Η ανακοίνωση της διάλυσης των Led Zeppelin , άφησε όλους τους fans με τον διακαή πόθο μιας πιθανής επανασύνδεσης, που δεν ήλθε ποτέ. Αν αυτής, είχαμε αρκετές μεμονωμένες επανασυνδέσεις όπως τους Honeydrippers, που μάλλον πέρασαν και δεν άγγιξαν τους fans, την εμφάνιση στις 13 Ιουλίου 1985 στο JFK Stadium στη Philadelphia,κατά τη διάρκεια του Live Aid, στις 14 Μαϊου 1988 στη μεγάλη συναυλία για τα 40 χρόνια της Atlantic Records με τον Jason Bonham στα ντραμς, για να φθάσουμε στο 1994 και στην κυκλοφορία του No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded, όπου διασκεύασαν κλασικά κομμάτια της ιστορίας των Led Zeppelin με ανατολίτικη ενορχήστρωση, κάτι που ο γράφων ποτέ δεν χώνεψε (σ.σ. κι ούτε πρόκειται). Δεν είχαμε περιοδεία, δεν είχαμε καινούργιο υλικό, είχαμε προσωπικές καριέρες, κυρίως από την πλευρά του Plant που ήταν σταθερός να όμως μια κυκλοφορία με καινούργιο υλικό που βγήκε στα καταστήματα δίσκων τον Απρίλιο του 1988, με τίτλο Walking into Clarksdale, το πρώτο άλμπουμ συνεργασίας των 2 μουσικών με ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ υλικό.
Κι εδώ υπάρχουν αρκετά στοιχεία ανατολίτικης μουσικής καμία βέβαια σχέση με αυτά που είχαμε ακούσει στο No Quarter όπου επαναπροσδιόρισαν τα τραγούδια τους με μεσανατολική ευαισθησία. Δεν ήταν καθόλου τυχαία η δήλωση του Page που χαρακτήρισε την προσέγγιση τους ως μινιμαλιστική, θέλοντας κάθε νότα να σημαίνει κάτι. Κάθε τραγούδι ηχογραφήθηκε σε μία μόνο λήψη (session), με τους μουσικούς να παίζουν live στο στούντιο, με εξαίρεση την κιθάρα στο ομώνυμο κομμάτι και τις ηχογραφήσεις εγχόρδων και πλήκτρων στα Upon a Golden Horse και Most High. Την παραγωγή έκαναν οι Page, Plant και τη μίξη ο Steve Albini, επιλογή του Plant που εκτίμησε τη δουλειά με τους Nirvana.
ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ …ΚΑΙ ΤΙ ΑΚΟΥΣΑΜΕ
Όσοι περίμεναν να ακούσουν τον blues rock ήχο των Led Zeppelin της δεκαετίας του 70, ήταν μακριά κοιμώμενοι. Οι 2 μουσικοί είχαν δείξει με τον πλέον έντονο τρόπο ότι έχουν προχωρήσει (είτε μάς αρέσει, είτε όχι) και καταφέρνουν να αναζωπυρώσουν τη χημεία τους (δεν είναι κι εύκολο μετά από τόσα χρόνια), αφήνοντας πίσω τους ένα καλό άλμπουμ. Όχι φοβερό, αλλά καλό. Αναμφίβολα οι όποιες συγκρίσεις με τον ήχο του παρελθόντος, δεν στέκουν, με το παίξιμο του Page να είναι πιο ατμοσφαιρικό και λιγότερο φανταχτερό σε σχέση με αυτό εποχής Led Zeppelin και σίγουρα μακριά από το hard rock που ξέραμε. Το ομώνυμο κομμάτι εξισορροπεί τέλεια αυτή την προσέγγιση με μια εξαιρετική μπλουζ διάθεση ενώ τα Shining In The Light και Most High ήταν τα hit singles, που έπαιξε το ραδιόφωνο και σαν ήχος ήταν ένα μείγμα rock με μεσανατολικές επιρροές. Ακούγοντας το δίσκο προσεκτικά, θα βρείτε πολλά καλά κομμάτια όπως τα Burning Up, Walking into Clarksdale, Upon a Golden Horse και Blue Train, με το τελευταίο θα μπορούσε να είχε συμπεριληφθεί και στο Houses of the Holy. Τελευταία άφησα την ερμηνεία του 50χρονου τότε Robert Plant, που εξακολουθεί να μαγεύει. Στα 12 τραγούδια του Walking into Clarksdale, εξακολουθεί να αφήνει πίσω του αυτή τη μοναδική αύρα που σκορπούσε τότε. Τα Upon a Golden Horse, Shining In The Light, Blue Train και Most High, με κανένα τρόπο ΔΕΝ είναι Dazed and Confused, Immigrant Song, Babe I'm Gonna Leave You και Kashmir, είναι όμως μια τίμια κατάθεση των 2 Μουσικών που δεν επικαλούνται το παρελθόν τους αλλά παίζουν για το παρόν τους.
Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ ΑΛΜΠΟΥΜ
Ο τίτλος αναφέρεται στην ομώνυμη πόλη του Μισισιπή, τη θρυλική γενέτειρα των μπλουζ του Δέλτα και συμβολίζει την επιστροφή στις ρίζες τους. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον ιδρυτής της, τον άποικο John Clark που στα μέσα του 190υ αιώνα έφτιαξε ένα εργοστάσιο ξυλείας και μια επιχείρηση.
ΠΟΙΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ
Εκτός των P[age και Plant μαζί τους παίζουν και οι Michael Lee ντραμς (Little Angels, Cult, Echo and the Bunnymen), Stephen Jones (Robert Plant, Loreena McKennitt, Goldfrapp, Siouxsie Sioux, Cult κ.α. ).
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Μαζί, τίποτε. Το 2000 ο Jimmy Page συνεργάστηκε Black Crowes στο 2πλό Live at the Creek κι ο Robert Plant κυκλοφόρησε το Dreamland (2002).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
13/2/26
Ο ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΚΟΛΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ WALKING INTO CLARKSDALE
Μόνο και μόνο ή φήμη ότι οι Jimmy Page και Robert Plant, συνεργάζονται για την κυκλοφορία ενός studio δίσκου, ήταν αρκετή για να γεμίσει χαρά και ελπίδες τους φίλους των Led Zeppelin κι όχι μόνο. Η κυκλοφορία του Walking into Clarksdale αναμενόταν με τεράστιο ενδιαφέρον και μόλις βρέθηκε στα δισκοπωλεία, πούλαγε σαν ζεστό ψωμί χωρίς να έχει ακουστεί ούτε ένα single! Τέτοια ήταν η σιγουριά του κόσμου για το τι θα ακούσει που θεώρησε εκ προοιμίου την αγορά του κι όπως κι ο γράφων και λόγω του προηγούμενου πετυχημένου, No Quarter. Από τα πρώτα λεπτά της ακρόασης, η άψογη παραγωγή είναι ολοφάνερη ενώ το πνεύμα των Led Zeppelin «κυκλοφορεί» σε όλα τα κομμάτια. Τώρα είναι η φωνή του Plant η κιθάρα του Pageή και τα δύο μαζί; Η συνεργασία των Page και Plant μάς έδωσε έναν πολύ καλό δίσκο με βάση το Rock των 70’s, φιλτραρισμένο από τον ήχο των 90’s , γεμάτο εύστοχες ιδέες. Και κυρίως δεν αποτέλεσε υποκατάστατο των Led Zeppelin όπως γράφτηκε από ορισμένους κριτικούς της εποχής.
Δημοσίευση σχολίου