Ήθελα να ήξερα, πόσοι από αυτούς που αγόρασαν τότε, το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ των Vanilla Fudge, κατάλαβαν τι μουσική μήτρα έβαλαν στο πικ απ τους! 4 μόλις μήνες μετά την κυκλοφορία του επαναστατικού Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Μάιος 1967), οι Carmine Appice ντραμς/φωνητικά, Tim Bogert μπάσο/φωνητικά, Vince Martell κιθάρα/φωνητικά και Mark Stein τραγούδι, πλήκτρα (Hammond) με αυτό το καταπληκτικό εξώφυλλο που μου θύμιζε σκηνή από την ταινία Τζέιμς Μποντ Εναντίον Χρυσοδάκτυλου (σ.σ. όσοι την έχετε δει, καταλάβατε σε ποια σκηνή αναφέρομαι), κυκλοφόρησαν ένα από τα Καλύτερα rock άλμπουμ, με τον ήχο τους να επηρεάζει δεκάδες μουσικούς. Και δεν φθάνει η φωτογραφία της «χρυσής» κοπέλας στο εξώφυλλο, στο οπισθόφυλλο, αναγράφεται «Παραγωγή και σκηνοθεσία Shadow Morton», σαν να είναι ταινία ή κάτι τέτοιο! Και να έλθουμε στα τραγούδια που 7 στα 10, είναι διασκευές και φυσικά να κάνετε την αυθόρμητη ερώτηση «πως μπορεί ένα άλμπουμ με 7 στα 10 τραγούδια του να είναι διασκευές, να επηρεάζει το μέλλον της μουσικής»; Σωστή ερώτηση! Και η απάντηση λέει «ο όγκος και η εντελώς ξεχωριστή και πλούσια ενορχήστρωση των τραγουδιών, εντελώς διαφορετική και προχωρημένη για την εποχή, έκαναν το πρώτο άλμπουμ των Vanilla Fudge, τόσο ιδιαίτερο». Στην πραγματικότητα, το άλμπουμ τους ήταν από πολλές απόψεις το πιο συναρπαστικό, ασυνήθιστο, ψυχεδελικό και εντελώς βαρύ ντεμπούτο του 1967. Ταίριαζε με τις τότε κυκλοφορίες των Cream, Jefferson Airplane, Doors και Jimi Hendrix Experience, αλλά με ένα δικό του ξεχωριστό ύφος. Ήταν ένα ηχητικό ταξίδι LSD. Οι Bogert, Stein, Appice και Martell, στενά συνδεδεμένοι με κοινές επαγγελματικές και προσωπικές εμπειρίες και τις όποιες εμπειρίες τους τις είχαν μεταφέρει στον ήχο τους.
Πριν ακόμα κυκλοφορήσει το άλμπουμ, έπαιζαν σε clubs όπου οι ιδιοκτήτες τους παραπονέθηκαν για τις αργές, μελαγχολικές, διασκευές τραγουδιών όπως τα Ticket to Ride, People Get Ready και Eleanor Rigby, που άδειαζαν τις πίστες! Όμως η διασκευή του Ticket to Ride των Beatles, με το Hammond να βρυχάται και τον Mark Stein να το ερμηνεύει με τέτοιο τρόπο, δεν αφήνει καμία αμφισβήτηση ότι το πρώτο άλμπουμ τους (Νο6 Αμερική), έχει να προσφέρει πολλά. Κάτι που είπε και ο Ritchie Blackmore, γιατί τη μαγική διασκευή τους στη μεγάλη soul επιτυχία των Supremes, μόλις ένα χρόνο πριν, που τού έδωσε την ιδέα για το που θα έπρεπε ηχητικά να κατευθυνθούν οι Deep Purple αλλά και να διασκευάσουν το μάλλον άγνωστο Hush που δεν έγινε επιτυχία από τον συνθέτη του Joe South!
Σε μια παλαιότερη συνέντευξή του Ritchie Blackmore στο περιοδικό Guitar World(1991), είχε αναφερθεί στις επιρροές των Deep Purple, βάζοντας στην πρώτη γραμμή τους Αμερικάνους Vanilla Fudge. Και βέβαια αναφέρομαι σε μια από τις καλύτερες διασκευές στην ιστορία της μουσικής, αυτή του You Keep Me Hangin, που η ενορχήστρωση και ο όγκος του Hammond ενέπνευσαν όχι μόνο τα μετέπειτα rock συγκρότημα, αλλά έθεσαν το θεμέλιο λίθο το hard rock (ναι, με το Hammond). Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι διασκευές τους είναι επιτυχημένες όπως επί παραδείγματι το Bang Bang της Cher που η τόσο αργή εκτέλεση, διώχνει από το τραγούδι την όποια ομορφιά του όπως και το People get Ready (Jeff Beck)
Το Vanilla Fudge δεν είναι απλά μια μήτρα για τη δημιουργία του hard rock αλλά λειτουργεί ως χρονοκάψουλα αμερικανικής ψυχεδέλειας και blues rock, στέλνοντας ένα μήνυμα ότι όλα επιτρέπονται. Κι όλα αυτά ένα χρόνο ΠΡΙΝ κυκλοφορήσει το Led Zeppelin I…… Οι Vanilla Fudge κυκλοφόρησαν συνολικά 4 ακόμα άλμπουμ για την Atlantic (έως το 1969), κανένα όμως δεν είχε την ποιότητα του πρώτου.
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε 2 μορφές, στη μονοφωνική Atco 33-224/mono και τη στερεοφωνική SD 33-224/stereo, κάτι συνηθισμένο εκείνη την εποχή.
Η ηχογράφηση του You Keep Me Hanging On στο άλμπουμ έχει διάρκεια 7:20 κι ο Προέδρος της Atlantic, Ahmet Ertegun, ζήτησε από ένα ηχολήπτη να το μικρύνει για να το κυκλοφορήσει σε μικρό δίσκο. Και πράγματι, το μόλις 2:58 “καινούργιο» You Keep Me Hanging On, έφθασε έως το Νο6 του charts μικρών δίσκων στην Αμερική.
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Έξη μόλις μήνες μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το (καταστροφικό) The Beat Goes On το οποίο ακουγόταν σαν ένα πειραματικό και όχι μουσικό άλμπουμ.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
20/2/26
Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΙΣΑΤΖΕΚΙΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΩΝ VANILLA FUDGE
Όσοι πίνουμε νερό στο όνομα κολοσσιαίων σχημάτων όπως οι Deep Purple, Uriah Heep, Atomic Rooster, Blue Oyster Cult, Iron Butterfly, μα και τους θανάσιμα υποτιμημένους στη χώρα μας Bloodrock, υποκλινόμαστε σε τούτο το πρωτόλειο σχολείο, αφού οι Vanilla Fudge ήταν αυτοί που έδωσαν τη σκυτάλη σε όλους τους παραπάνω, άρα κατ΄επέκταση και σε αμέτρητους ακόμη άξιους απογόνους τους όπως οι επίσης αναίσχυντα αγνοημένοι Big Elf.
Κι αν πέρα από μας τους “πειραγμένους” το αρχέγονο κουαρτέτο χαίρει κάποιας μεγαλύτερης αναγνώρισης από τα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και δώθε, το χρωστάνε μια ζωή σε κείνη την ξανθιά barbie, την Kim Wild, αφού επαναδιασκεύασε το ανθεμικό You Keep Me Hanging On ανεβάζοντας το στην πρώτη θέση των Αμερικάνικων charts.
Οι VF χάραξαν μονοπάτι, κι ας διαλύθηκαν σε τρία μονάχα χρόνια[*]. Διόλου τυχαίο, αφού μιλάμε για μουσικούς που έθεσαν μονομιάς τον πήχη στο ΘΕΟ ως οργανοπαίκτες.
Ο Mark Stein παρέα με τιτάνες όπως οι John Lord, Keith Emerson & Vincent Crane “βρώμισαν” μια για πάντα τον ήχο των πλήκτρων, επιβάλλοντας μια για πάντα το παρεξηγημένο αρμόνιο στην hard rock.
Ο Vince Martell ψυχεδέλιασε όσο ελάχιστοι σύγχρονοί του κιθάρες και μικρόφωνο.
Ο Tim Bogert κρέμασε τα σπασμένα μας κόκκαλα σε τέσσερεις χορδές στα μπαλκόνια, πριν και από τον Geezer Butler.
Όσο για τον Carmine Appice, εάν ο John Bonham τον είχε μέντορα, να γράψω τι εγώ;;;
Βάλε σήμερα και άκου το δίσκο τούτο, εξήντα χρόνια μετά [παρά μια γουρουνότριχα].
ΒΑΡΟΣ ΑΜΕΤΡΗΤΟ, κι ας κουρδίζουμε όλοι πλέον στα τάρταρα τις χορδές μπας και αγγίξουμε μια τρίχα από τα...έλα τώρα σε παρακαλώ! Εκεί είναι το βάρος και το απόβαρο, ή στα βιώματα που κουβαλάς και διαπερνούν τα ακροδάχτυλα σου;
Η πρώτη του πλευρά “αναλώνεται” [ΧΑ!] μονάχα σε διασκευές. Και στη δεύτερη έχει δυο ακόμη, παρέα με τρεις αυθεντικές συνθέσεις. Και να λοιπόν άλλο ένα Dream Team της εβδομηντάχρονης εποποιϊας της rock’n’roll που υποκλίνεται και τιμά έμπρακτα με δυο διασκευάρες -ποιους άλλους;- τους παντοφταίχτες Beatles!
Έτσι λοιπόν, το Ticket To Ride εδώ στο παραδίδει ο Freddy Krueger αυτοπροσώπως, και φυσικά είναι δίχως επιστροφή. Όσο για την πιο λατρεμένη μου σύνθεση όλων των εποχών, το Eleanor Rigby του τιτανομέγιστου [που αρέσκεται να χρησιμοποιεί και ο λατρεμένος μου Αλέξανδρος] Paul McCartney, προσωπικά την θεωρώ μακράν τη πιο σκοτεινή, και την κατατάσσω μέσα στις πιο εφευρετικές ever μαζί με κείνη την χέσε-μέσα των Esperanto.
Όμως πέρα από αυτά, εδώ θα συναντήσεις τόσο πολλές και διάφορες “αφετηρίες” που θα θες να μείνεις μια για πάντα εκεί.
Στον τόπο που ξεκίνησαν όλα.
[*] Το νού σου: οι τρεις εναπομείναντες [Tim R.I.P.] βγήκαν φέτος περιοδεία!
Δημοσίευση σχολίου