Βρισκόμαστε στην αρχή του μεσαίου τμήματος της δεκαετίας του ογδόντα και συγκεκριμένα στο 1986! Η μουσική βιομηχανία είναι σαν ένα καζάνι που βράζει και που αρκετά συχνά τινάζει το καπάκι σκορπώντας διαρκώς νέες ιδέες και νέες μουσικές προτάσεις. Μέσα από αυτό το καζάνι ξεπετάχτηκαν και οι Europe με το θρυλικό άλμπουμ The Final Countdown ενώ παράλληλα μαζί με αυτούς έβραζαν και ορισμένοι ταλαντούχοι συμπατριώτες τους. Μόνο που για να τους εντόπιζες θα έπρεπε να σηκώσεις μόνος σου το καπάκι αφού δεν κατόρθωσαν να το εκτινάξουν και να στρέψουν όλα τα βλέμματα σε αυτούς. Οι Δανοί Skagarack είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα Βίκινγκς που αφομοίωσαν στο εκατό τοις εκατό τον μελωδικό, πληκτράδικο Αρένα Rock ήχο των Europe και που δυστυχώς το καπάκι έμεινε κλειστό για αυτούς.
Οι Skagarack σχηματίστηκαν το 1985 στο Kolding της Δανίας με σύνθεση τους Torben Schmidt (φωνητικά), Jan Petersen (κιθάρες), Tommy Rasmussen (πλήκτρα), Morten Munch (μπάσο) και Alvin Otto (τύμπανα). Η συστάσεις του συγκροτήματος με τον μουσικό κόσμο και πιο συγκεκριμένα με τους οπαδούς της rock μουσικής έγιναν το 1986 όπου και κυκλοφόρησε το ομότιτλο ντεμπούτο άλμπουμ τους. Ένα πραγματικό χρυσωρυχείο για τους λάτρεις του μελωδικού Rock με σπάταλα πλήκτρα παραπέμποντας εκτός του προφανούς (Europe), σε συγκροτήματα όπως Alien, Glory κτλ. Μοναδικός ακαταμάχητος συνδυασμός από μελωδίες και υπέροχες ερμηνείες με κρυστάλλινα φωνητικά από τον Torben Schmidt όλα μαζί πακεταρισμένα σε ένα σύνολο εννέα τραγουδιών με αρχικό σκοπό την επιτυχία αλλά με τελικό στόχο την αντοχή στον χρόνο και την ικανοποίηση κάθε "κολλημένου" με δεκαετίες και ιδιώματα. Έτσι για να καταλαβαινόμαστε....
Το Move It In The Night είναι η πρώτη παράγραφος για το ντεμπούτο άλμπουμ τους το οποίο βρήκε αμέσως το δρόμο του στο soundtrack της ταινίας A Nightmare On Elm's Street 2 : Freddy's Revenge. Με Χολιγουντιανό αέρα καλής αλαζονείας, το τραγούδι έχει ανεβαστικό τέμπο και δεν κάνει καμία προσπάθεια να κρύψει την επιρροή του από την πιο καυτή Σουηδική μπάντα που βρίσκεται μέσα στα πράγματα της εποχής.
Χιτάρα που κατέληξε στο πουθενά είναι το I'm Alone. Πρόκειται για ένα αντιπροσωπευτικό τραγούδι τόσο της δεκαετίας όσο και της ιστορίας του συγκροτήματος. Δυνατό χαρτί για όποιον θελήσει να γνωρίσει τους Skagarack!
Εκμεταλλευόμενοι κάθε δευτερόλεπτο διάρκειας του δίσκου, οι Δανοί έρχονται να μας ανεβάσουν με το Saying που συνεχίζει έχοντας τον ακροατή στην ασφαλή feel good ατμόσφαιρα.
Στο Damned Woman το τέμπο γίνεται πιο αργό, ενώ πολύ ωραία είναι η εναλλαγή ανάμεσα σε ήσυχο κουπλέ και δυνατό ρεφρέν. Ίσως είναι το πιο "σκοτεινό" τραγούδι του άλμπουμ, από την άλλη το λες και λογικό αφού μία "καταραμένη" γυναίκα χρειάζεται αντίστοιχη ατμόσφαιρα.
Don't Turn Me Upside Down για την συνέχεια με πλήρης επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων! Ανεβαστικός ρυθμός, συνοδεία από κουδούνα και επίγευση από πιθανή προσθήκη σε λίστες dj.
Το Lies υπόσχεται επέκταση της παραπάνω λίστας αφού έχουμε να κάνουμε με έναν obscure - τυμβορυχικό ύμνο ενώ το Victim Of The System είναι μία καλοδουλεμένη σύνθεση που εντυπωσιάζει εξίσου.
Η ώρα της μπαλάντας, κοινωνικού περιεχομένου, συμβαίνει την στιγμή που μπαίνει το City Child. Όχι κάτι το εντυπωσιακό κατά την γνώμη μου. Κλείσιμο με τσίτα τα γκάζια και με καλπάζον ρυθμό. Το Double Crossed ολοκληρώνει το άλμπουμ με τον πλέον μάχιμο τρόπο αφού τα σόλο σε κιθάρα και πλήκτρα στην μέση του τραγουδιού θερίζουν αποδεικνύοντας πως οι Δανοί είναι παιχταράδες.
Ερχόμενοι στο σήμερα, λίγες μέρες μετά την έναρξη του 2026, είναι γεγονός πως ελάχιστοι είναι αυτοί που θα ασχοληθούν με τους Skarack. Λίγοι είναι αυτοί που θα πιάσουν έναν δίσκο ηλικίας 40 χρονών και θα δώσουν βάση στο περιεχόμενό του. Αυτοί όμως οι λίγοι είναι που θα αναγνωρίσουν την αξία των τραγουδιών και του συγκροτήματος. Στο τέλος της ημέρας, η ποσότητα δεν επηρέασε την ποιότητα.
Καλή χρόνια!
ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
7/1/25
Δημοσίευση σχολίου