Τη δεκαετία του 60 αλλά και στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70, το Σαν Φρανσίσκο ήταν μήτρα όχι μόνο καινούργιων συγκροτημάτων αλλά και ρευμάτων μουσικής. Ένα από τα πολλά συγκροτήματα που ξεπήδηξαν μέσα από τα clubs της πόλης ήταν και οι Beau Brummels, που σχηματίστηκαν το 1964, συνδυάζοντας το beat με τη folk και η αρχική σύνθεση τους περιλάμβανε τους Sal Valentino τραγούδι, Ron Elliott κιθάρα, Ron Meagher μπάσο, Declan Mulligan ρυθμική κιθάρα, μπάσο, φυσαρμόνικα και John Petersen ντραμς. Υπέγραψαν συμβόλαιο με τη Autumn Records, όπου στον πρώτο δίσκο τους Introducing The Beau Brummels(Νο 24 Αμερική, 1965), παραγωγή έκανε ο Sylvester Stewart, αργότερα γνωστός σαν Sly Stone. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Valentino έδωσε τα ένσημα στον Sly Stone για την επιτυχία τους, λέγοντας «Έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο να κάνει τη μουσική μας οικεία και να κάνει τα τραγούδια μας να παίζονται στο ραδιόφωνο. Ο Sly είχε κίνητρο να βγάλει πολλά χρήματα και ήταν τρομερά ταλαντούχος».
Με βάση τα δεδομένα της εποχής, το ύφος τους συνδύαζε το beat και τη folk αλλά ενσωμάτωσαν κι άλλα μουσικά είδη όπως η ψυχεδέλεια και country. Σε μια συνέντευξή του το 1965, ο κιθαρίστας Ron Elliott είχε αποφύγει να κατηγοριοποιήσει τον ήχο τους, λέγοντας «Δεν παίζουμε τίποτα πραγματικά διαφορετικό - παίζουμε μελωδικά και ρυθμικά». Το πρώτο άλμπουμ τους έβγαλε μια μεγάλη επιτυχία, το Laugh, Laugh (Νο15 Αμερική), το οποίο ήταν από τα θεμελιώδη τραγούδια του ήχου του Σαν Φρανσίσκο. Πολλοί ακροατές του ραδιοφώνου, ακούγοντας το τραγούδι, υπέθεσαν ότι οι Beau Brummels ήταν Βρετανοί, λόγω του ονόματος αλλά και του μουσικού τους στυλ, που θύμιζε συγκροτήματα όπως οι Beatles και οι Zombies, φήμη που βοήθησαν και οι ίδιοι, αφού δεν τις διέψευσαν.
Πάντως, οι ίδιοι ήταν fans των Rolling Stones, και Zombies και γενικά των British Invention συγκροτημάτων. Το επόμενο single τους, Just a Little κι αυτό ήταν μέσα στο πρώτο άλμπουμ τους, σταμάτησε στο Νο8 του αμερικάνικου chart μικρών δίσκων. Το δεύτερο άλμπουμ τους The Beau Brummels, Volume 2(1965) απέτυχε εμπορικά, δεν μπήκε ούτε στο Top 200 αλλά έβγαλε 2 μικρές επιτυχίες, τα You Tell Me Why και Don't Talk to Strangers και πάλι με παραγωγό τον Sylvester Stewart, αλλά με τους Sal Valentino και Ron Elliott κιθάρα, να έχουν έντονη συμμετοχή, ενώ ο κιθαρίστας, ενώ ο κιθαρίστας Declan Mulligan είχε απολυθεί.
Κι ενώ έγραφαν τραγούδια για το τρίτο άλμπουμ τους, η δισκογραφική εταιρεία Autumn πουλήθηκε στην Warner και τελικά αντί να κυκλοφορήσουν άλμπουμ με καινούργια τραγούδια, κυκλοφόρησαν το Beau Brummels '66 (1966), μόνο με διασκευές, αποτυγχάνοντας να μπει στο chart, με το single One Too Many Mornings, διασκευή του Bob Dylan, σταμάτησε πολύ χαμηλά, στο Νο 95. Ο ντράμερ John Petersen έφυγε όπως κι ο κιθαρίστας Don Irving που είχε αντικαταστήσει τον Ron Elliott.
Συνέχισαν να γράφουν τραγούδια για το επόμενο άλμπουμ τους, Triangle(1967, Νο 197 Αμερική) που ηχογράφησαν με παραγωγό τον Lenny Waronker και session μουσικών. Αν και το άλμπουμ απέτυχε εμπορικά, απέσπασε καλά σχόλια, με τις εναλλαγές στη σύνθεσή τους να αφήνουν σταθερά μέλη τους Valentino και Elliott που είχε επιστρέψει. Οι 2 μουσικοί πήγαν Tennessee για να ηχογραφήσουν το πέμπτο άλμπουμ τους, συνεργαζόμενοι με μουσικούς όπως τον Kenny Buttrey, (έχει παίξει με τον Bob Dylan από το 1966 έως το 1969) και τον κιθαρίστα Jerry Reed. Το άλμπουμ τιτλοφορήθηκε Bradley's Barn, από το όνομα του στούντιο στο οποίο ηχογραφήθηκε. Λίγο μετά την κυκλοφορία του, οι Beau Brummels διαλύθηκαν.
Το 2000 κυκλοφόρησε το Live! που ηχογραφήθηκε τον Φεβρουάριο του 1974 στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια, λίγο μετά την ανακοίνωση της επανένωσης τους. Το άλμπουμ περιλαμβάνει πολλά από τα παλιά κομμάτια τους όπως τα Laugh, Laugh και Just a Little, αλλά και καινούργια που θα ηχογραφούνταν στο επόμενο studio άλμπουμ τους.
ΠΩΣ ΠΗΡΑΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ
Οι Beau Brummels πήραν το όνομά τους από τον Άγγλο δανδή της εποχής της Αντιβασιλείας, Beau Brummell γιατί ήθελαν να έχουν ένα όνομα που να ακούγεται βρετανικό, άσε που ήθελαν το πρώτο γράμμα του ονόματός τους να είναι, αν όχι Α, τουλάχιστον Β, ώστε οι δίσκοι τους να μπαίνουν αμέσως πίσω από αυτούς των Beatles στα δισκοπωλεία και οι καταναλωτές να τους βρίσκουν εύκολα! Σε συνέντευξή το 2008 στο περιοδικό Goldmine, ο Sal Valentine απέρριψε αυτήν την ιδέα, λέγοντας: «Αυτός είναι ένας μύθος, χρειαζόμασταν απλώς ένα όνομα, και αυτό ακουγόταν καλό. Δεν ξέραμε καν πώς να το γράφουμε, ποτέ δεν σκεφτήκαμε κάτι τέτοιο».
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Στο απόγειο της δημοτικότητάς τους, οι Beau Brummels θεωρούνταν εφηβικά είδωλα κι εμφανίστηκαν σε κινηματογραφικές ταινίες. Το 1965 εμφανίστηκαν στην ταινία Wild Wild Winter (1965) και την ίδια χρονιά, υποδύθηκαν τους εαυτούς τους στην ταινία επιστημονικής φαντασίας/κωμωδίας Village of the Giants (1965) αλλά κι ως The Beau Brummelstones στην τηλεοπτική κωμική σειρά κινουμένων σχεδίων The Flintstones, στο επεισόδιο της έκτης σεζόν Shinrock A Go-Go (1965).
Τα τραγούδια που είχαν γράψει για το τρίτο άλμπουμ τους που τελικά κυκλοφόρησε με διασκευές, συμπεριλήφθηκαν στο box set San Fran Sessions(1996).
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
Introducing the Beau Brummels (1965)
The Beau Brummels, Volume 2 (1965)
Beau Brummels '66 (1966)
Triangle (1967)
Bradley's Barn (1968)
The Beau Brummels (1975)
Live (2000)
Continuum (2013)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
10/8/26
Δημοσίευση σχολίου