 |
| Achelous |
Λίγο μετά τις 21.30 στο video wall άρχισαν να προβάλλονται visuals που προετοίμασαν την είσοδο, μέσα σε αποθέωση, του Uli Roth, που ανταπέδωσε μιλώντας στα ελληνικά. Το πρώτο μέρος της συναυλίας ήταν μια σόλο εμφάνιση, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Uli έπαιξε μια σειρά από ορχηστρικά κομμάτια που έχει συνθέσει και διασκευάσει κατά τη διάρκεια πολυετούς πορείας του. Επίσης, διηγήθηκε ιστορίες για τα τραγούδια, μίλησε για την πορεία του ως ζωγράφος (μερικά από τα έργα του ήταν αναρτημένα στη σκηνή και στις οθόνες), μίλησε για τη ζωή του πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας (την οποία άλλωστε πάντα απέφευγε). Κάποιες στιγμές με έκανε να αισθάνομαι σα να βρίσκομαι στο σπίτι του και ξεφυλλίζει μπροστά μου το άλμπουμ της ζωής του.
Με την ολοκλήρωση του πρώτου μέρους ο Uli αποσύρεται για περίπου 10 λεπτά, για να επιστρέψει πλαισιωμένος αυτή τη φορά από την μπάντα του. Επιλέγει να παίξει με την ιστορική λευκή Stratocaster που χρησιμοποιήθηκε τόσο στις ηχογραφήσεις του Virgin Killer όσο και στα πρώτα άλμπουμ των Electric Sun. Μια συμβολική κίνηση που δείχνει τη θέλησή του να αποδώσει απόλυτα τη μαγεία του άλμπουμ. Και το πέτυχε καθώς κομμάτια όπως τα: Pictured Life, Catch Your Train, In Your Park, Backstage Queen, Virgin Killer, Hell-Cat, Crying Days, Polar Nights, Yellow Raven, ζωντανεύουν και μας θυμίζουν το μεγαλείο των Scorpions της δεκαετίας των 70ς. Τα περισσότερα απουσιάζουν από το setlist του συγκροτήματος εδώ και πολλά χρόνια, γεγονός που αποτελεί αδικία, που ίσως αγγίζει τα όρια της καλλιτεχνικής αυτοκαταστροφής. Στα φωνητικά ο Niklas Turmann, με την Πορτογαλίδα τραγουδίστρια Celia Ramos να τον βοηθά στις ψηλές νότες, αφού σύμφωνα με τον Uli τον ταλαιπωρούσε ένα κρυολόγημα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού θα προσθέσω, αφού έτσι δόθηκε η ευκαιρία στη Celia να ξεδιπλώσει τις φωνητικές της ικανότητες δίνοντας άλλη διάσταση σε κομμάτια όπως το Yellow Raven ή το We’ ll burn the sky που μαζί με τα: Sun In My Hand, In Trance και The Sails Of Charon ολοκλήρωσαν το setlist, με τον Uli να επαναφέρει τη Sky Guitar κατά την εκτέλεσή τους. Στο Polar Nights τραγούδησε και ο ίδιος ο Uli, ενώ θα πρέπει να σημειώσω και την παρουσία της κόρης του Akasha Dawn Roth στα keyboards. Το κοινό ήταν συγκλονιστικό καθώς τραγουδούσε όλα τα ρεφραίν και ειδικά στα: In trance, The Sails Of Charon, We’ ll burn the sky νόμιζες ότι σειόταν όλη η αίθουσα.
Όταν η συναυλία ολοκληρώθηκε ένιωθες ευλογημένος για το μουσικό ταξίδι που έζησες από τον Mozart και την Maria Callas, στον Hendrix και την καλλιτεχνική έκρηξη των Scorpions της δεκαετίας των 70ς. Από τις πρώτες κιόλας νότες, η χαρακτηριστική ατμοσφαιρική προσέγγιση του Roth δημιούργησε μια σχεδόν μυσταγωγική αίσθηση στον χώρο. Οι εκτεταμένοι αυτοσχεδιασμοί, οι μελωδικές φράσεις και ο μοναδικός ήχος της κιθάρας του καθήλωσαν το κοινό, ενώ οι αναφορές στην εποχή των Scorpions προκάλεσαν έντονο ενθουσιασμό και νοσταλγία. Ο Uli Jon Roth, πέρα από την τεράστια καλλιτεχνική του αξία, παραμένει σεμνός και αθόρυβος, εξακολουθώντας να μιλά στην ψυχή μας με τον ωκεανό τής μουσικής του.
ΚΕΙΜΕΝΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ
8/6/26
Δημοσίευση σχολίου