Στα προηγούμενα χρόνια, είχε ασπαστεί το Ισλάμ, αλλάζοντας το όνομά της σε Shuhada' Davitt, ενώ το 1992 καλεσμένη ούσα στην τηλεοπτική εκπομπή Saturday Night Live, τραγουδούσε a capella τη σύνθεση του Bob Marley, War με μια εξαιρετική ερμηνεία, που συγκλόνισε το κοινό που παρακολουθούσε. Η επιλογή του τραγουδιού δεν ήγαν καθόλου τυχαία, καθώς αντιμετωπίστηκε σαν διαμαρτυρίας κατά της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών από την Καθολική Εκκλησία που τότε είχε γίνει γνωστή κι είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Όταν άρχισε να τραγουδάει το στίχο We have confidence in good over evil, έβγαλε μια φωτογραφία του Πάπα Ιωάννη του 2ου και την ώρα που τραγουδούσε τη λέξη evil, άρχισε να τη σκίζει σε κομμάτια πετώντας τα στην κάμερα, λέγοντας Fight the real enemy. Η φωτογραφία προερχόταν από τον τοίχο της κρεβατοκάμαρας της μητέρας της! Δείτε το στιγμιότυπο στο 3.03
Πάντα ήταν μια καλλιτέχνης που αρνείτο να χορεύει στο ρυθμό που της έπαιζαν. Αντισυμβατική με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, το απέδειξε το 1991, όταν απέρριψε το βραβείο Grammy στην κατηγορία Καλύτερη Ερμηνεία Εναλλακτικής Μουσικής για το άλμπουμ της, I Do Not Want What I Haven't Got, αλλά δεν ήταν παρούσα για να το παραλάβει. Σημειωτέον ότι είχε προταθεί σε τέσσερις ξεχωριστές κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου «Δίσκος της Χρονιάς» για το «Nothing Compares 2 U». Οι κατηγορίες ήταν Record of the Year, Best Female Pop Vocal Performance, Best Alternative Music Performance και Best Music Video, Short Form. Εξηγώντας την απόφασή της να μην παραστεί στην τελετή των βραβείων, έγραψε σε μια ανοιχτή επιστολή, αναφέροντας: «Ως καλλιτέχνες, πιστεύω ότι η λειτουργία μας είναι να εκφράζουμε τα συναισθήματα της ανθρώπινης φυλής - να λέμε πάντα την αλήθεια και να μην την κρατάμε ποτέ κρυφή, παρόλο που λειτουργούμε σε έναν κόσμο που δεν του αρέσει ο ήχος της αλήθειας. Πιστεύω ότι ο σκοπός μας είναι να εμπνεύσουμε και, κατά κάποιο τρόπο, να καθοδηγήσουμε και να θεραπεύσουμε την ανθρώπινη φυλή, της οποίας είμαστε όλοι ισότιμα μέλη. «Αναγνωρίζουν κυρίως την εμπορική πλευρά της τέχνης. Σέβονται κυρίως το υλικό κέρδος, καθώς αυτός είναι ο κύριος λόγος ύπαρξής τους. Και έχουν δημιουργήσει μεγάλο σεβασμό μεταξύ των καλλιτεχνών για το υλικό κέρδος - τιμώντας μας και εξυμνώντας μας όταν το επιτυγχάνουμε, αγνοώντας, ως επί το πλείστον, όσους από εμάς δεν το έχουμε επιτύχει»!
Η απόφαση ήταν πραγματικά πολύ σημαντική για την εποχή καθώς πολλοί καλλιτέχνες είχαν επικρίνει τη μουσική βιομηχανία αλλά λίγοι ήταν πρόθυμοι να απορρίψουν μια από τις πιο σημαντικές διακρίσεις της, ειδικά σε μια στιγμή που η εμπορική τους επιτυχία βρισκόταν στο αποκορύφωμά της. Για τους περισσότερους καλλιτέχνες, η υποψηφιότητα για ένα Grammy είναι ένα επίτευγμα που δεν έχουν ξαναδεί ποτέ, και η νίκη είναι όλα όσα έχουν ονειρευτεί ποτέ. Ωστόσο, όταν η O'Connor βρέθηκε σε αυτή τη θέση, δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με την τελετή. Για την O'Connor, η καλλιτεχνική ακεραιότητα είχε μεγαλύτερη σημασία από την αναγνώριση της μουσικής βιομηχανίας. Έβλεπε όλο και περισσότερο την κουλτούρα των διασημοτήτων ως μια απόσπαση της προσοχής από τον πραγματικό σκοπό της μουσικής, πιστεύοντας ότι η εμπορική επιτυχία συχνά επισκίαζε πιο ουσιαστικές μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης. Αυτή η ανεξαρτησία έγινε ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά της αξιοσημείωτης καριέρας της.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
3/8/26
Δημοσίευση σχολίου