Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ
Το 1978 η Grace συμπλήρωνε 15 έντονα χρόνια στη rock σκηνή, αλλά η καθημερινότητά της ήταν εφιαλτική. Από τη μια πλευρά ένας γάμος με τον κιθαρίστα των J.A., Paul Kantner που κατέρρευσε και από την άλλη η υποχρέωση να εμφανίζεται στη σκηνή μαζί του κάθε βράδυ σαν να ήταν όλα εντάξει, είχαν φέρει την Grace σε μια όλο και πιο εύθραυστη κατάσταση. Τα πράγματα έφτασαν στο αποκορύφωμα σε μια περιοδεία του 1978 για την προώθηση του άλμπουμ Earth των Jefferson Starship, που έτυχε κακής υποδοχής και οδήγησε την Grace σε μεγαλύτερη εξάρτηση από το αλκοόλ. Ήταν μια νύχτα στη Γερμανία που η Grace, όντας σε σύγχυση, φόρεσε μια στολή Ναζί, έφτασε πολύ κοντά σε κάποιον από τους θεατές της πρώτης σειράς και θεώρησε ότι θα ήταν διασκεδαστικό να δει αν τα δάχτυλά της θα μπορούσαν να χωρέσουν στα μεγάλα του ρουθούνια! Φοβούμενος ότι η προβληματική κατάσταση τής Grace θα γινόταν βάρος για το γκρουπ (και με τον άλλο τραγουδιστή τους, τον Marty Balin, να έχει βαρεθεί και να σχεδιάζει να φύγει) ο Paul αποφασίζει να αναδιαμορφώσει τους Jefferson Starship. Έτσι η Grace βρέθηκε εκτός συγκροτήματος για λίγα χρόνια (ευτυχώς θα επιστρέψει το 1981 και θα την ακούσουμε στο άλμπουμ Winds Of Change του 1983). Το Dreams έμελλε να αποτελέσει το διάλειμμα στην καριέρα τής Grace στους Jefferson Starship, ένα άλμπουμ στο οποίο έδωσε τον καλύτερό της εαυτό. O μηδενισμός της Grace, που δημιούργησε πολλές από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές των Jefferson Airplane και των Starship, είναι τόσο δυνατός όσο ποτέ, αλλά αντί να στρέφεται στην πολιτική ή τη θρησκεία όπως στο παρελθόν, στρέφεται ξεκάθαρα στον εαυτό της. Οι πρόσφατοι αγώνες της Grace με το ποτό και το σοκ που είδε τόσους πολλούς από τους φαινομενικά άφθαρτους φίλους και συντρόφους της να καταρρέουν ή να χάνουν τη ζωή τους την τελευταία δεκαετία (David Crosby, Jerry Garcia, Jim Morrison και Janis Joplin) την έκαναν πραγματικά να επικεντρωθεί σε κάτι πιο βαθύ από το συνηθισμένο, έτσι οι στίχοι είναι γεμάτοι απογοήτευση, για την ενδοσκόπηση στις δύσκολες στιγμές ή τη συνειδητοποίηση τής αποτυχίας. Η Grace γράφει ολόκληρη τη δεύτερη πλευρά του άλμπουμ, αλλά επιλέγει και πολλά τραγούδια και από εξωτερικούς συνθέτες, καθώς χρειάστηκε να ακολουθήσει πρόγραμμα αποτοξίνωσης εκείνη την εποχή. Η ηχογράφηση έγινε το 1979, κυρίως στα στούντιο The Hit Factory (Νέα Υόρκη) και The Record Plant (Sausalito) με παραγωγό τον Ron Frangipane, που ανέλαβε επίσης τις ενορχηστρώσεις.
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Το Dreams είναι το πιο γνωστό τραγούδι σε αυτό το άλμπουμ, ένα σινγκλ έκπληξη, που γνώρισε επιτυχία στη Βρετανία σε μια εποχή που οι Jefferson Starship δεν ήταν στα charts. Είναι μια κυκλοθυμική μπαλάντα απαλλαγμένη από τα συνηθισμένα rock κλισέ υπέρ του ήχου της ορχήστρας. Η Grace δεν είναι υπερβολική στην ερμηνεία της, επιτρέποντας στο τραγούδι να εξελιχθεί αποκαλύπτοντας το μεγαλείο του. Αν και πρόκειται για σύνθεση τού Sean Delaney (γνωστός από τη συνεργασία του με τους Kiss) το τραγούδι περιλαμβάνεται στον κατάλογο επιτυχιών τής Grace. Το El Diablo είναι ελαφρώς πιο ροκ και πιο mainstream. Το El Diablo, όπως προκύπτει από την αυτοβιογραφία της, αποτελεί αναφορά στα προβλήματα της Grace με το αλκοόλ εκείνη την περίοδο. Ένα τραγούδι για τους κάθε είδους πειρασμούς και την πτώση, που συμβολίζονται με τον Διάβολο. Ο El Diablo, βλέπετε, δεν αποτελεί κίνδυνο από μόνος του γιατί ποτέ δεν επιβάλλεται στα θύματά του, απλώς αιωρείται γύρω τους προσφέροντας πειρασμούς και βλέποντας αν θα ενδώσουν. Ο μαγικός ήχος της ισπανικής κιθάρας, μαζί με την ηλεκτρική κιθάρα του Scott Zito και μερικά ενδιαφέροντα ηχητικά εφέ δημιουργούν πλούσιο ηχητικό τοπίο, αν και στην πραγματικότητα παίζουν πολύ λίγοι μουσικοί. Το Face to the wind είναι το τρίτο στη σειρά τραγούδι που ασχολείται με τη σκοτεινή πλευρά της ζωής που σε στοιχειώνει και σου προκαλεί εφιάλτες. Τα φοβισμένα αλλά δυνατά φωνητικά της Grace δείχνουν πόσο προσωπικά φαίνεται να είναι αυτά τα τραγούδια για εκείνη σε αυτή την ταραγμένη περίοδο, αν και δεν αποτελούν δικές της συνθέσεις. Το τραγούδι αναδεικνύει το ταλέντο του κιθαρίστα Scott Zito, του οποίου το μακροσκελές σόλο εδώ ανταποκρίνεται στα υψηλά πρότυπα των κιθαριστών των Jefferson, Jorma Kaukonen και Craig Chaquico. Το Angel of night, μια ακόμη σύνθεση του Zito, ολοκληρώνει τον κύκλο των πιο rock κομματιών πριν περάσουμε σε εκείνα που έχουν έντονο σουρεαλιστικό χρώμα, λειτουργώντας περίπου σαν διαχωριστική γραμμή. Τα φωνητικά της Grace σε αυτό το τραγούδι είναι ωμά, με τα βαριά αλλά εφευρετικά κιθαριστικά μέρη του Zito να ξεχωρίζουν για άλλη μια φορά. Το Seasons είναι η μόνη αληθινή αστοχία του άλμπουμ, με βασανιστικό ρεφρέν, ένα κουραστικά επαναλαμβανόμενο la la la la la που αποτελεί κακή απομίμηση του The boxer των Simon and Garfunkel. Το She'll Do It The Hard Way είναι η αυτοκριτική της Grace, που βρίζει τον εαυτό της επειδή δεν απέφυγε τις παγίδες που υποσχέθηκε στον εαυτό της ότι θα αποφύγει, βρίζει τον εαυτό της για την αυτολύπηση που νιώθει για κάθε λάθος της και αναρωτιέται γιατί έχει διώξει όλους τους φίλους της. Απευθυνόμενη στον εαυτό της σε τρίτο πρόσωπο, η Grace τον συγκρίνει με κάθε υποτιθέμενο πεισματάρη ηλίθιο στην ανθρώπινη ιστορία.
Με το Full Moon Man αλλάζει η διάθεση αφού έχουμε ένα από τα πιο ερωτικά τραγούδια που έγραψε ποτέ η Grace. Το τραγούδι είναι πιθανώς γραμμένο για τον Skip Johnson με τον οποίο η Grace είχε σχέση για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τον χωρισμό με τον Paul Kantner. Η ατμόσφαιρα του τραγουδιού χαρακτηρίζεται για άλλη μια φορά απ’ το σουρεαλιστικό, μουντό άγγιγμα και θα παραμείνει έτσι μέχρι το τέλος του άλμπουμ, με τα μεταξένια φωνητικά της Grace να εντυπωσιάζουν. Στο Let It Go η Grace για πρώτη φορά αναθεωρεί όσα μας έλεγαν οι Airplane για τη χρήση ναρκωτικών και για την κοινωνική ανατροπή, τονίζοντας ότι όλες αυτές οι ενέργειες μπορεί να έχουν αρνητικές επιπτώσεις. Ακούγοντας αυτό το τραγούδι της κατά των ναρκωτικών έχοντας παράλληλα στον νου σου όσα έλεγαν οι Jefferson Airplane στο After Bathing At Baxters, δεν μπορείς να πιστέψεις την αλλαγή απόψεων και νοοτροπίας. Ένα απολογητικό τραγούδι από την Grace, σχεδόν σαν να λέει συγγνώμη που έκανε λάθος όλα αυτά τα χρόνια και υπόσχεται στον ακροατή να μείνει πιστή στις αρχές της. Σε έναν συγκινητικό δεύτερο στίχο μας λέει για τη σχέση αγάπης-μίσους της με τα ναρκωτικά (κάποιοι είπαν: πάρε αυτό – θα σε κάνει ευτυχισμένο, άλλοι είπαν: μην το πάρεις, θα καταλήξεις να κλάψεις, ένιωσα τόσο καλά για λίγο, αλλά μετά είδα πάρα πολλούς να πεθαίνουν) και στη συνέχεια γίνεται ακόμα πιο προσωπική με τον τρίτο στίχο, με την Grace να απαντά στους επικριτές της με τη συμβουλή ότι: αν δεν καταλάβουν τη δουλειά της τότε, δεν πειράζει – οι θαυμαστές της θα καταλάβουν αυτό το άλμπουμ όταν θα είναι έτοιμοι να περάσουν από παρόμοιες αλλαγές με εκείνη. Ακούστε, όμως, το γλυκό fade out κιθάρας, που συνοδεύεται με πιάνο. Ίσως από τα ωραιότερα μικρά τμήματα οποιασδήποτε δουλειάς της Grace. Για το κλείσιμο η Grace κράτησε το καλύτερο κομμάτι και ίσως ένα από τα καλύτερα που έγραψε ποτέ, το επιβλητικό Garden of man, που θεματικά αποτελεί ένα κολλάζ των θεμάτων που έχουν θιγεί στα προηγούμενα τραγούδια. Επικό τραγούδι με μεγάλο fadeout, με την Grace να ακούγεται μια μοναχική φωνή στην έρημο που αναρωτιέται πού βρίσκεται η ανθρωπότητα και να μας προτρέπει να βρούμε το μονοπάτι τής αλήθειας χωρίς υποταγή σε κυβερνώντες, πολιτικούς, εταιρείες, αυταρχικά άτομα ή οτιδήποτε προσπαθεί να μας απομακρύνει από τον πραγματικό σκοπό μας. Τελικά θέτει το ερώτημα: πρέπει να παίρνουμε αυτό που θέλουμε, καταστρέφοντας αυτό που έχουμε;
ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Στο εξώφυλλο του άλμπουμ συνδυάζονται οι έννοιες του πραγματικού και του φανταστικού. Η πραγματική Grace εμφανίζεται ξαπλωμένη ανάσκελα να αιωρείται μέσα σε ένα στεφάνι, πραγματοποιώντας ένα κόλπο που τη διδάσκει η ψευδαίσθηση του εσωτερικού της εαυτού που στέκεται όρθια δίπλα της κοιτάζοντας κατάματα τον ακροατή. Όλα τα προηγούμενα χρόνια η Slick είχε περάσει μέσα από δυσκολίες, πιέσεις από δισκογραφικές εταιρείες, εντάσεις με μέλη συγκροτημάτων και κοινό, κάνοντας συχνά υποχωρήσεις. Κάθε δύσκολη εμπειρία ήταν ένα στεφάνι μέσα από το οποίο έπρεπε να περάσει, οπότε τώρα το μήνυμα φαίνεται να είναι σαφές: αυτό είναι ένα στεφάνι που το περνάει μόνο για τον εαυτό της και για κανέναν άλλον.
 |
| Το οπισθόφυλλο |
ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΜΕΤΑ
Το Dreams κυκλοφόρησε στις 18 Μαρτίου 1980 από την RCA Records. Ένα σινγκλ, το Seasons, κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες για την προώθηση του δίσκου και έφτασε στο Νο 95 του Billboard Hot 100. Το Seasons τα πήγε πολύ καλύτερα στην Ολλανδία, φτάνοντας στο Νο 17 και ερμηνεύτηκε από την Slick στο ολλανδικό μουσικό σόου TopPop. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κομμάτι Dreams κυκλοφόρησε ως σινγκλ, φτάνοντας στο Νο 50 στο chart και στο Νο 104 στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Billboard Bubbling Under Hot 100 chart. Το άλμπουμ έφτασε στο νούμερο 32 στα charts του Billboard και στο νούμερο 28 στο βρετανικό Chart Album. Μετά το Dreams η Grace Slick πέρασε μια πολύ ταραχώδη, αλλά και μεταβατική περίοδο. Δήλωνε σε συνεντεύξεις ότι σκεφτόταν να αποσυρθεί από τη μουσική. Είχε απομακρυνθεί από το αλκοόλ για κάποιο διάστημα και προσπαθούσε να σταθεροποιήσει τη ζωή της. Το Dreams πήρε θετικές κριτικές, αλλά εμπορικά δεν πέτυχε όσο ήλπιζε. Το 1981 επανενώθηκε με τους Jefferson Starship, συμμετέχοντας στο άλμπουμ Modern Times.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Η Grace Slick είναι πολύ περισσότερο ο εαυτός της σε αυτό το άλμπουμ και τα φωνητικά της είναι πιο φυσικά και αυθόρμητα σε σύγκριση με την εποχή της ακμής των Jefferson.Airplane. Όπως συμβαίνει με τα καλύτερα εξομολογητικά άλμπουμ τραγουδιστών-τραγουδοποιών, το Dreams δεν είναι απλά μουρμουρητό και γκρίνια, αλλά θέτει προβληματισμούς προσπαθώντας παράλληλα να δώσει λύσεις, να διοχετεύσει αποφασιστικότητα και κότσια, ώστε να γίνουμε καλύτεροι και να παλέψουμε μέσα από δύσκολες συνθήκες. Αυτά τα στοιχεία κάνουν το Dreams κάτι πολύ περισσότερο από έναν απλό προσωπικό μονόλογο, έναν δίσκο που δεν περιορίζεται μόνο σε ένα στυλ, αλλά αναδεικνύει όλες τις πλευρές της προσωπικότητας τής Grace Slick, καθώς μάς αποκαλύπτει την προσωπική της οδύσσεια.
ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ
18/2/26
Δημοσίευση σχολίου