Το τελευταίο αντίο στους κλασικούς Whitesnake, η άφιξη του John Sykes, ο ρόλος του John Kalodner και η αρχή της πορείας που οδήγησε τον David Coverdale στην παγκόσμια κορυφή
Γράφει ο Δημήτρης Σειρηνάκης
Το 1984 είχα αρχίσει να έχω έντονη περιέργεια για την hard rock μουσική. Γενικά οι rock μπάντες μου είχαν τραβήξει την προσοχή και έψαχνα από γνωστούς και φίλους να μάθω πιο πολλά πράγματα. Έτυχε να διαβάσω την κριτική του Slide it in, σε ένα τεύχος του Ποπ και Poκ, και αμέσως μου κέντρισε την προσοχή καθώς ήταν πολύ περιγραφική και καλογραμμένη. Το επόμενο βήμα ήταν, με τα χρήματα που αποκόμισα λόγω των γενεθλίων μου τότε, να κατέβω στον Ρίζο, ένα μικρό αλλά θαυματουργό δισκάδικο επί της Φωκίωνος Νέγρη στην Κυψέλη, για να αγοράσω σε κασέτα το άλμπουμ. Χάρη στο Slide it in, πέρασα τότε ένα μαγικό καλοκαίρι. Η εισαγωγή του Gambler, η μελωδία του Standing in the shadow και o ρυθμός του Guilty of love, καθόρισαν σε αποφασιστικό βαθμό τα μουσικά μου γούστα για μια ζωή. Οπότε ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, ότι για μένα αυτό εδώ είναι το άλμπουμ που εκπροσωπεί με τον καλύτερο τρόπο την μπάντα, είναι το πλέον αγαπημένο μου και θεωρώ επίσης ότι μιλάμε για ένα από τα δέκα καλύτερα και ποιοτικότερα hard rock άλμπουμ όλων των εποχών. Αυτά για μένα. Σήμερα όμως η δουλειά μας είναι να ψάξουμε λίγο πιο βαθιά, να δούμε τι πραγματικά αντιπροσωπεύει αυτό το άλμπουμ για την ιστορία της μπάντας και την σημασία του.
SO ARE YOU READY? LET'S SLIDE IT IN!
Τα χρόνια εκείνα οι Whitesnake βρίσκονταν σε ένα σημείο όπου αρκετές μπάντες καταφέρνουν να φτάσουν αλλά λίγες μπορούν να διαχειριστούν σωστά. Είχαν ήδη κερδίσει τον σεβασμό του ευρωπαϊκού κοινού, είχαν δημιουργήσει μια αξιοζήλευτη δισκογραφία και είχαν καθιερωθεί ως ένα από τα σημαντικότερα ονόματα του βρετανικού hard rock. Παρ' όλα αυτά, υπήρχε η αίσθηση ότι το συγκρότημα είχε φτάσει σε ένα αόρατο ταβάνι.
Στη Βρετανία και την Ευρώπη οι Whitesnake ήταν ήδη μεγάλο όνομα. Στην Αμερική όμως παρέμεναν ουσιαστικά μια μπάντα γνωστή μόνο στους πιο ενημερωμένους φίλους του hard rock. Την ίδια στιγμή, η μουσική βιομηχανία άλλαζε με ρυθμούς που δύσκολα μπορούσε να αγνοήσει κανείς και ο David Coverdale παρακολουθούσε τις εξελίξεις με προσοχή. Δεν ήταν ποτέ άνθρωπος που επαναπαυόταν στις προηγούμενες επιτυχίες του. Από τη στιγμή που αποχώρησε από τους Deep Purple και δημιούργησε τους Whitesnake, ο στόχος του δεν ήταν απλώς να επιβιώσει στη μετά-Purple εποχή. Ήθελε να δημιουργήσει ένα συγκρότημα με δική του προσωπικότητα, δικό του ήχο και την δική του θέση στην κορυφή της rock σκηνής. Ήθελε μια μπάντα πιο μεγάλη και από τους Rainbow αλλά εάν μπορούσε ακόμα και από τους ίδιους τους Deep Purple! Μέχρι το 1984 κάποια πράγματα ομολογουμένως τα είχε πετύχει. Κάποια όμως ήταν ακόμα εκκρεμότητες. Το Slide it in γεννήθηκε ακριβώς μέσα από αυτή την αναζήτηση.
Σήμερα κοιτώντας πίσω από την απόσταση των δεκαετιών, είναι εύκολο να δούμε το άλμπουμ ως τον πρόδρομο του θριάμβου που θα ακολουθούσε με το 1987 και αυτό είναι απόλυτα λογικό. Το λάθος όμως θα ήταν να το αντιμετωπίσουμε αποκλειστικά μέσα από αυτό το πρίσμα. Το Slide it in δεν είναι σημαντικό μόνο επειδή προηγήθηκε μιας τεράστιας επιτυχίας αλλά κυρίως είναι σημαντικό επειδή καταγράφει μια μπάντα την ώρα που μεταμορφώνεται και τέτοιου είδους μεταμορφώσεις, αν δεν είναι καταστρεπτικές είναι σχεδόν πάντα συναρπαστικές.
Για να κατανοήσει κανείς τη σημασία του δίσκου, πρέπει πρώτα να θυμηθεί (αλλά και να εκτιμήσει) ποιοι ήταν οι Whitesnake πριν από αυτόν.
Ας κάνουμε μερικά βήματα προς τα πίσω λοιπόν..
Τα πρώτα χρόνια του συγκροτήματος χαρακτηρίζονταν από μια βαθιά σύνδεση με το blues και το παραδοσιακό βρετανικό hard rock. Δίσκοι όπως το Trouble, το Lovehunter, το Ready an' Willing, το Come an' Get It και φυσικά το υπέροχο Saints and Sinners, δημιούργησαν έναν ήχο που συνδύαζε τη ορμή με τη μελωδία και την απλότητα με το συναίσθημα. Οι κιθάρες των Micky Moody και Bernie Marsden, τα χαρακτηριστικά πλήκτρα του Jon Lord και η επιβλητική φωνή του Coverdale αποτέλεσαν τα βασικά συστατικά μιας συνταγής που λειτούργησε εξαιρετικά. Μην ξεχνάμε ότι στην σύνθεση τους είχαν για μια τριετία και τον Ian Paice. Για πολλούς οπαδούς, αυτή παραμένει μέχρι σήμερα η πιο αυθεντική μορφή των Whitesnake και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Εκείνα τα άλμπουμ είχαν ψυχή, χαρακτήρα και μια σχεδόν αυθεντική hard rock αίσθηση που τα έκανε να ξεχωρίζουν από τον ανταγωνισμό. Όμως καθώς η δεκαετία του '80 θα προχωρούσε, γινόταν ολοένα και πιο φανερό ότι ο κόσμος της μουσικής και όχι μόνο, γύρω τους άλλαζε.
Οι Def Leppard επαναπροσδιόριζαν το hard rock για μια ολόκληρη νέα γενιά ακροατών. Οι Van Halen γέμιζαν αρένες οι Scorpions αποκτούσαν παγκόσμια απήχηση, οι Bon Jovi περίμεναν στην γωνία κλπ.. Το αμερικανικό κοινό έδειχνε ολοένα και μεγαλύτερη προτίμηση σε έναν rock ήχο πιο μοντέρνο, πιο άμεσο, πιο καθαρό και πιο προσανατολισμένο στα μεγάλα ρεφρέν. Η παγκόσμια μουσική ζούσε και ανάπνεε πλέον στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Ο Coverdale ήθελε οι Whitesnake να αποτελέσουν μέρος των εξελίξεων. Αυτή η φιλοδοξία θα αποδεικνυόταν καθοριστική και αναγκαστικά αυτή η προσαρμογή θα έφερνε μαζί της σημαντικές αλλαγές. Η περίοδος δημιουργίας του Slide it in ήταν μία από τις πιο ταραχώδεις στην ιστορία της μπάντας.
ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΜΕΛΗ
Οι αλλαγές στη σύνθεση άρχισαν να γίνονται συχνότερες, οι νέες μουσικές κατευθύνσεις δεν ήταν πάντα κοινά αποδεκτές και η αίσθηση σταθερότητας που χαρακτήριζε τα προηγούμενα χρόνια άρχισε να κλονίζεται. Η αποχώρηση του Micky Moody συμβόλιζε περισσότερο από μια απλή αλλαγή μουσικού. Ο Moody ήταν ένας από τους ανθρώπους που είχαν συμβάλει καθοριστικά στη δημιουργία της ταυτότητας της μπάντας. Το παίξιμό του ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του ήχου τους και η απουσία του άφηνε ένα σημαντικό κενό. Την ίδια στιγμή, ένας άλλος κιθαρίστας άρχιζε να αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία ο Mel Galley. Συχνά ξεχασμένος όταν γίνεται λόγος για την ιστορία των Whitesnake, ο Galley υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους συντελεστές του Slide it in . Η εμπειρία του από τους Trapeze, η μουσικότητά του και η ικανότητά του να υπηρετεί τις συνθέσεις χωρίς να επιδιώκει να τραβήξει την προσοχή πάνω του, τον κατέστησαν πολύτιμο συνεργάτη σε όλα τα επίπεδα από το συνθετικό μέχρι και το στιχουργικό και το αποτύπωμά του στον δίσκο είναι πολύ μεγαλύτερο απ' όσο συνήθως αναγνωρίζεται. Η συμβολή του είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που η ιστορία δεν έχει φερθεί απολύτως δίκαια. Όταν οι περισσότεροι φίλοι των Whitesnake θυμόμαστε εκείνη την περίοδο, το μυαλό μας πηγαίνει συνήθως στον David Coverdale, στον John Sykes ή αργότερα στον John Kalodner. Ο Galley συχνά χάνεται ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα. Πόσο άδικο... Πολλά από τα στοιχεία που κάνουν το Slide it in να ξεχωρίζει οφείλονται σε αυτή ακριβώς τη φιλοσοφία. Δυστυχώς, η μοίρα είχε άλλα σχέδια για αυτόν. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας που ακολούθησε, ένας σοβαρός τραυματισμός στο χέρι περιόρισε δραματικά τις δυνατότητές του. Την ίδια περίοδο, ένας ακόμη θρύλος συνέχιζε να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του συγκροτήματος. Ο Jon Lord. Ο άνθρωπος που είχε γράψει ιστορία με τους Deep Purple βρισκόταν πλέον αρκετά χρόνια στους Whitesnake και η παρουσία του εξακολουθούσε να προσδίδει κύρος και χαρακτήρα στον ήχο της μπάντας. Ωστόσο, καθώς η νέα κατεύθυνση άρχιζε να διαμορφώνεται, γινόταν όλο και πιο φανερό ότι τα πλήκτρα δεν θα κατείχαν πλέον τον ίδιο κεντρικό ρόλο που είχαν στις πρώτες κυκλοφορίες. Το hard rock του 1984 δεν ήταν το hard rock του 1978, οι κιθάρες αποκτούσαν μεγαλύτερη βαρύτητα, οι παραγωγές γίνονταν πιο επιθετικές και από την άλλοι έρχονταν το περίφημο re-union των Deep Purple. Oι Whitesnake όμως θα προχωρούσαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και στο κέντρο όλων αυτών βρισκόταν πάντα ο David Coverdale. Σήμερα είναι εύκολο να βλέπουμε τον Coverdale του 1984 μέσα από το πρίσμα της μετέπειτα επιτυχίας. Όμως εκείνη την εποχή δεν ήταν ακόμη ο παγκόσμιος superstar που θα κυριαρχούσε στα τέλη της δεκαετίας, ήταν ένας τραγουδιστής με μεγάλο παρελθόν αλλά και ηγέτης συγκροτήματος που θα έπαιρνε ρίσκα. Αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας του Slide it in γιατί κανείς δεν ήξερε πού θα οδηγούσαν αυτές οι αποφάσεις. Υπήρχε όμως ένας άνθρωπος που διέκρινε δυνατότητες εκεί όπου άλλοι έβλεπαν απλώς ένα ακόμη βρετανικό hard rock συγκρότημα.
Ο JOHN KALODNER
Η ιστορία του Kalodner μέσα στον κόσμο της rock μουσικής είναι σχεδόν μοναδική. Δεν ήταν μουσικός, δεν ήταν παραγωγός και δεν βρέθηκε ποτέ στο προσκήνιο. Παρ' όλα αυτά, η επιρροή του σε ορισμένες από τις σημαντικότερες επιτυχίες της δεκαετίας του '80 υπήρξε τεράστια. Διέθετε ένα σπάνιο χάρισμα, μπορούσε να αναγνωρίσει ποιοι καλλιτέχνες είχαν τη δυνατότητα να ξεπεράσουν τα όριά τους και να πετύχουν σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.
Στους Whitesnake είδε έναν χαρισματικό τραγουδιστή, είδε εξαιρετικά τραγούδια, είδε τεράστιες δυνατότητες. Αλλά είδε επίσης ότι χρειαζόταν αλλαγές για να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί για την αμερικανική αγορά. Οι παρεμβάσεις του Kalodner δεν ήταν πάντα δημοφιλείς στους παλιούς οπαδούς. Για ορισμένους, αντιπροσώπευαν την αρχή της «αμερικανοποίησης» των Whitesnake. Για άλλους, ήταν η σπίθα που επέτρεψε στη μπάντα να πραγματοποιήσει το επόμενο μεγάλο βήμα. Η αλήθεια είναι ότι και οι δύο απόψεις περιέχουν ένα μέρος της πραγματικότητας αλλά το το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας ήταν κάτι ιδιαίτερα σπάνιο. Το Slide it in κατέληξε να υπάρχει ουσιαστικά σε δύο διαφορετικές μορφές. Η αρχική βρετανική έκδοση διατηρούσε πολύ περισσότερα στοιχεία από τους κλασικούς Whitesnake. Η αίσθηση ήταν πιο γήινη, και πιο κοντά στο παρελθόν του συγκροτήματος και η αμερικανική έκδοση, η οποία κοίταζε ξεκάθαρα προς το μέλλον. Οι κιθάρες αποκτούσαν μεγαλύτερη ένταση και η παραγωγή και μίξη σε άλλα επίπεδα. Η συνολική εικόνα ήταν πιο προσανατολισμένη στις απαιτήσεις της αμερικανικής αγοράς.Και κάπου εκεί εμφανίζεται το πρόσωπο που συνδέθηκε όσο λίγοι με αυτή τη μετάβαση.
Ο JOHN SYKES.
Η (άκομψη) άφιξή του στους Whitesnake δεν αποτέλεσε απλώς μια ακόμη προσθήκη ενός σπουδαίου μουσικού αλλά ήταν η αρχή μιας νέας εποχής. Ήταν μια ρήξη με το παρελθόν της μπάντας αφού ο τρόπος που έφυγαν οι Moody και Mardsen δεν ήταν μόνο αγενής αλλά και ασεβής σε σχέση με την αφοσίωση και προσφοράς τους. Ο Mel Galley από τους Trapeze είχε έρθει και έλειπε ο κιθαρίστας που θα ήταν δίπλα του. Ο Sykes είχε ήδη αποδείξει την αξία του στους Tygers of Pan Tang και κυρίως στο Thunder and Lightning των Thin Lizzy. Το παίξιμό του συνδύαζε δύναμη, ένταση, τεχνική και μελωδία με τρόπο που ταίριαζε απόλυτα στις απαιτήσεις της νέας εποχής. Χρειάστηκε μια μεγάλη προσπάθεια να πειστεί να μπει στην μπάντα και μια πολύ γενναία οικονομική προσφορά προκειμένου να το αποφασίσει. Όταν ακούει κανείς σήμερα την αμερικανική έκδοση του Slide it in, είναι σχεδόν αδύνατο να μην αντιληφθεί την σημασία και την δυναμική της παρουσίας του. Εκείνη τη στιγμή, φυσικά, κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει πού θα οδηγούσε αυτή η συνεργασία, σήμερα όμως γνωρίζουμε ότι το Slide it in δεν ήταν απλώς το τέλος μιας εποχής, μα η αρχή μιας άλλης και η συμβολή του Sykes σε αυτό ήταν καταλυτική.
ΤO ΑΛΜΠΟΥΜ
Αν η ιστορία γύρω από το Slide it in είναι συναρπαστική, η μουσική του είναι ο λόγος που το άλμπουμ εξακολουθεί να με συναρπάζει και κάθε φορά να με τραβά κοντά τoυ όλο και πιο πολύ, περισσότερα από σαράντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Θα μου πείτε ότι είμαι παλαιομοδίτης, αλλά ναι, ίσως να είμαι, ίσως να φταίει ο χρόνος και ο τόπος όταν το πρωτοάκουσα, ίσως όμως και όλο αυτό το διάστημα να μην βρήκα και πολλά άλμπουμ που να έχουν την χάρη, την ζωντάνια και την αυθεντικότητα του Slide it in, στην οποιαδήποτε μορφή του.
Πάντως η αλήθεια είναι μια. Όσο ενδιαφέρουσες κι αν είναι οι αλλαγές στη σύνθεση, οι αποφάσεις του Coverdale ή ο ρόλος του Kalodner, τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε σημασία αν τα τραγούδια και η ατμόσφαιρα που δημιουργούν δεν στέκονταν στο ύψος των περιστάσεων.
Το εντυπωσιακό με το Slide it in είναι ότι καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους, χωρίς ποτέ να χάνει τη συνοχή του, ούτε την ταυτότητα του. Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι τελευταίες αναλαμπές του κλασικού bluesy hard rock που χαρακτήρισε την πρώτη εποχή της μπάντας. Από την άλλη, αρχίζουν να εμφανίζονται κάποια από εκείνα τα στοιχεία που θα οδηγούσαν τελικά στον εκκωφαντικό ήχο του 1987. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που ακούγεται ταυτόχρονα γνώριμος και καινούργιος.
Το ομώνυμο τραγούδι δίνει από τα πρώτα κιόλας λεπτά το στίγμα της νέας εποχής. Προκλητικό, παθιασμένο, γεμάτο αυτοπεποίθηση, γεμάτο ενέργεια και με έναν Coverdale που ακούγεται σαν να απολαμβάνει κάθε δευτερόλεπτο. Σαν τραγούδι πιστεύω πως συνοψίζει την προσωπικότητα των Whitesnake καλύτερα από πολλές συνεντεύξεις και βιογραφίες. Μια νότα, χίλες λέξεις…
Η αυτοπεποίθηση της μπάντας επίσης αντικατοπτρίζεται με ακρίβεια στο δυναμικό Love ain't no stranger, το οποίο αποτυπώνει με ακρίβεια τόσο την εποχή όσο και την τάση πλέον της μπάντας να αποταθεί πλέον σε μεγάλα ακροατήρια! Η αργή εισαγωγή, η συγκλονιστική ερμηνεία του Coverdale και η εκρηκτική είσοδος του υπόλοιπου συγκροτήματος δημιουργούν μία από τις πιο δυνατές στιγμές ολόκληρης της δισκογραφίας των Whitesnake. Δεν είναι τυχαίο ότι παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του συγκροτήματος.
Το Guilty of love με εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στη μελωδία και την ένταση, αποτελεί μία από τις πιο ολοκληρωμένες συνθέσεις του άλμπουμ. Ένα τραγούδι που θα μπορούσε να κάνει μεγάλη επιτυχία, αλλά δεν έκανε. Το ίδιο ισχύει και για το πολυαγαπημένο μου Standing in the shadow. Για εμένα είναι το πιο συμβολικό τραγούδι της μπάντας. Όταν λέω Whitesnake εννοώ ακριβώς αυτό εδώ το τραγούδι. Ακούγοντάς το σήμερα, έχεις την αίσθηση ότι ακούς τους Whitesnake να κοιτούν ταυτόχρονα προς δύο κατευθύνσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι το για το 1987 το ηχογράφησαν ξανά και αυτό, αλλά δεν μπήκε στο άλμπουμ. Το Slow an' easy από την άλλη πλευρά φέρνει στο προσκήνιο μια πιο βαριά και επιθετική διάσταση. Εδώ μπορεί κανείς να ακούσει πιο καθαρά από ποτέ την κατεύθυνση που θα ακολουθούσε η μπάντα τα επόμενα χρόνια. Η ενέργεια, η ένταση και η αίσθηση δύναμης που αποπνέει το τραγούδι το καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους συνδετικούς κρίκους ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους Whitesnake. Ξεκάθαρα ο προπομπός του Still of the night. Το Spit it out, είναι η καρδιά των παλιών Whitesnake, παθιασμένο hard rock με πονηρούς στίχους και ερμηνεία – ορισμό της φύσης του Coverdale. Το Gambler, μια ακόμα διαχρονική μου λατρεία. Η εισαγωγή με τα πλήκτρα του Lord, τα drums του Powell που οδηγούν την σύνθεση και η είσοδος του Coverdale. Ήταν το εναρκτήριο κομμάτι της πρώτης έκδοσης του άλμπουμ. Με τράβηξε τόσο πολύ με την μελωδία και την δύναμη του, τόσο ώστε να είναι ένα από τα πλέον αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών.
ΤΗΕ THIN LINE
Tο στοιχείο που διαχωρίζει το Slide it in από ότι έκαναν πριν ή μετα οι Whitesnake είναι ότι κουβαλά την αυθεντικότητα της μπάντας, δεν εγκαταλείπει το παρελθόν τους, το κουβάλησαν μαζί του, αλλά του δίνει ένα διαφορετικό, πιο εκμοντερνισμένο ύφος, και αυτό το κάνει να ακούγεται ως φυσική εξέλιξη. Οι blues επιρροές υπάρχουν ακόμα αν και πιο περιορισμένες, οι rock n’ roll ρυθμοί όμως έχουν μετατραπεί σε ατόφιο hard rock. Παρά τις αλλαγές, παρά τις διαφωνίες και παρά την αβεβαιότητα που επικρατούσε στο παρασκήνιο, η μπάντα κατάφερε να δημιουργήσει έναν δίσκο που διαθέτει συνοχή, ταυτότητα και χαρακτήρα. Ίσως έναν χαρακτήρα που έδειχνε προς τα που κοίταζε πλέον ο Coverdale, και αυτό άρχισε να ξενίζει κάποιους, αλλά δεδομένα δεν ήταν άλμπουμ που μπορούσε να αγνοηθεί. Οι αντιδράσεις δεν άργησαν να έρθουν. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, οι φίλοι των Whitesnake βρέθηκαν μπροστά σε έναν δίσκο που δεν προκαλούσε μόνο ενθουσιασμό αλλά προκαλούσε και συζητήσεις.
Κάποιοι πολύ σωστά, κατά την γνώμη μου, είδαν το Slide it In ως την απαραίτητη εξέλιξη μιας μπάντας που αρνούνταν να μείνει στάσιμη και ζητούσε πολλά παραπάνω. Άλλοι το αντιμετώπισαν ως απομάκρυνση από τις αξίες που είχαν κάνει το συγκρότημα ξεχωριστό. Όλοι όμως , και οι δύο πλευρές είχαν τα επιχειρήματά τους. Αυτό όμως που λίγοι μπορούσαμε να προβλέψουμε τότε ήταν ότι οι αλλαγές που ξεκινούσαν με το Slide it in θα οδηγούσαν τους Whitesnake σε μια γιγαντιαία αλλαγή και σε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Όμως η πραγματική σημασία του Slide it in δεν φάνηκε αμέσως. Όπως συμβαίνει συχνά με τους μεταβατικούς δίσκους, χρειάστηκε χρόνος για να αποκαλυφθεί το πραγματικό του βάρος. Οι περισσότεροι ακροατές του 1984 δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε ότι ακούγαμε το πρώτο κεφάλαιο μιας νέας εποχής. Απολαμβάναμε απλώς τον νέο δίσκο των Whitesnake, και εγώ, ως νενανίας τότε, απολάμβανα την πρώτη μου επαφή με την μπάντα αποχαυνωμένος από το πόσο πολύ μου άρεσε. Δεύτερη επαφή μου στα καπάκια ήταν το Saints and Sinners όπου και εκεί για πρώτη φορά, όσο και εάν μου αρέσει πολύ και αυτό το άλμπουμ, κατάλαβα ετεροχρονισμένα φυσικά, ότι η μπάντα άλλαζε. Η ενασχόληση μου με το παρελθόν τους ήρθε λίγο αργότερα και πριν την κυκλοφορία του 1987.
Σήμερα βέβαια όμως έχουμε το πλεονέκτημα της απόστασης, του χρόνου, της κατανόησης του παρελθόντος και φυσικά την άνεση να κρίνουμε εκ του ασφαλούς. Και η απόσταση πια αυτή μας επιτρέπει να δούμε καθαρότερα. Η υποδοχή του άλμπουμ υπήρξε θετική, αλλά όχι εκρηκτική. Οι Whitesnake συνέχισαν να απολαμβάνουν την υποστήριξη του ευρωπαϊκού κοινού, ενώ στην Αμερική άρχισαν να δημιουργούν σταδιακά μια παρουσία που μέχρι τότε δεν διέθεταν. Ήταν όμως ένα μικρό σωστό βήμα. Για πρώτη φορά το συγκρότημα έδειχνε ικανό να ανταγωνιστεί σε ένα επίπεδο που μέχρι τότε έμοιαζε απρόσιτο.
Η ΓΕΦΥΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟ 1987
Υπάρχει μια μεγάλη αδικία που συνοδεύει συχνά το Slide it in. Πολλοί το αντιμετωπίζουν αποκλειστικά ως τον πρόδρομο του 1987 κάτι που ισχύει μεν αλλά του αφαιρεί πολύ λάμψη από την μαγεία του. Το είναι αυτόνομο και στέκεται στις υψηλότερες θέσεις των hard rock άλμπουμ. Δεν έχει ανάγκη να το φωτίσει το 1987 και εδώ βρίσκεται η αδικία. Δεν ήταν απλώς ένα σκαλοπάτι προς τη μεγάλη επιτυχία. Είναι ένα εκπληκτικό αυτόφωτο άλμπουμ. Γεννήθηκε μέσα από σκληρές αποφάσεις, ρίσκα, επώδυνες αλλαγές που ξεκίνησαν κατά την περίοδο πριν την κυκλοφορία του. Και γι' αυτό είναι αδύνατο να κατανοήσει κανείς την ιστορία των Whitesnake χωρίς να κατανοήσει πρώτα το Slide it in.
ΟΙ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Για κάποιους, αποτελεί το τελευταίο μεγάλο άλμπουμ της κλασικής εποχής των Whitesnake, ενώ για άλλους, είναι το πρώτο άλμπουμ της νέας εποχής. Το παράδοξο είναι ότι και οι δύο απόψεις είναι σωστές. Αυτό ακριβώς κάνει το Slide it in τόσο ξεχωριστό, εκτός φυσικά από την υψηλή του ποιότητα. Δεν ανήκει ολοκληρωτικά ούτε στο χθες ούτε στο αύριο. Βρίσκεται ανάμεσα στα δύο. Είναι ο τελευταίος δίσκος των παλιών Whitesnake και ταυτόχρονα ο πρώτος δίσκος των νέων Whitesnake και ελάχιστες κυκλοφορίες μπορούν να ισχυριστούν κάτι παρόμοιο, αλλά και ακόμη λιγότερες μπορούν να το πετύχουν με τόση φυσικότητα.
Και σήμερα; Έχει ακόμα το πλεονέκτημα που έχουν όλες οι all time classic κυκλοφορίες. Διατηρεί κάτι διαχρονικό. Γιατί πίσω από την εξαίσια παραγωγή, τα υπέροχα remix και τις σύγχρονες μίξεις, περιέχει πραγματικά σπουδαία τραγούδια. Και τα σπουδαία τραγούδια αντέχουν. Πάντα αντέχουν.
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ
Το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε cd/dvd το 2009, με το audio να περιέχει το us remix και τα 8 τραγούδια του uk remix καθώς και τα Need your love so bad 45 Β side) και Love ain’t no stranger από το Starkers in Tokyo. To dvd περιέχει 9 video.
To 2019 κυκλοφόρησε σε 5 καινούργια remastered έκδοση 7πλού cd box set(!!!) με τίτλο σε «Slide It In: The Ultimate Special Edition», όπου στα 7 CD/DVD θα περιλαμβάνονται και οι δύο εκδόσεις του, η αγγλική και η αμερικάνικη, ακυκλοφόρητα live και studio κομμάτια, music videos, concert footage και μια καινούργια συνέντευξη του David Coverdale. Το box set θα συνοδεύεται από 60σέλιδο βιβλίο με φωτογραφίες και memorabilia.Εκτός από την υπέρπλούσια έκδοση των 7cd/dvdf, το Slide It In κυκλοφόρησε ξανά σε 2CD Deluxe Edition, με καινούργιο remastered όπου περιλαμβάνονται και οι δύο εκδόσεις του άλμπουμ (η αγγλική και η αμερικάνικη) και bonus τραγούδια. Η κυκλοφορία του έγινε και σε 2πλό βινύλιο και με τις δύο εκδόσεις αλλά και σε μονό βινύλιο με την αμερικάνικη μίξη!
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Το Slide it in παραμένει μέχρι σήμερα ένας από τους σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία του συγκροτήματος και ο σχεδιασμός που ξεκίνησε τότε για το μέλλον της μπάντας, σήμερα γνωρίζουμε πως ήταν, εμπορικά τουλάχιστον, εξαιρετικά πετυχημένος. Λίγα χρόνια αργότερα οι Whitesnake θα γέμιζαν αρένες, θα κυριαρχούσαν στο MTV και θα έβλεπαν το όνομά τους να βρίσκεται δίπλα στα μεγαλύτερα συγκροτήματα της εποχής. Γνωρίζουμε ότι το 1987 έγινε ένα από τα σημαντικότερα hard rock άλμπουμ της δεκαετίας και πως ο David Coverdale πέτυχε τον στόχο που κυνηγούσε από τη μέρα που τους δημιούργησε. Όμως η ιστορία δεν τελειώνει εκεί καθώς κάθε μεγάλη επιτυχία έχει το τίμημά της και είναι εύκολο να δούμε τη δόξα, τις πωλήσεις και την αναγνώριση. Είναι όμως εξίσου εύκολο να δούμε και όλα όσα έμειναν πίσω. Τις φιλίες που δοκιμάστηκαν, τις συνεργασίες που τελείωσαν με τρόπο άδοξο και άφησαν πίσω έχθρες, τη μπάντα που σταδιακά μεταμορφώθηκε σε κάτι πολύ διαφορετικό από εκείνο που ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '70. Και κάπου εδώ γεννιέται ένα ερώτημα που εξακολουθεί να διχάζει τους φίλους των Whitesnake, αλλά και τον ίδιο τον Coverdale, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα. Άξιζε τελικά όλη αυτή η επιτυχία; Άξιζαν οι αλλαγές το κόστος τους; Άξιζε τις συγκρούσεις, την πίεση, το άγχος της επανάληψης της επιτυχίας και τέλος την μεγάλη ζωή που κατάρρευσε με πάταγο σε μουσικό αλλά και προσωπικό επίπεδο; Η απάντηση πιθανότατα δεν θα δοθεί ποτέ με απόλυτη βεβαιότητα.
Και αυτό θα να είναι το πιο συναρπαστικό στοιχείο της επόμενης ιστορίας μας... Το αν εκείνη η στροφή οδήγησε στη δικαίωση ή σε κάτι πολύ πιο περίπλοκο... Θα είναι μια ιστορία για ένα άλλο, νέο, άρθρο. Θα είναι η ιστορία του 1987.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ
21/6/26
Δημοσίευση σχολίου