Socrates Drank the Conium – Live in the Country. Hard Rock με ηπειρώτικη μελωδία!

To 1972, πιτσιρίκος ων, μόλις είχα βγει από το αυγό (με υ κι όχι με β) κι είχα αρχίσει να πηγαίνω στις πρώτες συναυλίες ελληνικών συγκροτημάτων. Όχι, δεν πρόλαβα τους Idols, Charms και λοιπούς, αλλά τη rock γενιά των ελληνικών συγκροτημάτων, με τις ιστορικές συναυλίες στο Σπόρτινγκ αλλά και σε κάποιους κινηματογράφους. Οι Socrates ήταν κι είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Ωμός hard rock ήχος, με πάθος στη σκηνή κι έναν Αντώνη Τουρκογιώργη που χαιρόμουν να τον βλέπω. Το 1972 κυκλοφόρησε από την Polygram το πρώτο άλμπουμ τους με το ψυχεδελικό εξώφυλλο και μόλις το πήρα, το έβαλα στο μονοφωνικό πικ απ Panasonic  που μου είχε πάρει η μητέρα μου κι από το ενσωματωμένο μεγάφωνο της κακιάς ώρας άκουσα το “Live in the Country”, το τραγούδι που άνοιγε το δίσκο. Άλλος ήχος, ωμός, βαρύς για την εποχή, που μου θύμισε τους UFO και τη hard διασκευή τους στο C'mon everybody. Με τις λίγες μουσικές γνώσεις μου κατάλαβα ότι το συγκεκριμένο τραγούδι βασίζεται σε ηπειρώτικο ρυθμό κι όχι στο γνωστό rock ύφος που ήξερα.
Στο σημερινό «Έτσι γράφτηκε» φιλοξενείται η ιστορία αυτού του τραγουδιού, όπως την περιέγραψε ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Γιάννης Σπάθας στο δημοσιογράφο Γιάννη Φλέσσα, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Έθνος την 1η Νοεμβρίου 2005.
«Ένα χειμωνιάτικο βράδυ του 1970 μαζί με τον Αντώνη Τουρκογιώργη πηγαίναμε στον κινηματογράφο Αλκυονίδα. Πριν αρχίσει το έργο είχε ένα ντοκιμαντέρ για τους Σαρακατσάνηδες. Σε όλη τη διάρκειά του έπαιζε ως μουσική υπόκρουση ένα κλαρίνο μόνο του, μελωδίες από ηπειρώτικα μοιρολόγια, δείχνοντάς μας εικόνες όλο βουνά, πότε μέσα στον ήλιο και πότε μέσα στα σύννεφα. Όλο αυτό το τοπίο είχε μια ηρεμία,  που το παίξιμο του κλαρίνου μού τη μετέφερε κατευθείαν στη ψυχή μου. Ένιωσα την ανάγκη να μεταφέρω αυτή την αίσθηση στην κιθάρα μου, παρ’ όλο που η μελωδία που είχα ακούσει προερχόταν από εντελώς διαφορετικό όργανο. Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν το “Live in the Country”, που κυκλοφόρησε με τον πρώτο δίσκο μας το 1972.
Όταν είχε κυκλοφορήσει δεν ήμουν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, ένιωθα ότι κάτι μου ξέφευγε. Ήθελα να επανεξετάσω το δόσιμο της αίσθησης, τεχνικά κι αισθητικά. Αυτό έγινε αρπάζοντας την ευκαιρία που μου έδωσε ο αξέχαστος σαντουρίστας Αριστείδης Μόσχος το 1975, λέγοντάς μου “Γιαννάκη, έρχεσαι να παίξεις κιθάρα μαζί μας στην Ύδρα τη Δευτέρα του Πάσχα , θα είναι κι ο Τάσος Χαλκιάς κλαρίνο». Όταν το άκουσα, σκέφτηκα ότι ο Τάσος Χαλκιάς θα ήταν  ο μοναδικός που θα μπορούσε να ξαναπροσδιορίσει την αίσθηση που μου είχε ξεφύγει. Πήγα στην Ύδρα κι αυτό που έζησα ήταν κάτι μαγικό. Δύο χιλιάδες άνθρωποι διασκέδαζαν χορεύοντας κάτω από τις ελιές. Όταν ήλθε η στιγμή και βγήκε ο κυρ Τάσος, κάθισε σε μια καρέκλα κι άρχισε να παίζει ένα αργό μοιρολόι. Ήταν ακριβώς η ίδια αίσθηση του κλαρίνου που είχα ακούσει τότε στο ντοκιμαντέρ. Στην τελευταία νότα, σείστηκε ο ελαιώνας από τα χειροκροτήματα».
Το απόκομα του Έθνους (αρχείο Αλέξανδρου Ριχάρδου)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
Share on Google Plus
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ BLOGGER
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ FACEBOOK

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

contact form

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *