Πρέπει να ήταν κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 70 όταν ακούσαμε ένα πολύ διαφορετικό τραγούδι. Έντονο βιολί, ορχήστρα, πιάνο και γενικά ήχος εντελώς έξω από αυτόν που ακούγαμε τότε. Δεν αργήσαμε να μάθουμε ότι το κομμάτι είχε τίτλο Last Tango από ένα Βελγοαγγλικό συγκρότημα με το όνομα Esperanto. Ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει στα καταστήματα και σύντομα έγινε ανάρπαστος. Ποιοι όμως ήταν οι Esperanto;
Ξεκίνησαν στα τέλη του '71, όταν ο Βέλγος βιολιστής Raymond Vincent, μετά τη διάλυση των Wallace Collection, ήθελε να ξεκινήσει ένα καινούργιο συγκρότημα, κοντά στον ήχο του progressive που εκείνη την εποχή γνώριζε επιτυχία.
Συνοδοιπόρο στην νέα ιδέα του, βρήκε τον πιανίστα Bruno Libert, που ολοκλήρωνε τις σπουδές του στη μουσικολογία και έπαιζε πιάνο κάθε βράδυ στα θέατρα των Βρυξελλών κι άρχισαν να αναζητούν άλλους μουσικούς. Ανακάλυψαν τους αδελφούς Gino, μπάσο και τον ντράμερ Tony Malisan, δύο Ιταλοβελγούς κι άρχισαν να κάνουν πρόβες στο πίσω δωμάτιο ενός μικρού καφέ, ηχογραφώντας ένα demo.
Οι τέσσερις μουσικοί πήραν το demo τους στην Αγγλία, όπου συνάντησαν τον David Mackay, ο οποίος είχε κάνει την παραγωγή στους Wallace Collection και στους New Seekers και αργότερα έκανε την παραγωγή μέρους του πρώτου άλμπουμ των Εσπεράντο. Ο David ενδιαφέρθηκε για το project αλλά τους είπε ότι ο ήχος τους χρειαζόταν να «ανοίξει» περισσότερο γι αυτό και προσέλαβε κι άλλους μουσικούς, ενώ τους είπε ότι θα χρειαζόντουσαν κάποιες γυναικείες φωνές, προτείνοντας σαν πιο κατάλληλες τις Joy Yates, Janice Slater και Bridget Dudoit, που είχαν δουλέψει με τον Cliff Richard κι είχαν κυκλοφορήσει έναν δίσκο με το όνομα Bones) και τις έπεισε να ενταχθούν στο συγκρότημα. Έμενε να βρουν κιθαρίστα αλλά και περισσότερα έγχορδα, με τον Αυστραλό Brian Holloway να καταλαμβάνει τη θέση του κιθαρίστα, ενώ βρήκε και έγχορδους μουσικούς (βιόλα, βιολί, τσέλο) και η πρώτη σύνθεση ήταν έτοιμη.
Σχεδόν οι όλοι άγνωστοι μεταξύ τους μουσικοί, απομονώθηκαν σε ένα αγρόκτημα στην Κορνουάλη κι άρχισαν τις πρόβες. Τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά. Το συγκρότημα μετακόμισε στη συνέχεια σε ένα αγρόκτημα στο Houyet, στο Βέλγιο, για να δουλέψει στα κομμάτια του για να επιστρέψουν στο Λονδίνο και με παραγωγό τον David Mackay ηχογραφούν τον πρώτο άλμπουμ, ενώ κυκλοφόρησαν και το single, Black Widow/Publicity, τα οποία δεν συμπεριλήφθηκαν στο πρώτο άλμπουμ. Μετά την ηχογράφηση, ο Kay άρχισε να αναζητά δισκογραφικό συμβόλαιο, φθάνοντας πολύ κοντά να υπογράψουν με την Polydor, αλλά λόγω μιας μικρής διαφωνίας σχετικά με τις λεπτομέρειες του συμβολαίου, οι συζητήσεις δεν προχώρησαν και η Polydor επένδυσε τα χρήματα στους Slade τους οποίους είχε ήδη στο roster της αλλά είδαν ότι μπορούν πολλά παραπάνω πράγματα. Τελικά, μετά από μήνες αναζήτησης, υπέγραψαν για τρία άλμπουμ με την A&M και το Esperanto Rock Orchestra να κυκλοφορεί το 1973.
Οι Esperanto έπαιξαν στην Αγγλία και Ιταλία, χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για την πορεία του δίσκου, αξιολογώντας τις αντιδράσεις του κοινού!
Το συγκρότημα (12 μουσικοί!)επέστρεψε στην Αγγλία, σε ένα κάστρο στην Ουαλία, και άρχισαν να προετοιμάζουν το επόμενο άλμπουμ για να παρουσιάσει στην A&M ένα πλήρες demo που όμως απορρίφθηκε. Η A&M ζήτησε από τον στιχουργό Peter Sinfield (στενό συνεργάτη των King Crimson, ELP αλλά και Premiata Forniera Marconi) να κάνει την παραγωγή στο δεύτερο άλμπουμ τους. Ο Sinfield δέχτηκε, φέρνοντας μαζί του τον τραγουδιστή Keith Christmas, ο οποίος στη συνέχεια ακολούθησε προσωπική καριέρα. Έτσι τη θέση του τραγουδιστή για το δεύτερο άλμπουμ πήρε ο Glenn Shorrock (αργότερα επέστρεψε στην Αυστραλία για να γνωρίσει επιτυχία με τους Little River Band). Το αρχικό demo που είχε απορρίψει η A&M, ξανά δουλεύτηκε και τα τραγούδια του αποτέλεσαν το δεύτερο άλμπουμ τους Danse Macabre(1974). Με το Danse Macabre, το συγκρότημα απέκτησε το δικό του ήχο, με pop-rock και Progressive επιρροές, φτιάχνοντας ένα ομοιογενές σύνολο.
Ο Peter Sinfield αφιέρωσε τόσο χρόνο σ αυτό το άλμπουμ που αργότερα δήλωσε ότι απέρριψε την προσφορά να κάνει παραγωγή στο πρώτο άλμπουμ των Supertramp. Και πάλι δεν είχαν καμία πληροφόρηση για τις πωλήσεις του, περιοριζόμενοι να ζουν με τα έσοδα από τις περιοδείες τους.
Με τον Keith Christmas να αποχωρεί, οι Esperanto έψαχναν για ένα πιο ενεργητικό frontman, βάζοντας αγγελίες στον μουσικό αγγλικό τύπο, κι έτσι βρήκαν τον Roger Meakin, που είχε μια ιδιαίτερη φωνή, που ταίριαζε με αυτήν της Kim Moore, που μόλις είχε προσληφθεί. Η ηχογράφηση του τρίτου και τελευταίου άλμπουμ τους, με τίτλο Last Tango, πραγματοποιήθηκε εν μέρει στο Λονδίνο και εν μέρει στο διάσημο κάστρο Herouville κοντά στο Παρίσι, όπου οι Jethro Tull, Elton John και πολλοί άλλοι ηχογράφησαν τη δεκαετία του '70. Η παραγωγή του, έγινε από τον Robin Geoffrey Cable (μηχανικός και παραγωγός, κυρίως για τους Queen αλλά και Genesis, Van Der Graaf Generator, Elton John και Carly Simon) και κυκλοφόρησε το 1975 και ήταν το καλύτερο άλμπουμ τους, όπου το ομώνυμο κομμάτι ξεχωρίζει εύκολα, εύκολα χαρακτηριζόμενο σαν ένα από τα πλέον ξεχωριστά τραγούδια της δεκαετίας του 70. Η ποιότητά του, τούς βοήθησε να παίξουν σε πολλά διάσημα φεστιβάλ, όπως Reading, Newcastle και Bilzen, μεταξύ άλλων, ενώ κατάφεραν να εμφανίζονται κάθε 10 με 15 ημέρες στο Marquee club, ενώ παράλληλα περιόδευαν και στην Ευρώπη. Τότε συνέβη το εξής παράδοξο: Ενώ το συγκρότημα βρισκόταν σε μια σταθερή ανοδική πορεία, η A&M δεν τούς ανανέωσε το συμβόλαιό της, με τα μέλη να πιθανολογούν ότι ένας λόγος ήταν η πετρελαική κρίση, που αυξήθηκε δραματικά το κόστη βινυλίου, με αποτέλεσμα το βάρος των δίσκων βινυλίου να μειώνεται σημαντικά. Δύο άλλοι λόγοι ήταν η στροφή των δισκογραφικών εταιρειών σε νέους καλλιτέχνες και η μηδενική ανάληψη ρίσκου. Καθόλου τυχαίο ότι η απόφαση της A&M, συνέπεσε με την 9μηνη απεργία των ανθρακωρύχων που παρέλυσε τη χώρα και σίγουρα δεν συνέβαλε στη βελτίωση του οικονομικού κλίματος στην Αγγλία.
Από την άλλη πλευρά, το 8μελές συγκρότημα, είχε υψηλό κόστος περιοδείας και πολύπλοκο εξοπλισμό, κάτι που ανέβαζε τα έξοδα.
Το συγκρότημα διαλύθηκε αφήνοντας πίσω του 3 άλμπουμ, με το τρίτο, το Last Tango να είναι εμφανώς το καλύτερο.
Κάποιοι τους συνέκριναν με τους Electric Light Orchestra, λόγω των δύο βιολιών και του τσέλου, αλλά είναι σαφές ότι το ρεπερτόριο της Εσπεράντο είναι πολύ πιο ποικίλο και ευρηματικό σε σχέση με αυτό τον ELO.
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Η Esperanto είναι μια διεθνής γλώσσα που
επινοήθηκε από τον L. L. Zamenhof (1859–1917), που συνδύασε στοιχεία και
λέξεις από διάφορες για να δημιουργήσει μια κεντρική γλώσσα που θα
μπορούσαν να συνενοηθούν όλοι οι άνθρωποι.
Στη Γαλλία, το Danse
Macabre, κυκλοφόρησε χωρίς το ομώνυμο τραγούδι καθώς οι κάτοχοι
πνευματικών δικαιωμάτων, αρνήθηκαν να συμφωνήσουν στην κυκλοφορία του
στη Γαλλία.
ΕΝ ΚATAΚΛΕΙΔΙ
Στο παραπάνω κείμενο θα διαβάσατε 2-3 φορές τη λέξη progressive. Όσες φορές κι άκουσα τους δίσκους τους, δεν μπορώ να πω ότι τούς χαρακτηρίζω progressive, ξεχωριστούς σίγουρα, αλλά progressive όχι. Έχουν ενδιαφέρον και αξίζουν να τους ψάξετε.
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
Esperanto Rock Orchestra (1973)
Danse Macabre (1974)
Last Tango (1975)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
25/5/26
Δημοσίευση σχολίου