Σε μια εποχή που η δισκογραφία απαιτούσε από τα συγκροτήματα/καλλιτέχνες να κυκλοφορούν δίσκο κάθε χρόνο, οι Camel αμέσως μετά το Moonmadness (1976) κυκλοφορούν το πανέμορφο Rain Dances(1977, Νο 20 Ε.Βασίλειο, Νο 136 Αμερική), προσθέτοντας ακόμα ένα διαμάντι στην δισκογραφία τους. Μετά από 4 άλμπουμ σταθερής σύνθεσης, οι Andrew Latimer κιθάρες/φλάουτο/πλήκτρα/φωνητικά, Peter Bardens πλήκτρα και Andy Ward ντραμς, προσθέτουν δύο καινούργια μέλη, τον σαξοφωνίστα Mel Collins (πρώην King Crimosn) και τον μπασίστα/φωνητικά Richard Sinclair (πρώην μέλος των Caravan και Hatfield and the North)
που αντικατέστησε τον αρχικό μπασίστα Doug Ferguson, με το συγκρότημα να παρουσιάζεται έντονα ατμοσφαιρικό και ίσως λιγότερο progressive σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ τους. Το Rain Dances είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που απαιτούν επαναλαμβανόμενη ακρόαση, έστω κι αν όποτε το έβαζα στο πικ απ, κόλλαγα στο πανέμορφο First Light, το οποίο είναι ένα από τα κορυφαία (αν όχι το κορυφαίο) ορχηστρικό κομμάτι του progressive με τεράστια συμβολή από το σόλο σαξόφωνο του Mel Collins. Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που το συγκρότημα χρησιμοποιεί σαξόφωνο σε κομμάτι του. Όμως πέραν τούτου, υπάρχουν πολλά καλά κομμάτια όπως το Metrognome, που έρχεται κολλητά μετά το First Light, το Tell Me out που είναι μια από τις πιο όμορφες στιγμές των Camel κι είναι από τα πλέον ενδιαφέροντα κομμάτια του άλμπουμ, καθώς και τα Skylines και One of These Days I'll Get an Early Night που έχουν μια jazz rock διάθεση, που είναι απόλυτα ευπρόσδεκτη. Αν η δημιουργική ένταση μεταξύ των Peter Bardens και Andrew Latimer ήταν έντονη αλλά ικανή για να παράξει ένα τόσο καλό άλμπουμ.
Έχοντας ακούσει τόσες φορές τα άλμπουμ τους, θεωρώ ότι το Rain Dances (πόσο ωραία δένει ο τίτλος με το εξώφυλλο!), από τις καλύτερες στιγμές τους, έστω και το συγκρότημα να επιχειρεί να βάλει κάποια στοιχεία ηλεκτρονικής μουσικής, χωρίς να αλλοιώνεται το τελικό αποτέλεσμα. Σίγουρα είναι πιο προσιτό και μελωδικό, σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ τους, χωρίς να χάνει το progressive στοιχείο.
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Ένα χρόνο αργότερα, το 1978 κυκλοφόρησαν το Breathless που ήταν το τελευταίο με τον οργανίστα Peter Bardens.
• Καλεσμένος είναι κι ο Brian Eno που παίζει Minimoog και ηλεκτρικό πιάνο, στο Elke.
• Η remaster έκδοση του 2009, περιέχει 7 ακόμα κομμάτια, ζωντανά ηχογραφημένα από την εκπομπή του BBC, Sight and Sound του 1977!
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
24/4/26
Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΙΣΑΤΖΕΚΙΑΝ ΓΙΑ ΤΟ RAIN DANCES
Το οπισθόφυλλο του cd
Όσο κι αν λατρεύω τον άκρως ταλαιπωρημένο ψυχικά Andy Ward ως έναν από τους πιο ευφάνταστους, ουσιαστικούς και τεχνικά άρτιους τυμπανιστές της 70χρονης εποποιίας του Rock’n’Roll, δεν θα του συγχωρήσω ΟΣΟ ΖΩ τον διωγμό του επίσης υπεραγαπημένου μου Doug Ferguson τον οποίο ουσιαστικά παρακίνησε. Σε τέτοιο βαθμό, που στην κατ’ ιδίαν συνέντευξή μας στα παρασκήνια του ιστορικού ΑΝ Club το Φεβρουάριο του 1998, του δήλωσα πως κατά την ταπεινή μου άποψη είχε πέρα για πέρα λάθος άποψη, χρεώνοντας στον Doug “τεχνική κατωτερότητα”!…
Ήταν σε τούτο τον πέμπτο, μεταβατικό δίσκο του σχήματος σε λιγότερο “προοδευτικές” φόρμες λοιπόν που ο ακρογωνιαίος μπασίστας -αντικαταστάθηκε από τον επίσης υπέροχο Richard Sinclair από τους επίσης λατρεμένους μου Caravan, με την προσθήκη του πανταχού παρόντος σαξοφωνίστα Mel Collins να συμπληρώνει αυτή τη νέα εποχή…
Συνθετικά το θεμελιώδες συνθετικό δίδυμο Andrew Latimer & Peter Bardens παρέμεινε και εδώ ηγετικό. Απλά εδώ, το όλο ύφος της μπάντας πλησίασε περισσότερο την επουράνια μελωδικότητα ενός Alan Parsons και λιγότερο στους αγαπημένους μας μανιερισμούς των πρώτων τεσσάρων δίσκων. Με τον Richard παρακαλώ να τραγουδά πολύ περισσότερο από τον Andy. Όσο για την μονάκριβη (τι άλλο θα μπορούσε να’ναι!) συμβολή του Brian Eno στο υποβλητικό οργανικό κομμάτι Elke, σίγουρα υπήρξε κάτι παραπάνω από...”κερασάκι”!
Ας θυμηθούμε οι παλαιότεροι άλλωστε πως ήταν πολλά τα προοδευτικά σχήματα που την εποχή εκείνη “άλλαξαν κατά τι ρότα” στρίβοντας σε πιο...εύπεπτες συνταγές. Από τους Gentle Giant μέχρι τους Genesis, και από τους Yes έως τους Jethro Tull.
Και αν δίπλα σε μνημειώδη έργα όπως τα The Snow Goose και Moonmadness μα και το αριστουργηματικό ντεμπούτο των Camel το εν λόγω ανθολόγιο μοιάζει υποδεέστερο, το συνολικό άκουσμα παραμένει ένα αξιοπρεπέστατο έργο που σε στιγμές μάλιστα αγγίζει ξανά τις πιο ευαίσθητες χορδές μας…
Δημοσίευση σχολίου