Το Holidays in Eden των Marillion είναι ένα από τα πιο «αθόρυβα» άλμπουμ που μπορείτε να έχετε στην δισκοθήκη σας. Είναι ένα στολίδι, που δεν θαμπώνει με την ομορφιά του, αλλά σε γοητεύει με την απλότητα του. Δεν σε εντυπωσιάζει από την πρώτη ακρόαση, ούτε θα σε αιχμαλωτίσει τις αισθήσεις σου αμέσως. Μην γελιέσαι όμως γιατί θα το κάνει. Απλώς, μένει κάπου και αιωρείται μέχρι που κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι το έχεις κουβαλήσει μαζί σου πολύ περισσότερο απ’ όσο νόμιζες. Για μένα, αυτός ο δίσκος είχε πάντα τη μορφή μιας ήσυχης απόδρασης, την επιρροή της ακατάληπτης ηρεμίας και απλότητας. Αντιπροσωπεύει τις στιγμές που απομακρύνεσαι λίγο από όλα για να ακούσεις την μουσική και μέσα από αυτή τον εαυτό σου. Όλοι τότε περίμεναν ένα άλμπουμ «δήλωση», ή ένα άλμπουμ που θα έριχνε την μπάντα στα τάρταρα, μιας και είχαν την «αναίδεια» να συνεχίσουν να γράφουν μουσική χωρίς τον Fish στην σύνθεση τους. Το Season’s end άνοιγε ένα νέο μονοπάτι, αλλά η μουσική είχε ούτως ή αλλιώς γραφτεί για τον Fish και δεν ήταν ένα βήμα μπροστά αλλά ένα βήμα μετέωρο. Οι Marillion όμως ένοιωθαν ότι δεν χρειάζονταν να προσπαθήσουν να αποδείξουν τίποτα, όσο και ένα η EMI τους πίεζε για ένα δίσκο εμπορικό. Ο Steve Hogarth τραγουδά σαν να σου μιλά χαμηλόφωνα, χωρίς ρόλους και χωρίς θεατρικότητα. Δεν είναι η φωνή ενός αφηγητή επικών ιστοριών, είναι η φωνή κάποιου που παραδέχεται αμφιβολίες, αποστάσεις, συναισθήματα που δεν χωρούν σε μεγάλα λόγια. Και ο Steve Rothery, με τις κιθάρες του, δεν κυριαρχεί αλλά συνοδεύει. Ο ήχος τους εδώ δεν είναι απλό prog rock, είναι αυτό που λέμε state of art και αυτό δεν μπορούμε να το πούμε για πολλά άλμπουμ. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που το Holidays in Eden δεν αγαπήθηκε αμέσως από όλους. Δεν είχε την ένταση, ούτε τη φιλοδοξία που περίμεναν πολλοί. Όμως όσο περνούν τα χρόνια, ο δίσκος αποκαλύπτει κάτι πιο σπάνιο: ειλικρίνεια χωρίς επίδειξη. Είναι από εκείνα τα άλμπουμ που τα ακούς διαφορετικά ανάλογα με το πού βρίσκεσαι στη ζωή σου και κάθε φορά έχουν την σπάνια μαγεία, την μοναδική απλότητα και την ικανότητα να σου λένε κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό.
Το Cover my eyes (pain and heaven) μοιάζει σαν εκείνη τη βόλτα μόνος, με ακουστικά, όπου όλα είναι ταυτόχρονα ξεκάθαρα και ανακουφιστικά. Το No one can έχει αυτή τη γλυκιά μελαγχολία των πραγμάτων που χρειάζεται να ειπωθούν, ίσως να είναι μια στροφή της ζωής, ίσως να είναι πόνος, όμως είναι λύτρωση, γραμμένο από τον Steve Hogarth για την σύζυγο και την κόρη του. Στο Dry land, για παράδειγμα, η μελωδία λειτουργεί περισσότερο σαν συναίσθημα παρά σαν οτιδήποτε άλλο που θα μπορούσε ένα έλξει τον ακροατή. Splintering heart, This town και 100 Nights (αυτή η κιθάρα ρε φίλε στο μέσον…) είναι μικρά αριστουργήματα που δεν θα αναγνωριστούν ποτέ. Η απλότητα σε όλο της το μεγαλείο! Στο τέλος, το Holidays in Eden δεν είναι προορισμός. Είναι διαδρομή. Είναι το άλμπουμ που ακούς όταν ψάχνεις την συντροφιά της μουσικής, την ψυχική ηρεμία και την κάθαρση. Και ίσως γι’ αυτό, για όσους το αγάπησαν πραγματικά, παραμένει ένας δίσκος που επιστρέφεις σε αυτόν ξανά και ξανά, όχι για να τον ανακαλύψεις εκ νέου, αλλά για να θυμηθείς, να σε ηρεμήσει, να σε καταλαγιάσει.
Δεν είχε την επική στόφα του παρελθόντος, ούτε την πειραματική τόλμη του μέλλοντος, όπου οι Marillion θα γίνουν μια μπάντα εγκεφαλική και πολύ δύσκολη στο άκουσμα της. Όμως με τα χρόνια απέκτησε μια ήσυχη αξία, αυτή των δίσκων που δεν σε κερδίζουν αμέσως, αλλά μένουν. Όπως οι πραγματικές διακοπές, αυτές που θυμάσαι όχι για το τοπίο, αλλά για το πώς αυτές σε έκαναν να νιώσεις.
Το Holidays in Eden είναι ένα ταξίδι χωρίς μεγάλες κορώνες, αλλά με απλότητα και ειλικρίνεια, και αυτό είναι το πιο προοδευτικό στοιχείο που μπορεί να έχει ένα μουσικό άλμπουμ. Μια από τις πλέον γοητευτικές κυκλοφορίες, ένα πραγματικό κομψοτέχνημα, της δεκαετίας του 90!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ
4/3/26
Δημοσίευση σχολίου