Η ιστορία έγραψε: Το Gimme Back My Bullets(1976), είναι το πιο αδύναμο άλμπουμ των Lynyrd Skynyrd, με μόνο το ομώνυμο κομμάτι να είναι επιτυχία. Είναι όμως έτσι; Μετά από 3 άλμπουμ, το ένα καλύτερο από το άλλο, το Μεγάλο Southern Rock Συγκρότημα κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ του με τίτλο Gimme BackMy Bullets(No 20 Αμερική), με μια σοβαρή απουσία στη σύνθεσή του, αφού ο κιθαρίστας Ed King King (πρώην Strawberry Alarm Clock), αποχώρησε μετά από τις προσβολές του Van Zant για το παίξιμό του κατά τη διάρκεια της Torture Tour του 1975, όπου ο Van Zant κι ο τεχνικός του King είχαν συλληφθεί και περάσει τη νύχτα τους στη φυλακή, μετά από ένα καυγά σε bar. Και ο μεν Van Zant βγήκε κι εμφανίστηκε στη συναυλία αλλά ο τεχνικός έμεινε κι άλλη νύχτα μέσα, με αποτέλεσμα ο King να παίξει με παλιές χορδές που έσπασαν και η απόδοσή του να είναι κακή. Ο Van Zant δεν συμμερίστηκε το πρόβλημά του, υποτιμώντας τον μπροστά στους άλλους με τον King να φεύγει, θεωρώντας ότι ο Van Zant ήταν υπεύθυνος για τη σύλληψη του τεχνικού, που τον άφησε εκτεθειμένο. «Packed his Fender Startocaster and disappeared in to the night” όπως γράφει ο Ron O’Brien στο ένθετο της remastered επανέκδοσης του άλμπουμ του 2002. Η περιοδεία συνεχίστηκε και τελείωσε με 2 κιθαρίστες (Allen, Rossington) με το συγκρότημα το Σεπτέμβριο του 1975 να ηχογραφεί τα καινούργια τραγούδια του, που κυκλοφόρησαν με τίτλο Gimme Back my Bullets. Tο καλύτερο τραγούδι του και με διαφορά, είναι το ομώνυμο, νευρώδες southern highlight, που σε κερδίζει αμέσως με την υποβλητική εισαγωγή του (δυναμώστε την ένταση).
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ GIMME BACK MY BULLETS
Οι στίχοι ΔΕΝ αναφέρονται σε σφαίρες, αλλά είναι μια αναφορά στα charts πωλήσεων δίσκων του του επαγγελματικού μουσικού αμερικάνικου περιοδικού Billboard (αφορά τους επαγγελματίες της βιομηχανίας του δίσκου) όπου στο επίσημο αμερικάνικο chart μικρών και μεγάλων δίσκων, δίπλα από τον τίτλο του τραγουδιού και του άλμπουμ, βάζουν μια μαύρη κουκίδα (bullet) για να υποδηλώσουν ότι το άλμπουμ ή τραγούδι, έκανε άλμα 10 θέσεων στο chart. Οι συνθέτες Rossington και Van Zant, θεώρησαν ότι το τραγούδι τους Saturday Night Special, αδικήθηκε στα charts(σταμάτησε στο Νο 27) και δεν πήρε τη μαύρη κουκκίδα (bullet) που του άξιζε και κάπως έτσι βγήκε ο τίτλος Gimme Back My Bullets! Ο κόσμος δεν ήξερε την ιστορία που διαβάσατε πιο πάνω και κατά τη διάρκεια των συναυλιών τους, όποτε το έπαιζαν, πετούσαν σφαίρες(!) στη σκηνή και αναγκάστηκαν να σταματήσουν να το παίζουν!
Με μια προσεκτική ακρόαση, το Gimme back my Bullets, έχει περισσότερα καλά κομμάτια άλμπουμ και λιγότερα fillers, από το Nuthin' Fancy. Το ομώνυμο κομμάτι είναι το μεγαλύτερο highlight. Αν το Every Mother's Son είναι ένα χαλαρό τραγούδι όπου ο Ronnie αναλογίζεται πώς η επιτυχία είναι φευγαλέα για όλους, η διασκευή τους στο I Got the Same Old Blues του J.J. Cale, ανήκει στις καλές στιγμές του άλμπουμ όπως και το Searching που τυγχάνει να είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια ενώ το Double Trouble, γράφτηκε για την κοινή διανυκτέρευση του Ronnie με τον τεχνικό του Ed King στη φυλακή.
Το άλμπουμ κλείνει με το All I Can Do is Write About it, με τους στίχους να αναφέρονται στην αστική εξάπλωση, με τον Ronnie να παραδέχεται ότι δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα μόνος του, ενώ πρέπει να δώσετε μια παραπάνω στο Trust. Ίσως να είναι η …κρυμμένη έκπληξη. Η αλήθεια είναι ότι το Gimme Back my Bullets, πέραν του ομώνυμου τραγουδιού, δεν έβγαλε άλλη επιτυχία κι αυτό το έφερε στις τελευταίες θέσεις επιλεκτικότητας. Δεν είναι όμως έτσι. Μετά από 52(!) χρόνια, εύκολα μπορώ να γράψω ότι το έλειπε η διάθεση. Μπορεί! Πάντως το ομώνυμο κομμάτι παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου!
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησαν το One More from the Road (1976).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
30/10/26
Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΙΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ GIMME BACK MY BULLETS
Αν ρωτήσειs κάποιον - άσχετο από ροκ μουσική - ποιάs χώραs συγκρότημα έβγαλε δίσκο με τίτλο "Δώσε μου πίσω τιs σφαίρεs μου"? θα σου απαντούσε, από Αμερική φυσικά τί άλλο? μεταξύ σοβαρού και αστείου θέλω να πω οτι η πολεμοχαρήs κουλτούρα αυτού του λαού είναι (σκόπιμα ή υποσυνείδητα) εμφανήs σε κάθε τουs δραστηριότητα..καλά τουs τα έλεγε κάποτε ο Neil Young.. αλλά επειδή η στήλη δεν φιλοξενεί πολιτικέs απόψειs - και ζητώ συγγνώμη απ τουs αναγνώστεs που παρασύρθηκα σε άλλα μονοπάτια - το σταματάω εδώ. Το άλμπουμ είναι η μουσική συνέχεια του προκατόχου του Nuthin' Fancy, αλλά το Bullets μου αρέσει περισσότερο. έχει πιό φρέσκιεs ιδέεs με εμπνευσμένεs συνθέσειs και ατόφιεs κιθαριστικέs ροκιέs, άλλοτε πιό δυναμικέs και επιθετικέs - βασικά αυτό είναι και το trademark ύφοs που τουs ταιριάζει γάντι και μ αυτό καθιερώθηκαν στη συνείδηση του κόσμου - και άλλοτε cool μπαλαντοειδείs μελωδίεs που μουσικά με αγγίζουν περισσότερο, όπωs το Every mother's son, και το Roll Gypsy Roll το οποίο με παραπέμπει σε Allman Brothers. άλλωστε όπωs έχουμε ξαναπεί, δεν υπάρχει παρθενογέννεση στη μουσική.. όλοι έχουν επηρεαστεί με τον έναν ή άλλο τρόπο από άλλουs. Γενικά μιλώνταs πρόκειται για ένα αξιόλογο southern rock άλμπουμ που συμπεριλαμβάνεται στη γνωστή μουσική κατεύθυνση που ακολούθησε το συγκρότημα απ το πρώτο κιόλαs δίσκο. H επίγευση που μου αφήνει, όχι μόνο στα αυτιά αλλά στο μυαλό και στη ψυχή, εκτόs απ τον αυθεντικό ακατέργαστο ήχο τουs, είναι αυτή η ανεπανάληπτη αίσθηση ανεμελιάs και ταξιδιάρικηs ελευθερίαs.. ακούγονταs το Searching ταξιδεύειs νοερά στα ατελείωτα χιλιόμετρα τηs Route 66, και αυτή η μαγεία βρίσκεται μέσα στο DNA τουs! τόσο απλό αλλά και τόσο σπουδαίο!
Δημοσίευση σχολίου