και το αυτοκίνητο του πατέρα του, επιτρέποντάς του να μεταφέρει την αυξανόμενη συλλογή κιθάρων του από τη μία συναυλία σε μια παμπ στην άλλη. Το 1976, ξεκίνησε ένα ταξίδι μόνος του στην Αμερική, ταξιδεύοντας σε όλη τη χώρα με ένα λεωφορείο Greyhound και ξεκινώντας να δουλεύει τραγούδια που σε λίγους μήνες θα έπαιρναν σάρκα κι οστά στον πρώτο δίσκο των Dire Straits.
Την ίδια εποχή ο αδελφός του μετακόμισε στο Λονδίνο για να εργαστεί ως κοινωνικός λειτουργός στο Deptford, μια υποβαθμισμένη γειτονιά νότια του Τάμεση. Μετακόμισε σε ένα δημοτικό διαμέρισμα που μοιραζόταν με τον 26χρονο μπασίστα John Isley που σπούδαζε κοινωνιολογία στο Goldsmith's College. Κάπως έτσι ξεκίνησαν τα τζαμαρίσματα που κατέληξαν στους… Dire Straits.


  
ΤΟ ΠΡΏΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ και ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ
Οι περισσότεροι στίχοι των 9 τραγουδιών του πρώτου άλμπουμ αντανακλούσαν τις εμπειρίες του Mark Knopfler, με το In the Gallery  να είναι ένας φόρος τιμής στον γλύπτη/καλλιτέχνη του Leeds, Harry Phillips, τα Wild West End και Lions" να είναι εμπνευσμένα από τις πρώτες μέρες του στο Λονδίνο και Knopfler στην πρωτεύουσα, με το Sultans of Swing να αντλεί την έμπνευση του από μια επίσκεψη του  Knopfler σε μια pub όπου υπήρχαν ελάχιστοι μεθυσμένοι θαμώνες που δεν έδιναν σημασία γύρω τους ούτε και στη jazz μπάντα που έκλεινε το πρόγραμμα της βραδιάς. Στο τέλος του προγράμματός τους, ο τραγουδιστής  ανακοίνωσε από το μικρόφωνο: ‘’Καληνύχτα και σας ευχαριστούμε. Είμαστε οι σουλτάνοι του swing".Η μεγάλη επιτυχία του τραγουδιού βασίστηκε στο ρευστό παίξιμο με τα δάχτυλα, που ακουγόταν υπέροχο. Καθόλου τυχαίο ότι το τραγούδι έχει ένα από τα 3 Καλύτερα κιθαριστικά σόλο όλων των εποχών! Τα άλλα δύο στο Μήτηρ Μαθήσεως!
Αμέσως οι Dire Straits έγιναν σούπερ stars, συνώνυμο του κλασικού rock και ο Knopfler εξώφυλλο σε όλες τις βρετανικές μουσικές εφημερίδες. Το Κλασικό rock μόλις είχε βρει ακόμα έναν ήρωα που με το ξεχωριστό παίξιμό του που με τα ζαλιστικά γεμίσματα κιθάρας του, αποτέλεσε μια ανάσα καθαρού αέρα ανάμεσα στους παλαιότερους rock ήρωες που είχαν έλθει αντιμέτωποι με την οργή του punk.


Ένα χρόνο αργότερα, κι ενώ ακούγαμε τα τραγούδια του πρώτου άλμπουμ, τον Ιούνιο του 1878 κυκλοφόρησε το Communique (No5 Μ.Βρετανία, No11 Αμερική), φέροντας το βάρος της τεράστιας επιτυχίας του πρώτου άλμπουμ και το επίσης δυσβάσταχτο βάρος της προσμονής. Παραγωγός του ο Jerry Wexler, ο άνθρωπος που είχε υπογράψει με τους Led Zeppelin και είχε ηχογραφήσει τον Ray Charles. Ο Mark Knopfler έχει δημιουργήσει ένα δικό του ιδιαίτερο ήχο, που προερχόταν σε μεγάλο βαθμό από τον ήχο του J.J. Cale, αλλά αυτό είναι παράσημο!
Τα τραγούδια του Communique κινoύνται στο ίδιο ύφοs με τον προκάτοχό τους,  με τη μουσική τους να μην έχει ιδιαίτερεs εξάρσειs αλλά να είναι ένα μείγμα χαλαρού μέχρι και  soft rock με εμβόλιμεs  blues πινελιέs. Γενικά το Communique  ακούγεται σαν ένα λογικό βήμα προς τα εμπρός με τη λάμψη του Wexler να τονίζει πιο έντονα τις μελωδίες του Knopfler, κάτι που γίνεται εύκολα αντιληπτό στα Once Upon A Time In The West και στο γρήγορο Lady Writer.
Πριν κλείσω θέλω να σας βάλω το ερώτημα: Πόσα άλμπουμ έχουν κομμάτια σαν τα  Unce upon a Time in the west, Lady Writer, News και Where do you think you’re going; 

'ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ "
Με την πίεση να κορυφώνεται και με τις ατελείωτες ώρες που ήταν κλεισμένοι στο studio , oι εντάσεις ήταν σε έξαρση, εντατικές από την κλειστοφοβία που δημιουργούνταν από το να βρίσκονται συνεχώς στο δρόμο ή στο στούντιο και που οδήγησαν στην αναπόφευκτη σύγκρουση μεταξύ των 2 αδελφών. «Όλα μας πίεσαν», λέει ο David Knopfler. «Είμαστε εξαντλημένοι, πίναμε πολύ κάθε βράδυ, καταστρέφαμε τη σωματική και ψυχική υγεία μας με τον τρόπο που τα rock συγκροτήματα το έκαναν τότε σε υπερβολικό βαθμό». «Κανείς που ξεκινάει την καριέρα του δεν είναι προετοιμασμένος για τέτοια επιτυχία», προσθέτει ο manager Bicknel. «Όλα αλλάζουν, αλλά εσύ μένεις ο ίδιος. Πιθανότατα είσαι ακόμα στο απαίσιο μικρό σου διαμέρισμα, τρώγοντας σάντουιτς με μπέικον επειδή τα χρήματα δεν έχουν μπει ακόμα στον λογαριασμό σου περάσει. Ή αν έχει μπει, είσαι τόσο τρομοκρατημένος που δεν ξοδεύεις τίποτα, κάτι που συνέβη και με εμάς. Νομίζεις ότι η εφορία θα τα πάρει ή ότι αυτό θα σταματήσει αύριο», προσθέτει ο David Knopfler. Ο Bicknell υποστηρίζει ότι η ένταση μεταξύ των Knopflers ήταν βαθύτερη από τη συνύπαρξή τους στους Dire Straits. «Το πρόβλημα του David ήταν ότι πίστευε ότι το συγκρότημα έπρεπε να είναι δημοκρατικό και όχι μια σκληρή δικτατορία, κάτι που πρέσβευε ο Mark. Τα προβλήματα μεταξύ των 2 αδελφών, δεν ήταν μουσικά όπως έχουν παρουσιαστεί στον κόσμο  κι όπως υποστηρίζει ο Illsley «Αυτό συμβαίνει από τότε που γεννήθηκε ο David που ήταν στο συγκρότημα επειδή ήταν αδερφός του Mark, όχι επειδή ήταν ο καλύτερος ρυθμικός κιθαρίστας που θα μπορούσε να βρει ο Mark». Η απόφαση του Mark Knopfler να πάρει στα χέρια του τον έλεγχο, ήταν αρκετά προκλητική και έφερε στην επιφάνεια προσωπικά θέματα, αναγκάζοντας τους μουσικούς να αποχωρούν.



    Τον Ιούλιο του 1980, ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το τρίτο άλμπουμ τους, με παραγωγό τον Jimmy Iovine, έναν δυναμικό Νεοϋορκέζος με τη συμμετοχή του Mark Knofpler. Ο Iovine, είχε παράσημα  συνεργασίας με τους Bruce Springsteen και  Tom Petty κι έναν δικό του τρόπο εργασίας. Η πρώτη εβδομάδα της ηχογράφησης αφιερώθηκε στην ηχογράφηση των τυμπάνων και μέσα στην ατμόσφαιρα του studio, οι Knopflers  τσακώθηκαν. «Πριν ξεκινήσουμε την ηχογράφηση, ο Iovine πήγε τον Mark να παρακολουθήσει μια ηχογράφηση του Springsteen με αποτέλεσμα να του πέσει το σαγόνι», λέει ο David Knopfler. «Όλοι αποκαλούσαν τον Springsteen, Boss και αυτός ήταν απόλυτα υπεύθυνος για όλα.  Αλλά είχε πίσω του χρόνια καριέρας μαθαίνοντας να είναι το αφεντικό και να είναι πολύ καλός σε αυτό. Ο Mark δεν είχε προλάβει να αφήσει πίσω του το επάγγελμα του λέκτορα πανεπιστημίου και δεν είχε εκπαιδευτεί σε δεξιότητες επικοινωνίας με τους ανθρώπους. Την εποχή του Making Movies, ήταν βασιλιάς», θυμάται ο David. «Αλλά ήταν ο τύπος με τον οποίο μοιραζόμουν την ίδια κρεβατοκάμαρα. Πώς θα μπορούσα να τον σεβαστώ;» Τα αδέρφια είχαν έναν εκρηκτικό καβγά και ο David Knopfler επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου θα ξεκινούσε τη δική του καριέρα. Τρία χρόνια αργότερα, ο μεγαλύτερος αδερφός του συμμετείχε ως guest στο πρώτο σόλο άλμπουμ του, Release παίζοντας κιθάρα στο Madonna’ s Daughter αλλά έως εκεί. «Η αποχώρηση του David δεν ήταν ωραία, αλλά ήταν απολύτως αναπόφευκτη», λέει ο Ed Bicknell, και σχεδόν με τον ίδιο τρόπο έφυγε κι ο Pick Withers.

«Ο Mark έχει ισχυρή προσωπικότητα και είναι πολύ αποφασιστικός και αδίστακτος. Με την αποχώρηση του David Knopfler, ο ρυθμός των ηχογραφήσεων του Making Movies (Νο 4 Μ.Βρετανία, Νο19 Αμερική) επιταχύνθηκε, με τον Sid McGinnis να αναλαμβάνει την ρυθμική κιθάρα ( δεν αναφέρθηκε στα credits του  άλμπουμ) και τον Roy Bittan από την E Street Band του Bruce Springsteen να παίζει στα πλήκτρα (τον έφερε ο Iovine). Μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων, ο κιμπορντίστας Alan Clark και ο Αμερικάνος κιθαρίστας Hal Lindes εντάχθηκαν στους Dire Straits σαν πλήρη μέλη. To 1980 κυκλοφόρησαν ένα σωρό σπουδαίοι δίσκοι, το The River του Springsteen, το Double Fantasy του John Lennon, το Sandinista! των Clash και το Remain In Light των Talking Heads, για να αναφέρουμε μόνο αυτά, με το Making Movies να ξεχωρίζει και να αποτελεί τον χάρτη για το ύφος τους που θα ακολουθούσαν στα επόμενα άλμπουμ τους, με τους περισσότερους στίχους να απηχούν προσωπικά θέματα του Knopfler. Το Romeo and Juliet μιλάει για μια αποτυχημένη ερωτική σχέση κι αφορά μια πολύ προσωπική εμπειρία του Knopfler που σε όλους τους στίχους περνάει προσωπικά θέματα κάτω από φανταστικά ονόματα. Το Tunnel of Love που ανοίγει το άλμπουμ, έχει την εισαγωγή του The Carousel Waltz, σύνθεση των Richard Rodgers και Oscar Hammerstein II (ακούστηκε στην  ταινία An Officer and a Gentleman), κι αν και δεν είχε καμία τύχη σαν single, έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια τους. Ειδική μνεία για το Solid Rock που ήταν μόνιμο σε  όλες τις Play lists τους, έως τη διάλυσή τους. Ένα στακάτο rock τραγούδι,  που συμπεριλήφθηκε σε όλες τις ζωντανές εμφανίσεις τους. Προσέξτε ότι στο video εμφανίζεται ο David Knpfpler που είχε αποχωρήσει, αλλά το γύρισμα είχε γίνει πριν την αποχώρησή του!
 Το Making Movies παρέμεινε στο UK Albums Chart για πέντε χρόνια, φτάνοντας στο Νο. 4, ξεπερνώντας τα 600.000 αντίτυπα.
Το Love Over Gold (1982, No1 M.Βρετανία, Νο 19 Αμερική) ήταν το τέταρτο άλμπουμ τους, με τον τίτλο του εμπνευσμένο από ένα γκράφιτι που φαινόταν από το παράθυρο του παλιού διαμερίσματος του Knopfler στο Λονδίνο. Εδώ το ύφος των τραγουδιών έχει διαφοροποιηθεί σε σχέση με τα 3 προηγούμενα και κυρίως τα 2 πρώτα, αφού είναι μεγάλης διάρκειας, με έντονα τα πλήκτρα του Alan Clark (σ.σ. παίζει και στους Dire Straits Legacy), με τον τίτλο να είναι δανεισμένος από μια φράση του  που είχε διαβάσει ο Knopfler σε εξώφυλλο του Captain Beefheart! Το άλμπουμ έβγαλε μια μεγάλη επιτυχία, το αργόσυρτο Private Investigations (Νο2 Μ.Βρετνία), με την έκδοση του μικρού δίσκου να είναι μικρότερης διάρκειας και χωρίς την εισαγωγή των πλήκτρων. Περιείχε μόνο πέντε τραγούδια, όλα μεγάλης διάρκειας αλλά δύο από αυτά έγιναν κλασικά. Το μάλλον κουραστικό 15λεπτο Telegraph Road, που συνθέθηκε κατά τη διάρκεια των soundcheck της περιοδείας Making Movies και ξεδιπλώθηκε σαν λογοτεχνικό μυθιστόρημα, καταγράφοντας τη βιομηχανική επανάσταση της Αμερικής και το πιο αλλόκοτο και μάλλον νυσταγμένο Private Investigations, που ο Knopfler επέμεινε να κυκλοφορήσει χωρίς επεξεργασία ως επτάλεπτο single. Δικαιώθηκε γιατί έφθασε στο Νο.2 στο Ηνωμένο Βασίλειο. 
Οι στίχοι του Industrial Disease, μιλούν για την παρακμή της βρετανικής μεταποιητικής βιομηχανίας στις αρχές της δεκαετίας του 1980, εστιάζοντας στις απεργίες και στην κατάθλιψη και έγινε επιτυχία μόνο στον Καναδά. Την ίδια εποχή ο Knopfler έγραψε το Private Dancer που το έδωσε στην Tina Turner. H αλήθεια είναι ότι από την αρχή ο Knopfler δεν ήθελε να το ηχογραφήσει με τους Dire Straits και η είδηση για μια σύνθεσή του που έψαχνε άνδρα τραγουδιστή, έφθασε στην Tina Turner ήταν μέσω των managers.  Τότε η Μεγάλη Τραγουδίστρια έψαχνε τραγούδια για το νέο άλμπουμ της  κι όταν άκουσε το demo, αμέσως το ηχογράφησε. Μάλιστα η αρχική επιλογή της ήταν να κρατήσει τα φωνητικά του Knopfler από το demo, για να το τραγουδήσουν ντουέτο, αλλά υπήρχε πρόβλημα με τα συμβόλαια κι η ιδέα απορρίφθηκε. Έτσι, κάλεσε τα μέλη των Dire Straits να το ηχογραφήσουν μαζί  (John Illsley μπάσο, Alan Clark πλήκτρα, Hal Lindes κιθάρα και Terry Williams ντραμς, ενώ κιθάρα παίζει κι ο Jeff Beck). Κι ένα παραλειπόμενο από την ηχογράφηση: Ηχογραφούσαν όταν κάποιος τη ρώτησε γιατί επέλεξε να το τραγουδήσει που μιλάει για μια πόρνη. Η Τurner ξαφνιάστηκε γιατί δεν το είχε δει καθόλου από αυτή τη πλευρά κι απάντησε ότι ο λόγος που το επέλεξε ήταν γιατί ήταν ένα πολύ διαφορετικό τραγούδι από αυτά που είχε τραγουδήσει. Και το κυριότερο, της άρεσε!   
Για ν ξανά γυρίσουμε στο Love Over Gold, οι συνολικές πωλήσεις του σε όλο τον κόσμο έχουν αγγίξει λίγο κάτω από τα 3.000.000 αντίτυπα, με τον  ντράμερ Pick Withers μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων να αποχωρεί. Τον αντικατέστησε ο Terry Williams, πρώην μέλος των Rockpile και Man.
Με τις μετοχές τους στο ζενίθ, τον  Ιανουάριο του 1983, κυκλοφορούν το EP,  Extendance EPlay (Νο 53 Αμερική) με 4 τραγούδια , ενώ το Love Over Gold ήταν ακόμα στα charts. Από εκείνο το Ep βγήκε μια πολύ μεγάλη επιτυχία, το  Twisting By the Pool (Νο 14 Μ.Βρετανία) ότι καλύτερο για να προμοτάρουν την περιοδεία τους που κράτησε 8 μήνες και μαζί τους έπαιζαν και οι Mel Collins σαξόφωνο και Tommy Mandel πλήκτρα.
Το 1984 επιστρέφουν στο studio όπου ξεκινούν τις ηχογραφήσεις του καινούργιου άλμπουμ τους που θα είχε τίτλο Brothers in Arms, με παραγωγούς τους Mark Knopfler και Dorfsman. Όμως έχουμε κι άλλες αλλαγές στο line up με τον Guy Fletcher να παίρνει τη θέση του Tommy Mandel στα πλήκτρα, ο Guy Fletcher(Roxy Music, Aztec Camera), με τον Hal Lindes να αποχωρεί μετά από σειρά διαφωνιών με τον Knopfler που ανέλαβε όλες τις κιθάρες. Δεν έφθαναν αυτές οι διαφωνίες-αποχωρήσεις, ο ντράμερ Terry Williams μπαίνει στο περιθώριο (σ.σ. το έγραψα κομψά) και τον αντικαθιστά ο Omar Hakim, ο οποίος ηχογράφησε ξανά σχεδόν όλα τα μέρη των ντραμς του άλμπουμ κατά τη διάρκεια μιας τριήμερης ηχογράφησης! Στο Brothers in Arms γίνεται "ορατή» μια έντονη στροφή σε soft rock ύφος με την προσθήκη πνευστών.
Τον Μαίο του 1985, το πολυαναμενόμενο Brothers in Arms μπήκε στο Νο1 του Βρετανικού chart και στο Νο1 του αμερικάνικου αλλά με τις πωλήσεις του να ξεπερνούν τα 4.000.000 αντίτυπα. Ήταν το πρώτο cd που ξεπέρασε το 1.000.000 αντίτυπα (είδες η καμπάνια της Philips:) και βέβαια τραγούδια σαν τα Money for Nothing (ήταν το πρώτο βίντεο που θα προβλήθηκε στο MTV Europe) και Walk of Life, ειδικά το πρώτο έγιναν παγκόσμια Hits.
Ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου δεν είναι άλλο από το ομώνυμο, το οποίο ξεχωρίζει για την υπέροχη μουσική, αλλά και για το στιχουργικό του περιεχόμενο!  Σύνθεση του ηγέτη της μπάντας Mark Knopfler, κυκλοφόρησε ως το τρίτο από τα συνολικά 5 singles του άλμπουμ, με το στιχουργικό περιεχόμενο του να είναι αντιπολεμικό. Ο Knopfler το είχε συνθέσει από το 1982 με αφορμή το ξέσπασμα του πολέμου για τα νησιά Falklands και οι στίχοι, του, έχουν γραφτεί σαν να τους τραγουδά ένας στρατιώτης που πεθαίνει στο πεδίο της μάχης, με τους συμπολεμιστές του να βρίσκονται γύρω του. Ο Knopfler στηλιτεύει την τρέλα του πολέμου, που απλώνει την δυστυχία πάνω στους λαούς. Οι στίχοι δεν δίνουν πληροφορίες για τον χρόνο (είναι διαχρονικό «φαινόμενο» ο πόλεμος), αλλά εστιάζουν κυρίως στην περιγραφή του φυσικού περιβάλλοντος (these mist covered mountains) όπου λαμβάνουν χώρα οι εχθροπραξίες (these fields of destruction - Baptisms of fire) και του θανάτου ως κυρίαρχου στοιχείου (Now the sun's gone to hell - And the moon's riding high - Let me bid you farewell - Every man has to die), στοιχεία που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο πόλεμος είναι προϊόν της ανθρώπινης παραφροσύνης (We're fools to make war - On our brothers in arms). Η περιοδεία που ακολούθησε της κυκλοφορίας, έφερε πάνω από 2.500.000 ανθρώπους στις συναυλίες τους. Ενώ έπαιζαν για 13 νύχτες στο κλειστό Wembley Arena του Λονδίνο, το συγκρότημα μετακόμισε στο στάδιο Wembley το απόγευμα της 13ης Ιουλίου 1985, για να εμφανιστεί στo Live Aid όπου έπαιξαν και τα Sultans of Swingο και Money For Nothing, με τον Sting guest τραγουδιστή! To τραγούδι εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη επιτυχία τους με τον Mark Knopfler να είναι επηρεασμένος από την επιτυχία του Eliminator των ZZ Top, θέλοντας α αναπαραγάγει τον τόνο της κιθάρας του Billy Gibbons. Οι ηχογραφήσεις του έγιναν στο νησί Monserrat της Καραϊβικής, με το  ηχητικό αποτέλεσμα να αρέσει σε όλους και να χρησιμοποιείται στην τελική μίξη, χωρίς καμία επιπλέον επεξεργασία. Για να ξανά γυρίσω στο Money for Nothing, η έμπνευση ήλθε στον Knopfler όταν βρισκόταν σε κατάστημα ηλεκτρικών συσκευών στην Νέα Υόρκη, και παρατήρησε έναν εργαζόμενο, ο οποίος φορούσε καπέλο baseball, μπότες εργασίας και καρό πουκάμισο. Ενώ μετέφερε διάφορα κουτιά παρατηρούσε και τις τηλεοράσεις  που υπήρχαν σε τοίχο, όλες συντονισμένες στο MTV. Ο Knopfler ζήτησε χαρτί και στυλό για να γράψει επιτόπου τα σχόλια που άκουσε να κάνει ο υπάλληλος («what are those, Hawaiian noises?...that ain’t workin’,»κ.α.), τα οποία απετέλεσαν την βάση για το Money for Nothing, με τους στίχους να είναι γραμμένοι από την οπτική του εργαζομένου. 
/ / DIRE STRAITS 1978-1995: ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ

DIRE STRAITS 1978-1995: ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ


 Ένας αντιστάρ εξαιρετικός κιθαρίστας, ένα συγκρότημα χαμηλών τόνων, ένα πρώτο άλμπουμ από τα Καλύτερα στην Ιστορία του Rock, πολλά τραγούδια το ένα καλύτερο από το άλλο, 2 αδέλφια που δεν μιλιούνται, πρώτα ξαδέλφια που δεν έχουν γνωριστεί, μια δισκογραφία …όνειρο. Κυρίες και Κύριοι, οι Dire Straits
 

Ο Μάιος του 1985 δεν έχει καμία μα ΚΑΜΙΑ σχέση με ότι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. Το πολιτικό κλίμα ήταν οξυμένο, το ποδοσφαιρικά το ίδιο, η χώρα προετοιμαζόταν για πρόωρες εκλογές, οι Iron Maiden, Scorpions και Saxon είχαν μπει για τα καλά στις ζωές μας, ακόμα ακούγαμε το Wall και το ανακαλύπταμε, οι κασέτες DENON, BASH και TDK άλλαζαν χέρια σε ρυθμό πολυβόλου, τα video μηχανήματα ήταν μέρος της διακόσμησης του σαλονιού, το περιοδικό Heavy Metal (σ.σ. ακόμα τότε δεν είχε την ονομασία Metal Hammer), είχε βγάλει 5 τεύχη και οι Dire Straits έπαιζαν 2 ημερομηνίες 5 και 6 Μαϊου στο ΣΕΦ. Η Ελλάδα είχε μπει στο χώρο της συναυλιών και το ΣΕΦ αν και η ακουστική του δεν είναι η καλύτερη, προσφερόταν για μια τέτοιου είδους συναυλία. 

Στην κεντρική φωτογραφία, απλό αριστερά, Terry Williams, Guy Fletcher, Mark Knopfler, Alan Clark, John Illsley, Jack Sonni
 
ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Τα αδέλφια Mark και David Knopfler (μικρότερος κατά 3 χρόνια), γεννήθηκαν στην Γλασκόβη αλλά μεγάλωσαν στο Blyth της Νοτιοανατολιοκής Αγγλίας. Ήταν 1977 όταν τα 2 αδέλφια μαζί με τους John Illsley μπάσο και Pick Withers ντραμς, σχημάτισαν τους Dire Straits, στο Depfprd, μια συνοικία του Λονδίνου. Μόνο ο Withers είχε εμπειρία και μάλιστα μεγάλη, παίζοντας για 10 χρόνια με ονόματα όπως Dave Edmunds, Gerry Rafferty, Magna Carta ενώ  την εποχή του σχηματισμού του συγκροτήματος, ο Mark εργαζόταν ως καθηγητής Αγγλικών,ο Illsley σπούδαζε στο Goldsmiths' College και ο David ήταν κοινωνικός λειτουργός, ενώ οι Mark και  Withers είχαν διατελέσει μέλη του pub rock συγκροτήματος Brewers Droop, γύρω στο 1973.
Το αρχικό όνομα που επέλεξαν ήταν Café Racers, με το Dire Straits να είναι πρόταση του συγκάτοικου του Withers.  Διαβάστε πως ο John IIllsey έγινε μέλος του συγκροτήματος!



«Έπαιξα μερικές φορές με την μπάντα του Mark επειδή η κοπέλα του μπασίστα που έπαιζε μαζί του περίμενε  παιδί. Μετά από μια συναυλία μας σε μια pub αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε τη δική μας μπάντα. Με τον Mark συμφωνούσα σε όλα, σπάνια διαφωνούσαμε. Ο Mark με γνώρισε στον αδερφό του και στον Pick Withers, έναν δυναμικό ντράμερ που είχε γνωρίσει παλαιότερα.
Tο 1977 με το κίνημα του punk να σαρώνει, οι 4 μουσικοί ηχογράφησαν ένα demo σε κασέτα με πέντε τραγουδιών, μεταξύ αυτών και τα Sultans of Swing, Water of Love και Down to the Waterline. Η κασέτα έφθασε στα γραφεία της MCA αλλά απορρίφθηκε για να την στείλουν στον DJ Charlie Gillett, παρουσιαστή του Honky Tonk στο BBC Radio London, ζητώντας του συμβουλές. Στον Gillett άρεσαν τα τραγούδια τους κι έπαιξε το Sultans of Swing στην εκπομπή του με αποτέλεσμα 2  μήνες αργότερα να υπογράψουν συμβόλαιο με την Vertigo Records (label της  Phonogram). Το νερό είχε μπει στο ρυάκι, έμελλε ο κόσμος να τους ανακαλύψει. Τον Φεβρουάριο του 1978 μπήκαν στο Basing Street studios στο Notting Hill και με συνολικά έξοδα £12,500 και παραγωγό τον μπασίστα των Spencer Davis Group, Muff Winwood  (αδελφό του Steve) ηχογραφούν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του rock. Σε μια εποχή που ολόκληρη η Βρετανία ασχολούταν με το punk, οι μουσικές εφημερίδες φιλοξενούσαν κάθε  (απίθανο) μουσικό που είχε τρυπηθεί με παραμάνα, τα αδέλφια Mark και David Knopfler,με τους John Illsley κι Pick Withers, έπαιζαν το rock που έμαθαν από τους Μεγάλους της δεκαετίας του 70. Κι όμως ήταν τέτοια η φούρια των δημοσιογράφων της εποχής που αρχικά 'πέρασαν" τους Dire Straits στο κίνημα του…punk για να αναθεωρήσουν γρήγορα την άποψη τους. Αλλά το ίδιο δεν έκαναν και με τον Graham Parker;

To πρώτο ομότιτλο άλμπουμ τους(Νο5 Μ.Βρετανία, Νο2 Αμερική) κυκλοφόρησε το 1978 και ‘έως σήμερα οι συνολικές του πωλήσεις ξεπερνούν τα 4.000.000 αντίτυπα, με το κόστος να μην ξεπερνά τις 12.500 λίρες, συμπεριλαμβανομένου του εξώφυλλου. Με μια θολή φωτογραφία στο εξώφυλλο που έδενε με τον το όνομά τους Dire Straits σημαίνει κάτι που είναι επικίνδυνα στενό, αλλά είναι αγγλικός ιδιωματισμός, που αρχικά σήμαινε ένα φουρτουνιασμένο θαλάσσιο πέρασμα, ενώ αργότερα καθιερώθηκε να σημαίνει την κακή οικονομική κατάσταση κάποιου, το να είναι κανείς «πανί με πανί». Σε μια εποχή που συγκροτήματα punk και new wave δεύτερης γενιάς όπως οι The Jam, οι Boomtown Rats και η Generation X έκαναν εντύπωση, το Dire Straits είχε μια ξεχωριστή ωριμότητα. 
Με ήχο φανερά επηρεασμένο από το παίξιμο των Hank Marvin, Scotti Moore (κιθαρίστας του Bob Dylan), Chet Atkins, Chuck Berryαλλά, από τους μπλουζίστες Muddy Waters, Howlin’ Wolf, και John Lee Hooker και τους πιο σύγχρονους όπως J.J, Cale, Eric Clapton αλλά και τον δίδυμο ήχο των Wishbone Ash, o Mark Knopfler, έκτισε το δικό του ήχου. Ήχο με ταυτότητα. Στα 15 του έπεισε τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του κιθάρα, ένα αντίγραφο της κόκκινης Stratocaster του Hank Marvin αξίας 50 λιρών, μαθαίνοντας να παίζει μόνος του. Ο αδελφός του David ακολούθησε το παράδειγμά του, εμφανιζόμενος σε κλαμπ με ένα φολκ ντουέτο. «Από τη μία πλευρά, οι γονείς μας τρομοκρατήθηκαν που θέλαμε να κάνουμε καριέρα στην μουσική», λέει ο David Knopfler. «Από την άλλη είχαν μια φιλελεύθερη προκατάληψη που μας άφηναν να ακολουθήσουμε το δικό μας μονοπάτι. Αλλά θα προτιμούσαν να είμαστε αρχιτέκτονες ή δικηγόροι κι όχι άνεργοι τραμπούκοι».» Ο Mark ήταν ο πρώτος που έφυγε από το σπίτι όταν βρήκε δουλειά ως δημοσιογράφος στην Yorkshire Evening Post στο ΛLeeds. Ένα από τα πρώτα του καθήκοντα για την εφημερίδα ήταν να γράψει τη νεκρολογία του Jimi Hendrix τον Σεπτέμβριο του 1970, η οποία του παραδόθηκε επειδή ήταν το μόνο άτομο στο γραφείο αρκετά νέο για να γνωρίζει ποιος ήταν ο Hendrix. Μια  άλλη δουλειά που το ανέθεσαν ήταν να πάρει συνέντευξη από έναν τοπικό κιθαρίστα μπλουζ, τον Steve Phillips. Οι δυο τους τα πήγαν καλά και άρχισαν να εμφανίζονται μαζί ως ακουστικό ντουέτο με το όνομα Duolian Stringpickers, και πέρασαν τα επόμενα χρόνια παίζοντας συναυλίες σε pubs.  «Ο Mark ήταν ήδη ένας πολύ ικανός κιθαρίστας στα δεκαοκτώ ή δεκαεννέα του, πολύ πάνω από το συνηθισμένο», σημειώνει ο Steve Phillips. «Αλλά δεν είχε αναπτύξει το δικό του στυλ. Δεν είχε την αυτοπεποίθηση που απέκτησε αργότερα ως μουσικός και δεν έβλεπε καθόλου τον εαυτό του ως τραγουδιστή. Tού άρεσε η ιδέα ότι θα ήταν ο κιθαρίστας πίσω από κάποιον άλλο». Εκείνη την περίοδο, ο Knopfler έφυγε από την εφημερίδα για να πάρει πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Leedsς και παντρεύτηκε την αγαπημένη του από το σχολείο, Kathy White. Μόλις αποφοίτησε το 1973, πήγε στο Λονδίνο κι απάντησε σε μια αγγελία στη Melody Maker για να γίνει μέλος στους Brewers Droop, που είχαν συμβόλαιο με την RCA, αλλά βρισκόταν στη διαδικασία διάλυσης. Δύο μήνες αργότερα, έμεινε άνεργος, άπορος και πρόσφατα διαζευγμένος, καθώς η μετακόμιση στο Λονδίνο είχε φέρει το τέλος του γάμου του. Επέστρεψε στο Newcastle κι ανέλαβε θέση λέκτορα Αγγλικών στο Loughton College στο Έσσεξ, δημιουργώντας παράλληλα τους Café Racers που διαβάσατε στην αρχή. Η δουλειά του ως καθηγητής τού έδωσε οικονομική άνεση, αγόρασε μια μοτοσικλέτα και το αυτοκίνητο του πατέρα του, επιτρέποντάς του να μεταφέρει την αυξανόμενη συλλογή κιθάρων του από τη μία συναυλία σε μια παμπ στην άλλη. Το 1976, ξεκίνησε ένα ταξίδι μόνος του στην Αμερική, ταξιδεύοντας σε όλη τη χώρα με ένα λεωφορείο Greyhound και ξεκινώντας να δουλεύει τραγούδια που σε λίγους μήνες θα έπαιρναν σάρκα κι οστά στον πρώτο δίσκο των Dire Straits.
Την ίδια εποχή ο αδελφός του μετακόμισε στο Λονδίνο για να εργαστεί ως κοινωνικός λειτουργός στο Deptford, μια υποβαθμισμένη γειτονιά νότια του Τάμεση. Μετακόμισε σε ένα δημοτικό διαμέρισμα που μοιραζόταν με τον 26χρονο μπασίστα John Isley που σπούδαζε κοινωνιολογία στο Goldsmith's College. Κάπως έτσι ξεκίνησαν τα τζαμαρίσματα που κατέληξαν στους… Dire Straits.

  
ΤΟ ΠΡΏΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ και ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ
Οι περισσότεροι στίχοι των 9 τραγουδιών του πρώτου άλμπουμ αντανακλούσαν τις εμπειρίες του Mark Knopfler, με το In the Gallery  να είναι ένας φόρος τιμής στον γλύπτη/καλλιτέχνη του Leeds, Harry Phillips, τα Wild West End και Lions" να είναι εμπνευσμένα από τις πρώτες μέρες του στο Λονδίνο και Knopfler στην πρωτεύουσα, με το Sultans of Swing να αντλεί την έμπνευση του από μια επίσκεψη του  Knopfler σε μια pub όπου υπήρχαν ελάχιστοι μεθυσμένοι θαμώνες που δεν έδιναν σημασία γύρω τους ούτε και στη jazz μπάντα που έκλεινε το πρόγραμμα της βραδιάς. Στο τέλος του προγράμματός τους, ο τραγουδιστής  ανακοίνωσε από το μικρόφωνο: ‘’Καληνύχτα και σας ευχαριστούμε. Είμαστε οι σουλτάνοι του swing".Η μεγάλη επιτυχία του τραγουδιού βασίστηκε στο ρευστό παίξιμο με τα δάχτυλα, που ακουγόταν υπέροχο. Καθόλου τυχαίο ότι το τραγούδι έχει ένα από τα 3 Καλύτερα κιθαριστικά σόλο όλων των εποχών! Τα άλλα δύο στο Μήτηρ Μαθήσεως!
Αμέσως οι Dire Straits έγιναν σούπερ stars, συνώνυμο του κλασικού rock και ο Knopfler εξώφυλλο σε όλες τις βρετανικές μουσικές εφημερίδες. Το Κλασικό rock μόλις είχε βρει ακόμα έναν ήρωα που με το ξεχωριστό παίξιμό του που με τα ζαλιστικά γεμίσματα κιθάρας του, αποτέλεσε μια ανάσα καθαρού αέρα ανάμεσα στους παλαιότερους rock ήρωες που είχαν έλθει αντιμέτωποι με την οργή του punk.


Ένα χρόνο αργότερα, κι ενώ ακούγαμε τα τραγούδια του πρώτου άλμπουμ, τον Ιούνιο του 1878 κυκλοφόρησε το Communique (No5 Μ.Βρετανία, No11 Αμερική), φέροντας το βάρος της τεράστιας επιτυχίας του πρώτου άλμπουμ και το επίσης δυσβάσταχτο βάρος της προσμονής. Παραγωγός του ο Jerry Wexler, ο άνθρωπος που είχε υπογράψει με τους Led Zeppelin και είχε ηχογραφήσει τον Ray Charles. Ο Mark Knopfler έχει δημιουργήσει ένα δικό του ιδιαίτερο ήχο, που προερχόταν σε μεγάλο βαθμό από τον ήχο του J.J. Cale, αλλά αυτό είναι παράσημο!
Τα τραγούδια του Communique κινoύνται στο ίδιο ύφοs με τον προκάτοχό τους,  με τη μουσική τους να μην έχει ιδιαίτερεs εξάρσειs αλλά να είναι ένα μείγμα χαλαρού μέχρι και  soft rock με εμβόλιμεs  blues πινελιέs. Γενικά το Communique  ακούγεται σαν ένα λογικό βήμα προς τα εμπρός με τη λάμψη του Wexler να τονίζει πιο έντονα τις μελωδίες του Knopfler, κάτι που γίνεται εύκολα αντιληπτό στα Once Upon A Time In The West και στο γρήγορο Lady Writer.
Πριν κλείσω θέλω να σας βάλω το ερώτημα: Πόσα άλμπουμ έχουν κομμάτια σαν τα  Unce upon a Time in the west, Lady Writer, News και Where do you think you’re going; 

'ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ "
Με την πίεση να κορυφώνεται και με τις ατελείωτες ώρες που ήταν κλεισμένοι στο studio , oι εντάσεις ήταν σε έξαρση, εντατικές από την κλειστοφοβία που δημιουργούνταν από το να βρίσκονται συνεχώς στο δρόμο ή στο στούντιο και που οδήγησαν στην αναπόφευκτη σύγκρουση μεταξύ των 2 αδελφών. «Όλα μας πίεσαν», λέει ο David Knopfler. «Είμαστε εξαντλημένοι, πίναμε πολύ κάθε βράδυ, καταστρέφαμε τη σωματική και ψυχική υγεία μας με τον τρόπο που τα rock συγκροτήματα το έκαναν τότε σε υπερβολικό βαθμό». «Κανείς που ξεκινάει την καριέρα του δεν είναι προετοιμασμένος για τέτοια επιτυχία», προσθέτει ο manager Bicknel. «Όλα αλλάζουν, αλλά εσύ μένεις ο ίδιος. Πιθανότατα είσαι ακόμα στο απαίσιο μικρό σου διαμέρισμα, τρώγοντας σάντουιτς με μπέικον επειδή τα χρήματα δεν έχουν μπει ακόμα στον λογαριασμό σου περάσει. Ή αν έχει μπει, είσαι τόσο τρομοκρατημένος που δεν ξοδεύεις τίποτα, κάτι που συνέβη και με εμάς. Νομίζεις ότι η εφορία θα τα πάρει ή ότι αυτό θα σταματήσει αύριο», προσθέτει ο David Knopfler. Ο Bicknell υποστηρίζει ότι η ένταση μεταξύ των Knopflers ήταν βαθύτερη από τη συνύπαρξή τους στους Dire Straits. «Το πρόβλημα του David ήταν ότι πίστευε ότι το συγκρότημα έπρεπε να είναι δημοκρατικό και όχι μια σκληρή δικτατορία, κάτι που πρέσβευε ο Mark. Τα προβλήματα μεταξύ των 2 αδελφών, δεν ήταν μουσικά όπως έχουν παρουσιαστεί στον κόσμο  κι όπως υποστηρίζει ο Illsley «Αυτό συμβαίνει από τότε που γεννήθηκε ο David που ήταν στο συγκρότημα επειδή ήταν αδερφός του Mark, όχι επειδή ήταν ο καλύτερος ρυθμικός κιθαρίστας που θα μπορούσε να βρει ο Mark». Η απόφαση του Mark Knopfler να πάρει στα χέρια του τον έλεγχο, ήταν αρκετά προκλητική και έφερε στην επιφάνεια προσωπικά θέματα, αναγκάζοντας τους μουσικούς να αποχωρούν.

    
Τον Ιούλιο του 1980, ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το τρίτο άλμπουμ τους, με παραγωγό τον Jimmy Iovine, έναν δυναμικό Νεοϋορκέζος με τη συμμετοχή του Mark Knofpler. Ο Iovine, είχε παράσημα  συνεργασίας με τους Bruce Springsteen και  Tom Petty κι έναν δικό του τρόπο εργασίας. Η πρώτη εβδομάδα της ηχογράφησης αφιερώθηκε στην ηχογράφηση των τυμπάνων και μέσα στην ατμόσφαιρα του studio, οι Knopflers  τσακώθηκαν. «Πριν ξεκινήσουμε την ηχογράφηση, ο Iovine πήγε τον Mark να παρακολουθήσει μια ηχογράφηση του Springsteen με αποτέλεσμα να του πέσει το σαγόνι», λέει ο David Knopfler. «Όλοι αποκαλούσαν τον Springsteen, Boss και αυτός ήταν απόλυτα υπεύθυνος για όλα.  Αλλά είχε πίσω του χρόνια καριέρας μαθαίνοντας να είναι το αφεντικό και να είναι πολύ καλός σε αυτό. Ο Mark δεν είχε προλάβει να αφήσει πίσω του το επάγγελμα του λέκτορα πανεπιστημίου και δεν είχε εκπαιδευτεί σε δεξιότητες επικοινωνίας με τους ανθρώπους. Την εποχή του Making Movies, ήταν βασιλιάς», θυμάται ο David. «Αλλά ήταν ο τύπος με τον οποίο μοιραζόμουν την ίδια κρεβατοκάμαρα. Πώς θα μπορούσα να τον σεβαστώ;» Τα αδέρφια είχαν έναν εκρηκτικό καβγά και ο David Knopfler επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου θα ξεκινούσε τη δική του καριέρα. Τρία χρόνια αργότερα, ο μεγαλύτερος αδερφός του συμμετείχε ως guest στο πρώτο σόλο άλμπουμ του, Release παίζοντας κιθάρα στο Madonna’ s Daughter αλλά έως εκεί. «Η αποχώρηση του David δεν ήταν ωραία, αλλά ήταν απολύτως αναπόφευκτη», λέει ο Ed Bicknell, και σχεδόν με τον ίδιο τρόπο έφυγε κι ο Pick Withers.

«Ο Mark έχει ισχυρή προσωπικότητα και είναι πολύ αποφασιστικός και αδίστακτος. Με την αποχώρηση του David Knopfler, ο ρυθμός των ηχογραφήσεων του Making Movies (Νο 4 Μ.Βρετανία, Νο19 Αμερική) επιταχύνθηκε, με τον Sid McGinnis να αναλαμβάνει την ρυθμική κιθάρα ( δεν αναφέρθηκε στα credits του  άλμπουμ) και τον Roy Bittan από την E Street Band του Bruce Springsteen να παίζει στα πλήκτρα (τον έφερε ο Iovine). Μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων, ο κιμπορντίστας Alan Clark και ο Αμερικάνος κιθαρίστας Hal Lindes εντάχθηκαν στους Dire Straits σαν πλήρη μέλη. To 1980 κυκλοφόρησαν ένα σωρό σπουδαίοι δίσκοι, το The River του Springsteen, το Double Fantasy του John Lennon, το Sandinista! των Clash και το Remain In Light των Talking Heads, για να αναφέρουμε μόνο αυτά, με το Making Movies να ξεχωρίζει και να αποτελεί τον χάρτη για το ύφος τους που θα ακολουθούσαν στα επόμενα άλμπουμ τους, με τους περισσότερους στίχους να απηχούν προσωπικά θέματα του Knopfler. Το Romeo and Juliet μιλάει για μια αποτυχημένη ερωτική σχέση κι αφορά μια πολύ προσωπική εμπειρία του Knopfler που σε όλους τους στίχους περνάει προσωπικά θέματα κάτω από φανταστικά ονόματα. Το Tunnel of Love που ανοίγει το άλμπουμ, έχει την εισαγωγή του The Carousel Waltz, σύνθεση των Richard Rodgers και Oscar Hammerstein II (ακούστηκε στην  ταινία An Officer and a Gentleman), κι αν και δεν είχε καμία τύχη σαν single, έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια τους. Ειδική μνεία για το Solid Rock που ήταν μόνιμο σε  όλες τις Play lists τους, έως τη διάλυσή τους. Ένα στακάτο rock τραγούδι,  που συμπεριλήφθηκε σε όλες τις ζωντανές εμφανίσεις τους. Προσέξτε ότι στο video εμφανίζεται ο David Knpfpler που είχε αποχωρήσει, αλλά το γύρισμα είχε γίνει πριν την αποχώρησή του!
 Το Making Movies παρέμεινε στο UK Albums Chart για πέντε χρόνια, φτάνοντας στο Νο. 4, ξεπερνώντας τα 600.000 αντίτυπα.

Το Love Over Gold (1982, No1 M.Βρετανία, Νο 19 Αμερική) ήταν το τέταρτο άλμπουμ τους, με τον τίτλο του εμπνευσμένο από ένα γκράφιτι που φαινόταν από το παράθυρο του παλιού διαμερίσματος του Knopfler στο Λονδίνο. Εδώ το ύφος των τραγουδιών έχει διαφοροποιηθεί σε σχέση με τα 3 προηγούμενα και κυρίως τα 2 πρώτα, αφού είναι μεγάλης διάρκειας, με έντονα τα πλήκτρα του Alan Clark (σ.σ. παίζει και στους Dire Straits Legacy), με τον τίτλο να είναι δανεισμένος από μια φράση του  που είχε διαβάσει ο Knopfler σε εξώφυλλο του Captain Beefheart! Το άλμπουμ έβγαλε μια μεγάλη επιτυχία, το αργόσυρτο Private Investigations (Νο2 Μ.Βρετνία), με την έκδοση του μικρού δίσκου να είναι μικρότερης διάρκειας και χωρίς την εισαγωγή των πλήκτρων. Περιείχε μόνο πέντε τραγούδια, όλα μεγάλης διάρκειας αλλά δύο από αυτά έγιναν κλασικά. Το μάλλον κουραστικό 15λεπτο Telegraph Road, που συνθέθηκε κατά τη διάρκεια των soundcheck της περιοδείας Making Movies και ξεδιπλώθηκε σαν λογοτεχνικό μυθιστόρημα, καταγράφοντας τη βιομηχανική επανάσταση της Αμερικής και το πιο αλλόκοτο και μάλλον νυσταγμένο Private Investigations, που ο Knopfler επέμεινε να κυκλοφορήσει χωρίς επεξεργασία ως επτάλεπτο single. Δικαιώθηκε γιατί έφθασε στο Νο.2 στο Ηνωμένο Βασίλειο. 


Οι στίχοι του Industrial Disease, μιλούν για την παρακμή της βρετανικής μεταποιητικής βιομηχανίας στις αρχές της δεκαετίας του 1980, εστιάζοντας στις απεργίες και στην κατάθλιψη και έγινε επιτυχία μόνο στον Καναδά. Την ίδια εποχή ο Knopfler έγραψε το Private Dancer που το έδωσε στην Tina Turner. H αλήθεια είναι ότι από την αρχή ο Knopfler δεν ήθελε να το ηχογραφήσει με τους Dire Straits και η είδηση για μια σύνθεσή του που έψαχνε άνδρα τραγουδιστή, έφθασε στην Tina Turner ήταν μέσω των managers.  Τότε η Μεγάλη Τραγουδίστρια έψαχνε τραγούδια για το νέο άλμπουμ της  κι όταν άκουσε το demo, αμέσως το ηχογράφησε. Μάλιστα η αρχική επιλογή της ήταν να κρατήσει τα φωνητικά του Knopfler από το demo, για να το τραγουδήσουν ντουέτο, αλλά υπήρχε πρόβλημα με τα συμβόλαια κι η ιδέα απορρίφθηκε. Έτσι, κάλεσε τα μέλη των Dire Straits να το ηχογραφήσουν μαζί  (John Illsley μπάσο, Alan Clark πλήκτρα, Hal Lindes κιθάρα και Terry Williams ντραμς, ενώ κιθάρα παίζει κι ο Jeff Beck). Κι ένα παραλειπόμενο από την ηχογράφηση: Ηχογραφούσαν όταν κάποιος τη ρώτησε γιατί επέλεξε να το τραγουδήσει που μιλάει για μια πόρνη. Η Τurner ξαφνιάστηκε γιατί δεν το είχε δει καθόλου από αυτή τη πλευρά κι απάντησε ότι ο λόγος που το επέλεξε ήταν γιατί ήταν ένα πολύ διαφορετικό τραγούδι από αυτά που είχε τραγουδήσει. Και το κυριότερο, της άρεσε!   
Για ν ξανά γυρίσουμε στο Love Over Gold, οι συνολικές πωλήσεις του σε όλο τον κόσμο έχουν αγγίξει λίγο κάτω από τα 3.000.000 αντίτυπα, με τον  ντράμερ Pick Withers μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων να αποχωρεί. Τον αντικατέστησε ο Terry Williams, πρώην μέλος των Rockpile και Man.
Με τις μετοχές τους στο ζενίθ, τον  Ιανουάριο του 1983, κυκλοφορούν το EP,  Extendance EPlay (Νο 53 Αμερική) με 4 τραγούδια , ενώ το Love Over Gold ήταν ακόμα στα charts. Από εκείνο το Ep βγήκε μια πολύ μεγάλη επιτυχία, το  Twisting By the Pool (Νο 14 Μ.Βρετανία) ότι καλύτερο για να προμοτάρουν την περιοδεία τους που κράτησε 8 μήνες και μαζί τους έπαιζαν και οι Mel Collins σαξόφωνο και Tommy Mandel πλήκτρα.

Το 1984 επιστρέφουν στο studio όπου ξεκινούν τις ηχογραφήσεις του καινούργιου άλμπουμ τους που θα είχε τίτλο Brothers in Arms, με παραγωγούς τους Mark Knopfler και Dorfsman. Όμως έχουμε κι άλλες αλλαγές στο line up με τον Guy Fletcher να παίρνει τη θέση του Tommy Mandel στα πλήκτρα, ο Guy Fletcher(Roxy Music, Aztec Camera), με τον Hal Lindes να αποχωρεί μετά από σειρά διαφωνιών με τον Knopfler που ανέλαβε όλες τις κιθάρες. Δεν έφθαναν αυτές οι διαφωνίες-αποχωρήσεις, ο ντράμερ Terry Williams μπαίνει στο περιθώριο (σ.σ. το έγραψα κομψά) και τον αντικαθιστά ο Omar Hakim, ο οποίος ηχογράφησε ξανά σχεδόν όλα τα μέρη των ντραμς του άλμπουμ κατά τη διάρκεια μιας τριήμερης ηχογράφησης! Στο Brothers in Armsg γίνεται "ορατή» μια έντονη στροφή σε soft rock ύφος με την προσθήκη πνευστών.
Τον Μαίο του 1985, το πολυαναμενόμενο Brothers in Arms μπήκε στο Νο1 του Βρετανικού chart και στο Νο1 του αμερικάνικου αλλά με τις πωλήσεις του να ξεπερνούν τα 4.000.000 αντίτυπα. Ήταν το πρώτο cd που ξεπέρασε το 1.000.000 αντίτυπα (είδες η καμπάνια της Philips:) και βέβαια τραγούδια σαν τα Money for Nothing (ήταν το πρώτο βίντεο που θα προβλήθηκε στο MTV Europe) και Walk of Life, ειδικά το πρώτο έγιναν παγκόσμια Hits.


Ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου δεν είναι άλλο από το ομώνυμο, το οποίο ξεχωρίζει για την υπέροχη μουσική, αλλά και για το στιχουργικό του περιεχόμενο!  Σύνθεση του ηγέτη της μπάντας Mark Knopfler, κυκλοφόρησε ως το τρίτο από τα συνολικά 5 singles του άλμπουμ, με το στιχουργικό περιεχόμενο του να είναι αντιπολεμικό. Ο Knopfler το είχε συνθέσει από το 1982 με αφορμή το ξέσπασμα του πολέμου για τα νησιά Falklands και οι στίχοι, του, έχουν γραφτεί σαν να τους τραγουδά ένας στρατιώτης που πεθαίνει στο πεδίο της μάχης, με τους συμπολεμιστές του να βρίσκονται γύρω του. Ο Knopfler στηλιτεύει την τρέλα του πολέμου, που απλώνει την δυστυχία πάνω στους λαούς. Οι στίχοι δεν δίνουν πληροφορίες για τον χρόνο (είναι διαχρονικό «φαινόμενο» ο πόλεμος), αλλά εστιάζουν κυρίως στην περιγραφή του φυσικού περιβάλλοντος (these mist covered mountains) όπου λαμβάνουν χώρα οι εχθροπραξίες (these fields of destruction - Baptisms of fire) και του θανάτου ως κυρίαρχου στοιχείου (Now the sun's gone to hell - And the moon's riding high - Let me bid you farewell - Every man has to die), στοιχεία που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο πόλεμος είναι προϊόν της ανθρώπινης παραφροσύνης (We're fools to make war - On our brothers in arms). Η περιοδεία που ακολούθησε της κυκλοφορίας, έφερε πάνω από 2.500.000 ανθρώπους στις συναυλίες τους. Ενώ έπαιζαν για 13 νύχτες στο κλειστό Wembley Arena του Λονδίνο, το συγκρότημα μετακόμισε στο στάδιο Wembley το απόγευμα της 13ης Ιουλίου 1985, για να εμφανιστεί στo Live Aid όπου έπαιξαν και τα Sultans of Swingο και Money For Nothing, με τον Sting guest τραγουδιστή! To τραγούδι εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη επιτυχία τους με τον Mark Knopfler να είναι επηρεασμένος από την επιτυχία του Eliminator των ZZ Top, θέλοντας α αναπαραγάγει τον τόνο της κιθάρας του Billy Gibbons. Οι ηχογραφήσεις του έγιναν στο νησί Monserrat της Καραϊβικής, με το  ηχητικό αποτέλεσμα να αρέσει σε όλους και να χρησιμοποιείται στην τελική μίξη, χωρίς καμία επιπλέον επεξεργασία. Για να ξανά γυρίσω στο Money for Nothing, η έμπνευση ήλθε στον Knopfler όταν βρισκόταν σε κατάστημα ηλεκτρικών συσκευών στην Νέα Υόρκη, και παρατήρησε έναν εργαζόμενο, ο οποίος φορούσε καπέλο baseball, μπότες εργασίας και καρό πουκάμισο. Ενώ μετέφερε διάφορα κουτιά παρατηρούσε και τις τηλεοράσεις  που υπήρχαν σε τοίχο, όλες συντονισμένες στο MTV. Ο Knopfler ζήτησε χαρτί και στυλό για να γράψει επιτόπου τα σχόλια που άκουσε να κάνει ο υπάλληλος («what are those, Hawaiian noises?...that ain’t workin’,»κ.α.), τα οποία απετέλεσαν την βάση για το Money for Nothing, με τους στίχους να είναι γραμμένοι από την οπτική του εργαζομένου. 



ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΕ Ο STING ΣΤΗΝ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ

Ο Sting (πρώην Police) βρισκόταν για διακοπές στο Monserrat και πέρασε από το στούντιο, όπου του παρουσίασαν το τραγούδι, για το οποίο έκανε θετικά σχόλια. Στην κουβέντα επάνω, τού  ζήτησαν να κάνει κάποια φωνητικά όπου τραγούδησε την χαρακτηριστική φράση I Want my MTV βασισμένη στην μελωδία του δικού τραγουδιού Don’t Stand so Close to Me (Zenyatta Mondatta/Police).
Το Walk of life ήταν ένα ακόμα πετυχημένο(!) εμπορικά και ποιοτικά τραγούδι από το Brothers in Arms με την έμπνευση του Knopfler να γεννιέται όταν είδε μια φωτογραφία ενός παιδιού που έπαιζε κιθάρα στο μετρό, γυρίζοντας το πρόσωπό του στον τοίχο για να έχει μια καλή αντήχηση. Θυμήθηκα τον εαυτό μου όταν άρχισα να παίζω κιθάρα, επειδή δεν είχα ενισχυτή, έβαζα την κεφαλή της κιθάρας στο μπράτσο μιας καρέκλας και έβαζα το κεφάλι μου στην κιθάρα για να προσπαθήσω να έχω καλό ήχο». Το οξύμωρο ήταν ότι δεν είχε πρόθεση να το συμπεριλάβει στο άλμπουμ, παρά μόνο σαν  B-side σε ένα από τα singles και με παρότρυνση του manager, που το άκουσε στη μίξη, το Walk of Life μπήκε στο δίσκο. Το ομότιτλο τραγούδι, γράφτηκε το 1982, τη χρονιά της εμπλοκής της Βρετανίας στον πόλεμο των νησιών Falklands, γι αυτό και ακούγεται στις…. στρατιωτικές κηδείες.
Το video σε σκηνοθεσία του Bill Mather, δείχνει το συγκρότημα να παίζει, επικαλυμμένο με στιγμιότυπα απ[ό αμερικάνικα ομαδικά αθλήματα με χιουμοριστική διάθεση.
Μετά το τέλος της περιοδείας Brothers in Arms, ο Mark Knopfler έκανε ένα διάλειμμα από τους Dire Straits και επικεντρώθηκε σε σόλο projects και soundtrack ταινιών, ενώ χώρισε για δεύτερη φορά. Το συγκρότημα  ανασυντάχθηκε το 1988 για τη συναυλία αφιερωμένη στα 70ά γενέθλια του Nelson Mandela (11 Ιουνίου 1988 στο στάδιο Wembley). Τον κιθαρίστα Jack Sonni που γέννησε τις δίδυμες κόρες του, αντικατέστησε ο Eric Clapton που έπαιξε και το Wonderful Tonight. Οι  Sonni και Terry Williams αποχώρησαν και λίγο αργότερα (Σεπτέμβριος 1988), ο Knopfler  ανακοίνωσε τη διάλυση τους καθώς  ήθελε να εργαστεί σε προσωπικά projects. Παράλληλα κυκλοφόρησε η συλλογή Money for Nothing(1988, Νο1 Μ.Βρετανία), με το Sultans of Swing να επανακυκλοφορεί.
Τον Μάιο του 1989, οι Dire Straits επανενώθηκαν για μια μοναδική φιλανθρωπική συναυλία στο Mayfair Ballroom στο Newcastle προς τιμήν της 11χρονης Joanne Gillespie - της νικήτριας του National Children of Courage και του βραβείου North East Personality, η οποία δημοσίευσε το βιβλίο Brave Heart του 1989 για τον αγώνα της κατά του καρκίνου. Η συναυλία συγκέντρωσε περισσότερες από 35.000 λίρες. Την ίδια χρονιά, ο Knopfler σχημάτισε τους Notting Hillbillies, ένα country συγκρότημα με τη συμμετοχή των Guy Fletcher, Brendan Croker και Steve Phillips… και τον μάνατζέρ τους, Ed Bicknell στα ντραμς. Οι Notting Hillbillies, κυκλοφόρησαν ένα μόνο άλμπουμ, το Missing...Presumed Having a Good Time.
Ο Knopfler δείχνει όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον του για την country μουσική, κυκλοφορώντας το άλμπουμ  Neck and Neck μαζί με τον Chet Atkins.

Από το 1985, ο Mark Knopfler έχει μεταμορφωθεί σε μια καρικατούρα (σ.σ. ΔΕΝ το γράφω με αρνητική διάθεση)του ίδιου του εαυτού του, με τα μανίκια του σακακιού σηκωμένα (αξεπέραστη μόδα), κορδέλα στο κεφάλι, περικάρπιο στο χέρι για τον ιδρώτα και αφίσα σε όλα τα περιοδικά, μουσικά ή μη. Τρομερό του ταλέντο, φαλακρός και λιγομίλητος, αντί star, ήταν (είναι) γεννημένος κιθαρίστας, αφοσιωμένος σε αυτό που τού αρέσει. Οδήγησε τους Dire Straits στην κορυφή κι έπαιξε δίπλα σε όλα τα μεγάλα ονόματα, που κάποτε θαύμαζε κι άκουγε, Phil Lynott, Eric Clapton, Van Morrison και Tina Turner.  


Το 1990, το συγκρότημα επανασυνδέεται και βγαίνει  περιοδεία όπου μόνο σε
Αυστραλία και  Νέα Ζηλανδία, πούλησαν 900.000 εισιτήρια, νούμερο που ξεπέρασε μόνο ο Ed Sheeran. Τον Σεπτέμβριο του 1991 κυκλοφορούν το τελευταίο άλμπουμ τους On Every Street (No1 MUK, No12 USA) σε παραγωγή Mark Knopfler και Dire Straits που εκείνη την εποχή ήταν οι  John Illsley, Alan Clark,Guy Fletcher και βέβαια ο Mark Knofpler. Καλεσμένος στις ηχογραφήσεις μεταξύ άλλων κι ο ντράμερ των Toto, Jeff Porcaro που του ζητήθηκε να παίξει στην παγκόσμια περιοδεία του συγκροτήματος, αλλά αρνήθηκε λόγω άλλων υποχρεώσεων με τους Toto. Η κυκλοφορία του On Every Street συνδυάστηκε με 14μην(!) περιοδεία, που πέρασε από 216 χώρες, πουλώντας συνολικά 7.100.000 εισιτήρια. Σε αυτήν την περιοδεία, συγκεντρώθηκε υλικό για το live άλμπουμ On the Night.
Πολλοί θεώρησαν το On Every Street μια απογοητευτική συνέχεια του Brothers in Arms, αλλά οι fans τους διέψευσαν αφού πούλησε …μόνο κάτι λιγότερο από 4.000.000 αντίτυπα σε όλο τον κόσμο!
Το άλμπουμ έβγαλε 6(!) singles (Calling Elvis, Heavy Fuel, On Every Street, The Bug, You and Your Friend (σε Γαλλία και Γερμανία) και Ticket to Heaven (Ολλανδία) αλλά κανένα δεν έκανε επιτυχία στην Μ.Βρετανία!
Το Calling Elvis ήταν το πρώτο single που κυκλοφόρησε από το άλμπουμ, με το video  βασισμένο στην τηλεοπτική εκπομπή της δεκαετίας του 1960 Thunderbirds, με τους στίχους να μιλούν για έναν fan που πιστεύει ότι ο Elvis Prwesley ζει. Στο κομμάτι γίνονται αναφορές σε τραγούδια του Presley (Heartbreak Hotel, Love Me Tender, Love Me (Treat Me Like a Fool), Don't Be Cruel και Return to Sender).
Ο Knofpler δήλωσε ότι η ιδέα του ήρθε μια μέρα όταν άφησε το τηλέφωνό του ανοιχτό και ο κουνιάδος του προσπάθησε επανειλημμένα να επικοινωνήσουν και μετέφερε την ιδέα να είχε συμβεί αυτό με τον Evis! Ένα άλλο καλό κομμάτι που κυκλοφόρησε σε cd single ήταν το Heavy Fuel, όπου οι στίχοι του εξυμνούν(!), ειρωνικά τις αρετές κακών συνηθειών όπως τσιγάρα, χάμπουργκερ, ουίσκι, λαγνεία, χρήματα και  βία. Η φράση «You got to run on heavy fuel» προέρχεται από το μυθιστόρημα Money του Martin Amis  στο οποίο βασίστηκαν οι στίχοι. 

H  εξαντλητική περιοδεία οδήγησε στη δεύτερη και τελική διάλυση όπως κι ο γάμος του Knopfler! “Η τελευταία περιοδεία ήταν απόλυτη δυστυχία», λέει ο Ed Bicknell. «Όποιο κι αν ήταν το πνεύμα της εποχής, το είχαμε ξεπεράσει». «Συμφωνήσαμε με τον Mark ότι δεν μπορούσαμε άλλο» θυμάται ο John Illsey. «Οι προσωπικές σχέσεις μας ήταν ταραγμένες και αυτό άσκησε τρομερή πίεση σε όλους, συναισθηματικά και σωματικά και κανένας από τους δύο μας δενήθελε να επιστρέψει σε εκείνες τις μέρες».
Το συγκρότημα διαλύθηκε οριστικά το 1995 με τον Knopflerνα ακολουθεί προσωπική καριέρα. Παντρεύτηκε για τρίτη φορά, με την ηθοποιό Kitty Aldridge και συνέχισε να απολαμβάνει το πάθος του για τις μοτοσικλέτες και τη συλλογή κλασικών αυτοκινήτων. Τα 2 αδέλφια εξακολουθούν να μην μιλάνε. «Πέρασα πολύ χρόνο κάνοντας θεραπεία και αντιμετωπίζοντας τα προβλήματά μου, τα φαντάσματα και τους δαίμονές μου», λέει ο David Knopfler. «Ίσως και ο Mark να το έχει κάνει. Δεν ξέρω τι κάνει. Φυσικά, αυτό ρίχνει μια τεράστια σκιά τόσο στις ζωές μας όσο και στις οικογένειές μας. Έχουμε ξαδέρφια που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους» (σ.σ. εννοεί τα παιδιά τους). Ο Ed Bicknell λέει ότι ο κόσμος τον ρωτάει πότε οι Dire Straits θα ξανασμίξουν. Η απάντησή του παραμένει η ίδια. «γιατί να το κάνουν; Κανένας τους δεν χρειάζεται τα χρήματα. Ο Peter Grant (mamager των Led Zeppelin) μου είπε κάποτε: «Όταν έχεις μια εμπειρία όπως εγώ με τους Led Zeppelin και εσύ με τους Dire Straits, δεν έχει νόημα να προσπαθείς να την αναπαράγεις». Και είχε απόλυτο δίκιο. Αυτό ήταν».


ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥΣ

Μετά τη διάλυση των Dire Straits, ο Mark Knopfler ξεκίνησε την δική του καριέρα του ως σόλο καλλιτέχνης, κυκλοφορώντας το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο  Golden Heart(1996). Οι Knopfler, John Illsley, Alan Clark και Guy Fletcher επανενώθηκαν για τελευταία φορά στις 19 Ιουνίου 1999, με τον Ed Bicknell (ο manager τους)στα ντραμς, για το γάμο του Illsley. Τον Ιούλιο του 2002 είχαμε ακόμα μια επανασύνδεση για τέσσερις φιλανθρωπικές συναυλίες με το όνομα Mark Knopfler and friends.
Το  2015 ο Knopfler αρνήθηκε σημαντικές οικονομικές προσφορές για μια επανασύνδεση και περιοδεία, περιοριζόμενος να πει «Απλώς έγινε πολύ μεγάλο, Θα το έκανα αυτό μόνο για φιλανθρωπικό σκοπό. Χαίρομαι που τα έζησα όλα - το διασκέδασα πολύ - αλλά μου αρέσουν τα πράγματα όπως είναι». Ο Knopfler έχει κυκλοφορήσει συνολικά 10 προσωπικά άλμπουμ, με τελευταίο το One Deep River(2024), όλα χαμηλόφωνα, soft και μακριά από το ύφος των Dire Straits.
 O ντράμερ Pick Withers, αποχώρησε το 1982, λέγοντας ότι το συγκρότημα είχε γιγαντωθεί και δεν μπορούσε να παίζει μαζί τους. Τον αντικατέστησε ο Terry Williams. Έπαιξε σαν session στα  άλμπουμ Wrecked Again του Michael Chapman, The Booze Brothers, (1973), των Brewers Droop, How Long Is Forever? (1973), Prelude, A Rare Conundrum, (1977) Bert Jansch, Slow Train Coming (1979), Bob Dylan, Sleepwalking (1982), Gerry Rafferty και Giant From The Blue (2011) των Gary Fletcher Band. Τα τελευταία χρόνια παίζει με Pick's Pocke. Ο ψηλός μπασίστας John lIsley έχει κυκλοφορήσει 8 προσωπικά άλμπουμ και το 2021 κυκλοφόρησε τη βιογραφία του,  My Life in Dire Straits. 
Ο μικρότερος αδελφός του Mark, David Knopfler, αποχώρησε από το συγκρότημα το1980 κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του τρίτου άλμπουμ των Dire Straits. Έχει κυκλοφορήσει 18 προσωπικά άλμπουμ. 
Ο Αμερικάνος κιθαρίστας Hal Lindes έμεινε στο συγκρότημα 4 χρόνια κι έπαιξε σε προσωπικά άλμπουμ των Mark Knopfler, Tina Turner, Kiki Dee, Fish ενώ έχει γράψει μουσική για ταινίες και τηλεόραση.
Ο οργανίστας Alan Clark εκτός από μέλος των Dire Straits Legacy, έχει παίξει σαν session σε δεκάδες δίσκους των Rod Stewart, Phil Collins, Roger Daltrey, Bee Gees στα αδέλφια, Van Morrison, Jon Anderson για να αναφέρω μόνο μερικούς.
Ο Ουαλός ντράμερ Terry Williams έχει παίξει με τους Willie and the Poor Boys του Bill Wyman, Tina Turner, Mike Jupp, Graham Parker, Nick Lowe, Motors, Dave Edmunds, Man , Mark Knofpler, John Illlsley κ.α..



ΤΑ  LIVE ΑΛΜΠΟΥΜ
Το πρώτο live άλμπουμ τους ήταν το 2πλό Achemy: Dire Straits Live (1984, Νο3 Μ.Βρετανία, Νο 46 Αμερική), που ηχογραφήθηκε στο Hammersmith Odeon του  Λονδίνου και περιλαμβάνει τραγούδια από τα τέσσερα πρώτα άλμπουμ τους, τα οποία ηχογραφήθηκαν χωρίς overdubs!
 Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι εμπνευσμένο από έναν πίνακα του Brett Whiteley με τίτλο Alchemy 1974. Η αλχημεία είναι μια υποθετική διαδικασία όπου κάποτε πίστευαν ότι μετατρέπει τα συνηθισμένα στοιχεία σε χρυσό. Στον αρχικό πίνακα, προστέθηκε μια κιθάρας με χείλη που κρατιούνται από ένα χέρι. Για την ιστορία, ο αρχικός πίνακας φιλοτεχνήθηκε μεταξύ 1972 και 1973, αποτελούνταν από πολλά διαφορετικά στοιχεία και ήταν τοποθετημένος σε 18 ξύλινα πάνελ .

9 χρόνια αργότερα, το 1993 κυκλοφόρησε το On the Night (Νο4 Μ.Βρετανία, Νο 116 Αμερική), που περιλαμβάνει πολλές από τις μεταγενέστερες επιτυχίες τους, συμπεριλαμβανομένων των Walk of Life και Money for Nothing. Τα δορυφορικά πιάτα του εξώφυλλου βρίσκονται στο Very Large Array, στο κεντρικό Νέο Μεξικό. Οι ηχογραφήσεις του έγιναν στη Νιμ της Γαλλίας και στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. 

Το Encores (1993, No 31 Μ.Βρετανία) είναι ένα live extended play (EP) που κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το On the Night. Ήταν η τελευταία κυκλοφορία του συγκροτήματος πριν από την επίσημη διάλυσή τους το 1995, όταν ο Mark Knopfler αποφάσισε να ξεκινήσει μια σόλο καριέρα. Περιέχει τα κομμάτια Your Latest Trick, The Bug, Solid Rock και Local Hero (Wild Theme).
Τελευταία Live κυκλοφορία τους, το Live at the BBC (1995, Νο71 Μ.Βρετανία), Ηχογραφήθηκε τον Ιούλιο του 1978 στα BBC Studios στο Λονδίνο, εκτός από ένα τραγούδι που ηχογραφήθηκε τον Δεκέμβριο του 1980 στην εκπομπή  Rockpop, στο Dortmund. Σύμφωνα με τον Mark Knopfler, το άλμπουμ κυκλοφόρησε επειδή οι Dire Straits χρωστούσαν ακόμα ένα άλμπουμ στην Phonogram Records και με αυτό εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους.Όλα τα  live τους, κυκλοφόρησαν σε ένα box set με τίτλο Live 1978-1992 με bonus το   Live from the Rainbow Theatre(1979). Το box set κυκλοφόρησε σε βινύλιο και cd. Η μοναδική συμμετοχή τους σε δίσκο με άλλους καλλιτέχνες ήταν το Live at Knebworth (2002) όπου εμφανίζονται ως Dire Straits & Mark Knopfler και παίζουν τα Solid Rock, I Think I love you too much και Money for Nothing.
ΟΙ DIRE STRAITS ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Η φωτογραφία προέρχεται από το Ιντερνετ


Στο μακρινό 1985, πριν 40 (!) ολόκληρα χρόνια εμφανίστηκαν οι Dire Straits για μια και μοναδική φορά στη χώρα μας, το 2ημερο 5 και 6 Μαϊου στο κατάμεστο ΣΕΦ με τη ζέστη να είναι ανυπόφορη. Δεν μπορώ να γράψω ότι θυμάμαι πολλά πράγματα, παρά μόνο ότι ο ήχος ήταν μέτριος, γενικά η ακουστική του ΣΕΦ δεν ήταν καλή για συναυλίες, ο χώρος ήτα γεμάτος από διαφημίσεις της Philips για το νέο μηχάνημα ήχου που κυκλοφορούσε, το Compact Disc της Philips, αλλά κανείς δεν είχε καταλάβει τι ήταν και τι θα γινόταν σε 5 μόλις χρόνια. Όπως έγραψα και παραπάνω, δεν θυμάμαι λεπτομέρειες της συναυλίας, ούτε καν με ποια παρέα ήμουν, αλλά είμαι σίγουρος (ή σχεδόν σίγουρος) ότι έπαιξαν το Sultans of Swing σε μια 10λεπτη εκτέλεση. Κρίμα που δεν ξανά ήλθαν.
 

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ DIRE STRAITS LEGACY
Oι Dire Straits Legacy αποτελούνται από μουσικούς που κατά περιόδους-κυρίως την τελευταία περίοδο αλλά και άλλους. Μερικά ονόματα που κατά περιόδους έχουν παίξει με τους Dire Straits Legacy είναι ο σαξοφωνίστας Mel Collins, Phil Palmer κιθάρα, Danny Cummings περκάσιονς,  Marco Caviglia κιθάρα, Christiano Micalizzi ντραμς, ο μπασίστας Steve Walters αλλά και ο οργανίστας Alan Clarke που διετέλεσε μέλος τους την 15ετία, 980-1995. Κατά περιόδους, στο σχήμα έχουν εμφανιστεί ο αρχικός μπασίστας John Illsley κι ο οργανίστας Trevor Horn και γενικότερα υπάρχουν κάποιες αλλαγές στα μέλη, ανάλογα τις υποχρεώσεις τους. Το σχήμα  έχει πάρει το δικαίωμα χρήσης του ονόματος από τα αδέλφια Knopfler κι επειδή το συγκρότημα έχει διαλυθεί επίσημα από το 1995, είναι ο μόνος τρόπος να ακούσουμε τα τραγούδια τους. Έως τώρα έχουν παίξει 2 φορές στη χώρα μας κι έχουν ανακοινωθεί και για την  Δευτέρα 30 & Τρίτη 31 Μαρτίου 2026  Θέατρο Ράδιο Σίτυ στη Θεσσαλονίκη και την Παρασκευή 3 Απριλίου 2026  στο Christmas Theater στην Αθήνα.


 

ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΤΟΥ MARK KNOPFLER

Το 1980 έπαιξε το σόλο στο τραγούδι King’s Cαll από το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Phil Lynott, Solo in Soho. Με το αστέρι του να λάμπει, o Mark Knopfler συμμετέχει στην επιτυχία των Phil Everly και Cliff Richards, She Means Nothing To Me(1983). Μαζί του κι ο Terry Williams. 
Έχοντας εκδηλώσει την επιθυμία να γράψε μουσική για ταινία, ο παραγωγός David Patman του έδωσε την ευκαιρία με την ταινία  Local Hero(1983)  Μαζί του έπαιξαν οι Alan Clark αλλά και τα μέλη των Dire Straits, οι John Illsley, Hal Lindes και Terry Williams, ενώ ο Gerry Rafferty τραγουδάει στο The Way It Always Starts. Το ορχηστρικό Going Home: Theme of the Local Hero, που ακούγεται κατά τη διάκρεια των τίτλων, έγινε αγαπητό στους οπαδούς του ποδοσφαίρου, ειδικά Newcastle United, καθώς ακούγεται πριν την έναρξη κάθε εντός έδρας παιγνιδιού της.
Ασχολήθηκε πολύ έντονα με τη σύνθεση μουσικής για ταινίες, κυκλοφορώντας συνολικά 9 Soundtrack (Local Hero (1983), Cal (1984), Comfort and Joy (1984), The Princess Bride (1987), Last Exit to Brooklyn (1989), Wag the Dog (1998), Metroland (1999), A Shot at Glory (2002) και Altamira (2016). Παράλληλα κυκλοφόρησε και 3 EPs, τα The Trawlerman's Song EP (2005), One Take Radio Sessions (2005) και The Boy(2024). 
To 1990 έδωσε τη σύνθεση του I Think I love Too much στον Καναδό κιθαρίστα Jeff Healey που τη συμπεριέλαβε στο άλμπουμ του Hell to Pay. Το τραγούδι έχουν παίξει και οι Dire Straits. Ο Dylan παρακολούθησε μια συναυλία τους στο Λος Άντζελες και μετά πήγε στα παρασκήνια και ζήτησε από τον Knopfler να παίξει στο επόμενο άλμπουμ του, Slow Train Coming. Η συνεργασία τους έγινε πιο στενή 4 χρόνια αργότερα, το 1983 όταν ο Bob Dylan τον κάλεσε να κάνει συμπαραγωγή στο άλμπουμ του Infidels, ένα άλμπουμ που σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης του Μεγάλου Αμερικάνου τροβαδούρου, μετά την μεταστροφή του στον Χριστιανισμό. Μαζί με τον Knopfler, κιθάρα και παίζει κι ο πρώην Rolling Stones, Mick Taylor.
 Εκτός του άλμπουμ των Notting Hillbillies ,Missing...Presumed Having a Good Time (1990) και του Neck and Neck (1990) με τον Chet Atkins, που διαβάσατε πιο πάνω, κυκλοφόρησε και 2 άλμπουμ με την Emmylou Harris, τα All the Roadrunning (2006) και Real Live Roadrunning (2006).
Στην Record Store Day του 2015 εμφανίστηκε το Box set The Honky Tonk Demos 2x7, σε πολύ περιορισμένα αντίτυπα, μόνο 1.000, με 2 μικρούς δίσκους με τα τραγούδια,  Walking In The Wild West End, το οποίο το μάθαμε με τίτλο Wild West End, Sultans of Swing, Down to the Waterline και Water of Love, όλα demos ηχογραφημένα στις 24 Ιουλίου 1977. Το όνομα Charlie Gillett που είναι γραμμένο στο εξώφυλλο είναι το όνομα του Dj που έπαιξε τα demos στον αέρα  και άρχισαν να γίνονται γνωστοί.

ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ

Κατά την άποψη του γράφοντος τα 3 Καλύτερα σολό στην ιστορία του Rock είναι του Ritchie Blackmore στο Highway Star, του David Gilmour στο  Comfortably Numb και του Mark Knopfler στο Sultans of Swing.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Στις 10.10 μ.μ. στις 9 Οκτωβρίου 1992, ο Mark Knopfler καληνύχτισε 40.000 άτομα και κατέβηκε από τη σκηνή στη Σαραγόσα της Ισπανίας. Ήταν η τελευταία φορά που το έκανε ως τραγουδιστής, κιθαρίστας και αδιαμφισβήτητος ηγέτης των Dire Straits. Αυτό ήταν τέλος σε ένα 15ετές ταξίδι, κατά το οποίο το συγκρότημα είχε κάνει ένα μεγάλο ταξίδι από τις pub στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου.


Την άλλη Κυριακή: Ο Δημήτρης Σειρηνάκης αναλύει "Γιατί αγοράζουμε δίσκους" 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ

1/2/26 





 


Share on Google Plus

About Αλέξανδρος Ριχάρδος

    Blogger Comment

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης ( Atom )