Στο πολύ μακρινό 1974, αμέσως μετά την επιστροφή από το σχολείο, ακούω την εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη στο Α! Πρόγραμμα. Ένα τραγούδι με τίτλο School τραβάει αμέσως την προσοχή μου: μια μελαγχολική φυσαρμόνικα, μια κιθάρα και το κομμάτι «μπαίνει». Σίγουρα πολύ διαφορετικό από όσα είχα ακούσει έως τότε και σίγουρα πολύ ενδιαφέρον. Το συγκρότημα μου ήταν άγνωστο, Supertramp και με την πρώτη ευκαιρία πήγα στο Music Corner που τότε ήταν στο υπόγειο της οδού Πανεπιστημίου 56 και το αγοράζω. Σήμερα υπόγειο δεν υπάρχει(!) και ο χώρος είναι γραφεία τράπεζας! Βρήκα το δίσκο εισαγωγής, σχετικά ακριβό για το χαρτζιλίκι μου, αλλά άξιζε τον κόπο. Τις επόμενες ημέρες, μετά το σχόλασμα, έτρεχα σπίτι για να τον ακούσω. Το Crime of the Century ήταν ένα περίτεχνο, συναισθηματικό άλμπουμ, πλούσιο σε μελωδίες, πολύ έξυπνους στίχους (σ.σ. που κατάλαβα χρόνια μετά) και 2 ταλαντούχους μουσικούς, τους Rick Davies τραγούδι, πιάνο, φυσαρμόνικα και Roger Hodgson τραγούδι,κιθάρα, πιάνο, να ξεδιπλώνουν τις ικανότητές τους.
ΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ
Έως τότε οι Supertramp (Rick Davis, Roger Hodgson, John Helliwell, Dougie Thomson και ο ντράμερ Bob Siebenberg), έχουν κυκλοφορήσει 2 άλμπουμ που πέρασαν απαρατήρητα και έχει έλθει η στιγμή για το κρίσιμο τρίτο άλμπουμ που θα προσδιορίσει τη συνέχεια της καριέρας τους.
Η φυσαρμόνικα, η απαλή φωνή του Hodgson και η μελωδία του τραγουδιού, είναι τρεις υπέροχες δυνάμεις που κατανικούν οτιδήποτε, υπογράφοντας ένα από τα καλύτερα porogressive άλμπουμ, το Crime of the Century. Είναι τέτοια η απλότητα και η ομορφία της studio εκτέλεσης, που προτίμησα να βάλω την audio εκτελεση σε video πάρα τη live! Το Hide in Your Shell, σύνθεση του Hodgson, από τα 23 χρόνια του, μιλάει για τους ανθρώπους που είναι ανασφαλείς και κλείνονται στον εαυτό τους, το πανέμορφο και διαχρονικό Dreamer που οι στίχοι του μιλούν για τα όνειρα ενός ενήλικα που ποτέ δεν γίνονται πραγματικότητα, γράφτηκε στο παλιό Wurlitzer πιάνο της μητέρας του Hodgson και υπήρχε σαν demo από όταν ήταν 19 ετών και τώρα το ολοκλήρωσε. «Είναι απίστευτο, ήταν η πρώτη φορά που άγγιζα Wurlitzer και η τύχη το έφερε να πιάσω αυτό τον ρυθμό». Το άγνωστο στον πολύ κόσμο If Everyone Was Listening με τη φωνή του Hodgson, να ακούγεται σπαρακτική, μιλάει για το φόβο που έρχεται και δεν ξέρουμε πώς να τον αντιμετωπίσουμε, το Bloody Well Right έχει μια ιστορία, αφού είχε επιλεγεί σαν Β !side (τραγούδι στην β πλευρά) στο Dreamer, για την βρετανική αγορά. Με καλύτερη αίσθηση το αμερικάνικο κοινό το προτίμησε σαν A-side και το τραγούδι έφθασε στο νούμερο 35 στο Billboard Hot 100. Έντονα χιουμοριστικοί αλλά και καυστικοί οι στίχοι του, κοσμούνται από μια γλυκύτατη εισαγωγή στο πιάνο που το …στοιχειώνει, ενώ το ομώνυμο τραγούδι που κλείνει το άλμπουμ, γράφτηκε όταν ήταν…κλεισμένοι στη φάρμα και μπορεί να μην κυκλοφόρησε σαν single ή να μην ακούστηκε στο ραδιόφωνο, αλλά είναι από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ! Ίσως το καλύτερο! Το Rudy (πανέμορφο) είναι ένα αυτοβιογραφικό του Davies, με το τραίνο που ακούγεται να ηχογραφείται στο σταθμό του Paddington, ενώ οι φωνές ηχογραφήθηκαν στη Leicester Square. Θα κλείσω, ξανά γράφοντας για το School, (σ.σ. ένας συμμαθητής τότε στο γυμνάσιο,το είχε χαρακτηρίσει ανατριχιαστικό!) School, όπου οι στίχοι του βασίζονται στην εμπειρία του Hodgson στο οικοτροφείο ενώ για την κραυγή του κοριτσιού, έχει πει ότι ηχογραφήθηκε σε μια παιδική χαρά.
ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Το 1974, η αισθητική έχει πάρει μια υπέροχη μορφή που απεικονίζεται στα rock (κυρίως) άλμπουμ. Το Crime of the Century συνοδεύεται με ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα, που ακόμα και σήμερα παραμένει με μια ελαφρά δόση, σουρεαλιστικό. Τις φωτογραφίες επιμελήθηκε (και για το οπισθόφυλλο) ο Paul Wakefield και το εξώφυλλο ο καλλιτεχνικός διευθυντής της A&M Records, Fabio Nicoli που φρόντισε να καλέσει τον Wakefield στο στούντιο όπου ηχογραφούσε το συγκρότημα και τον έβαλε να διαβάσει τους στίχους. Ήδη είχαν επιλέξει τον τίτλο, όποτε ο Wakefield ακούγοντας τους στίχους, πρόσεξε την ατάκα when they haunt me and taunt me in my cage από το τραγούδι Asylum.Έτσι σκέφτηκε το παράθυρο ενός κελιού φυλακής να επιπλέει στο κενό με ένα άτομο να ουρλιάζει σιωπηλά μέσα από τα κάγκελα. Η ιδέα του άρεσε στο συγκρότημα κι ο Wakefield άρχισε να αναπτύσσει την ιδέα, αφαιρώντας τον κρατούμενο και βάζοντας στη θέση τους δύο χέρια να κρατούν τα κάγκελα. Επειδή τότε δεν υπήρχαν υπολογιστές Mac κι ότι άλλο ψηφιακό υπάρχει σήμερα, τα κάγκελα τα έφτιαξε ένας φίλος του από γυαλισμένες ράβδους αλουμινίου και τα κόλλησε σε μια βάση ενώ τα χέρια ανήκουν στο δίδυμο αδερφό του Wakefield, αφού πρώτα τα άσπρισε με ταλκ. Ο Wakefield τράβηξε 12 φωτογραφίες σε φιλμ διαφάνειας, τις οποίες στη συνέχεια συνδύασε με ένα φωτισμένο αστέρι, που ήταν στην πραγματικότητα ένα φύλλο μαύρης χαρτονιού γεμάτο με τρύπες σε ένα σκοτεινό στούντιο για να αναπαραστήσει τον έναστρο ουρανό.
Η φωτογραφία του οπισθόφυλλου απεικονίζει τα μέλη του συγκροτήματος με τα εσώρουχά τους να κρατούν τα κοστούμια και τα καπέλα, δημιουργήθηκε αρχικά όταν το εξώφυλλο του άλμπουμ προοριζόταν να είναι μια πόρτα, ιδέα που τελικά απορρίφθηκε.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Το συγκρότημα απέκτησε το μεγάλο όγκο fans με το Breakfast in America(1979), αλλά το Crime of the Century είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα μουσικής απόλαυσης. Μιας απόλαυσης που μας προσέφεραν πολλά άλμπουμ εκείνων των πρώτων δημιουργικών χρόνων της δεκαετίας του 70. Ένα progressive στολίδι, χωρίς αμφιβολία, το κορυφαίο ο άλμπουμ τους.
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Το 1975 κυκλοφόρησαν το Crisis? What Crisis? .
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
26/12/25
Ο ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΚΟΛΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ CRIME OF THE CENTURY
Τι να πει κανείς για αυτό το άλμπουμ; Από πού να αρχίσει; Από το πανέξυπνο εξώφυλλο, από την κρυστάλλινη παραγωγή την άψογη εκτέλεση των τραγουδιών, που είναι το ένα καλύτερο από το άλλο; Αρκεί να ακούσεις μόνο το ασυναγώνιστο, ανατριχιαστικό School για να καταλάβεις ότι η 5άδα των Supertramp όταν ηχογραφούσε το Crime of the Century, βρισκόταν σε οργασμό δημιουργίας με αποτέλεσμα αυτόν τον μνημειώδη δίσκο. Ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που αγόρασα σε κασέτα εταιρείας το 1977, 3 χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Φυσικά τον αγόρασα και σε cd και μετά από κάθε ακρόαση, καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα ….φοβερός δίσκος!
Υπάρχει ένας άγραφος νόμος στη δισκογραφία, που λέει αν ο τρίτος δίσκος ενός συγκροτήματος είναι πολύ καλός, συνήθως οδηγεί στην καταξίωση. Κα στην περίπτωση των Supertramp, έπεσε διάνα!!!!
Δημοσίευση σχολίου