MR. BLOE - GROOVIN' WITH MR. BLOE: ΕΝΑ ΛΑΜΠΕΡΟ ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

 

Αλήθεια, πώς θα σας φαινόταν αν σας έλεγα, ότι το 1970, μια χρονιά που η μουσική έμπαινε σε μια εποχή ωρίμανσης και δημιουργικής ακμής, όταν -κοντά στους πρωταγωνιστές του British Invasion- εμφανίζονταν και διακρίνονταν οι Led Zeppelin, οι Black Sabbath και οι Deep Purple, όταν από την Αμερική έρχονταν -κοντά στους ήρωες του ροκ εν ρολ- καλλιτέχνες  του διαμετρήματος των Creedence ή των Simon & Garfunkel, όταν δηλαδή τελείτο στη μουσική μια πραγματική κοσμογονία, ξεπετάχτηκε από το πουθενά ένα ορχηστρικό κομμάτι, με σόλο φυσαρμόνικα (!) και με ένα αλησμόνητο piano riff, που εκτοξεύτηκε στα charts της Μεγάλης Βρετανίας, φτάνοντας μέχρι το Νο 2! Μάλιστα, θα χτύπαγε και την πρώτη θέση, είχε όμως την ατυχία να πέσει πάνω στο απροσπέλαστο In the Summertime των Mango Jerry, που είχε θρονιαστεί για τα καλά στην κορυφή των charts. Ποιο ήταν λοιπόν αυτό το απίθανο κομμάτι, που διέτρεξε τον βρετανικό ουρανό σαν διάττων αστέρας, χωρίς να βρει συνεχιστή (one hit wonder); Ήταν το υπέροχο χορευτικό Groovin' with Mr. Bloe! Και πώς λεγόταν το γκρουπ που το εκτελούσε; Μα, Mr. Bloe, τι άλλο!
https://www.youtube.com/watch?v=xa5I_8eZjlo
 

ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΣΟΥΞΕ
Ποιο είναι άραγε το μυστικό μιας επιτυχίας; Τι είναι αυτό, που κάνει ένα κομμάτι να ξεχωρίσει ανάμεσα σε τόσα και τόσα ισάξιά του, ή και καλύτερά του; Προφανώς, κανείς δεν ξέρει την απάντηση! Αν ήταν πάντως κάποιος να στοιχηματίσει τότε, το καλοκαίρι του 1970, για το πιο δημοφιλές κομμάτι, σίγουρα δεν θα ποντάριζε σ’ ένα ορχηστρικό, με σόλο φυσαρμόνικα, όταν οι επιλογές του ξανοίγονταν από το Yellow River και τη Lola μέχρι το Bridge Over Troubled Water και το Let it Be! Κι όμως! Ξαφνικά, τα ραδιόφωνά μας πλημμύρισαν από ένα «κολλητικό» piano riff και μια εκφραστική φυσαρμόνικα, που κυριαρχούσε επάνω σε έναν απλό, σταθερό, groovy ρυθμό, που σε έκανε να θέλεις να τα παρατήσεις όλα και να αρχίσεις να χορεύεις. Ασταμάτητα!

Πώς προέκυψε, τέλος πάντων, αυτό το κομμάτι; Όλα ξεκίνησαν το 1969, σε ένα αμερικάνικο στούντιο, όπου ένα session group (ένα γκρουπ, που αποτελείτο από session μουσικούς), που είχε το όνομα Wind, είχε μόλις ολοκληρώσει την ηχογράφηση του Make Believe, ενός τραγουδιού που είχε γράψει γι’ αυτούς το συνθετικό τρίο Bo Gentry, Paul Naumann και Kenny Laguna. Για να κυκλοφορήσει όμως το Make Believe, χρειαζόταν ένα flip side, ένα κομμάτι για τη δεύτερη πλευρά του δίσκου, με άλλα λόγια. Αλλά, ας μας πει, καλύτερα, ο ένας από το συνθετικό τρίο, ο Kenny Laguna (μετέπειτα βασικός συνθέτης της Joan Jett), πώς κατέληξαν στο κομμάτι που πήρε το όνομα Groovin’ with Mr. Bloe: «Όταν τελειώσαμε την ηχογράφηση του Make Believe, διαπιστώσαμε ότι δεν είχαμε κάτι για την Β’ πλευρά. Η δισκογραφική μας εταιρία, η Buddah Records, φημιζόταν τότε για τα γελοία flip sides που κυκλοφορούσε, κάτι ανύπαρκτα κομμάτια, που γράφονταν, μόνο και μόνο για να βάλουν οι εκπρόσωποι της εταιρίας το όνομά τους στον δίσκο και να αποκτήσουν δικαιώματα στο τελικό προϊόν. Δεν άξιζε λοιπόν τον κόπο να το παρακουράσουμε. Οπότε, ψάξαμε κι εμείς σε κάτι τραγουδάκια της κατηγορίας Yummy Yummy, Chewy Chewy, Sugar Sugar, ή Money Money, να βρούμε κάτι παρεμφερές. Βρήκαμε, πράγματι, ένα Bingo Bingo, αυτοσχεδιάσαμε λίγο με τη φυσαρμόνικα και … έτοιμη η Β’ πλευρά».
Από δω και πέρα αναλαμβάνει η τύχη: Το Make Believe των Wind, με τραγουδιστή τον Tony Orlando παρακαλώ, είχε μια πολύ συμπαθητική πορεία στα αμερικάνικα charts (Νο 28), οπότε -λογικά- κάποια στιγμή προσγειώθηκε και στη Μεγάλη Βρετανία, για να δοκιμάσει και εκεί την απήχησή του. Τυχαίνει τώρα, το BBC να παίξει -κατά λάθος- το flip side, αντί του Make Believe. Και τυχαίνει να το ακούσει ο παραγωγός Stephen James, της Dick James Music, και να του αρέσει! Προσπαθεί αμέσως να αποκτήσει τα δικαιώματα του κομματιού, αλλά δεν τα κατάφερε. Το μόνο που μπορούσε να κάνει, ήταν να κυκλοφορήσει μια διασκευή του κομματιού, με άλλους μουσικούς, με τον -νέο ακόμη- Elton John στο πιάνο. Το αποτέλεσμα όμως δεν άρεσε στον Stephen James και το ξαναηχογραφησε, αυτή τη φορά με τον Zack Laurence στο πιάνο και τον Harry Pitch στην φυσαρμόνικα. Τους δύο σολίστες πλαισίωσαν οι κιθαρίστες Caleb Quale και Ian Duck και ο ντράμερ Roger Pope. Αυτοί οι πέντε ήταν που συγκρότησαν τους Mr. Bloe. Στην ηχογράφηση, μπάσο έπαιξε ο session μπασίστας Russ Stableford.
 

ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ
Το σινγκλάκι κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1970 και έγινε αμέσως πολύ αγαπητό. Ακολουθώντας μια κατακόρυφη ανοδική πορεία στα charts, έφτασε στη θέση Νο 2, στις 4 Ιουλίου του ίδιου έτους, ξεπερνώντας μάλιστα σε δημοτικότητα ακόμα και το υπερμέγεθες All Right Now των Free. Όσοι το άκουγαν, το αγαπούσαν αμέσως! Έγινε η δημοφιλέστερη χορευτική επιτυχία εκείνου του καλοκαιριού, παραμένοντας 18 εβδομάδες στο Top 10. Ανάμεσα στους λάτρεις του τραγουδιού, θα πρέπει να αναφέρουμε τον 11χρονο -τότε- Morrissey. Εννοείται, ότι το κομμάτι επανήλθε στην αμερικάνικη αγορά, με τη νέα του συσκευασία, αλλά δεν κατάφερε να πάει πιο πάνω από τη θέση 89 του Billboard Hot 100.
Δυστυχώς, οι Mr. Bloe δεν κατάφεραν να παρουσιάσουν κάτι αντίστοιχο στο μέλλον, ούτε καν με τη συμμετοχή του Elton John στη σύνθεσή τους και έτσι, διαλύθηκαν, αφήνοντας το χνάρι τους σαν ένα ακόμα One Hit Wonder.

 

ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ

4/4/26 

Share on Google Plus

About Αλέξανδρος Ριχάρδος