Η Anika δεν είναι απλώς μια εξαιρετική drummer, είναι ένα φαινόμενο. Με progressive background, με εκρηκτικό timing, μαθηματική ακρίβεια και μια απίστευτη groove αίσθηση, η φήμη της ήδη ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο και η αλήθεια να λέγεται, όλοι μας μείναμε έκπληκτοί από την επιλογή της μπάντας. Βέβαια η κοινότητα των drummers τη θεωρεί εδώ και χρόνια μια από τις πιο καινοτόμες παίκτριες της νέας γενιάς. Oι Lee και Lifeson δεν έψαχναν αντικαταστάτη για τον Peart, αλλά κάποιον που θα μπορούσε να σταθεί με σεβασμό απέναντι στην κληρονομιά του και να φέρει αέρα ανανέωσης.
Η «Fifty Something Tour» λοιπόν του 2026, δεν είναι απλώς ένα reunion., είναι το παλιό μεγαλείο των Rush με μια νέα ενέργεια, μια νέα δύναμη, έναν νέο παλμό που θα δίνει στην μπάντα μια απίστευτη ζωντάνια. Φαντάσου λοιπόν, το πρώτο χτύπημα στα drums στην εισαγωγή του Tom Sawyer, τα φώτα να «λούσουν» το στάδιο και ξαφνικά, μια ολόκληρη ιστορία 50+ χρόνων αποκτά νέα πνοή.Το κοινό θα νιώσει κάτι που δεν έχει ξανανιώσει: το παρελθόν και το μέλλον των Rush να ενώνονται μπροστά στα μάτια του. Οι Rush είναι ξανά εδώ — και αυτή τη φορά δεν γιορτάζουν μόνο το παρελθόν. Γιορτάζουν ό,τι έρχεται .Δ.Σ.
60 χρόνια Scorpions! Ακούγεται απίστευτο αλλά όταν ο 17χρονος κιθαρίστας Rudolf Schenker, ξεκίνησε το συγκρότημα το 1965 από το βιομηχανικό Αννόβερο, σίγουρα δεν φανταζόταν την εξέλιξη που θα είχε το συγκρότημα που αρχικά ονομαζόταν Nameless, το άλλαξαν σε Stalingrad για να καταλήξουν στην ιδέα του Schenker, που ήθελε ένα δυνατό, απλό και διεθνώς αναγνωρισμένο όνομα που να ήταν εύκολο να το θυμάται ο κόσμος, επιλέγοντας το Scorpions. Δεν μπορείς να γράψεις πολλά πράγματα και ένα Μύθο. Α.Ρ.
Ανάμεσα στα πιο συγκινητικά γεγονότα του 2025 ήταν η ανακοίνωση του David Coverdale ότι αποσύρεται οριστικά από τις περιοδείες και το τραγούδι. Μετά από περισσότερα από πενήντα χρόνια προσφοράς, από τις μέρες του στους Deep Purple μέχρι τη χρυσή εποχή των Whitesnake, o Coverdale αποφάσισε να κλείσει το κεφάλαιο της ενεργής του καριέρας με αξιοπρέπεια και σεβασμό προς το κοινό του. Η φωνή που σφράγισε ύμνους όπως Here I Go Again, Still of the Night, Burn, Fool for your loving, Soldier of fortune, Mistreated κ.α. επέλεξε να αφήσει πίσω της τη σκηνή όσο ακόμη μπορεί να το κάνει με περηφάνια. Η απόφαση αυτή αποτέλεσε ένα από τα πιο φορτισμένα συναισθηματικά στιγμιότυπα της χρονιάς και μια υπενθύμιση ότι ακόμη και οι μεγαλύτεροι ήρωες της rock κάποτε κατεβάζουν αυλαία. Στον απολογισμό του 2025, η αποχώρηση του Coverdale δεν είναι απλώς μια είδηση, είναι και ένα μεγάλο «ευχαριστώ» από όλους εμάς σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους, χαρισματικούς και αγαπητούς frontmen της rock ιστορίας. Ο David Coverdale He won’t sing in the rain anymore! Δ.Σ.
Στις πιο ανθρώπινες στιγμές της χρονιάς, ξεχώρισαν και οι δηλώσεις του Ian Gillan σχετικά με τα σοβαρά προβλήματα όρασης που αντιμετωπίζει — και το ενδεχόμενο να αποσυρθεί από τις περιοδείες. Ο θρυλικός frontman των Deep Purple παραδέχτηκε πως η όρασή του έχει μειωθεί δραματικά και πως πλέον δίνει μάχη καθημερινά, όχι για να τραγουδήσει, αλλά για να συνεχίσει να ζει με τους δικούς του ρυθμούς. Με την ειλικρίνεια που πάντα τον χαρακτήριζε, ο Gillan άφησε να εννοηθεί ότι ίσως πλησιάζει η στιγμή που πρέπει να αποχαιρετήσει τη σκηνή. Όχι από αδυναμία, αλλά από σεβασμό — προς το κοινό, προς τους συναδέλφους του και προς την ίδια την ιστορία των Deep Purple. «Αν νιώσω πως δεν μπορώ να σταθώ όπως πρέπει, θα σταματήσω», είπε, και η φράση αυτή ακούστηκε σαν μια γλυκόπικρη υπόμνηση του χρόνου που περνά και για αυτόν. Δεν υπάρχει επίσημη απόφαση, ούτε κάποιο τελευταίο goodbye. Υπάρχει όμως μια αίσθηση ευαλωτότητας που ελάχιστες φορές έχουμε δει στους αληθινούς γίγαντες του rock. Και ίσως γι’ αυτό το στιγμιότυπο αυτό να είναι τόσο σημαντικό για τον απολογισμό του 2025: μας θυμίζει ξανά πως ακόμα και οι πιο ισχυρές φωνές κάποτε κουράζονται — αλλά η ψυχή και η προσφορά τους δεν θα σβήσουν ποτέ. Λίγο γλυκόπικρα ειρωνικό το γεγονός πως με διάστημα λίγων μόνο ημερών δύο από τους πιο σημαντικούς frontman των Depp Purple, ανακοίνωσαν την ουσιαστική τους πλέον δυσκολία να σταθούν επάξια στην σκηνή. Η πορεία τους, τους ένωσε κάτω από ένα μεγαθήριο του rock, και ο χρόνος τους δαμάζει ακριβώς την ίδια χρονική περίοδο. Σε μια χρονιά γεμάτη τεράστιες στιγμές, η ειλικρινής παραδοχή των Ian Gillan και David Coverdale ήταν από τις πιο συγκινητικές. Ένα όμορφο, σιωπηλό κεφάλαιο που τιμά ανθρώπους που τραγούδησαν όσο λίγοι… και που τώρα, με αξιοπρέπεια, κοιτάζουν τη συνέχεια με προσοχή και σεβασμό. When a Blind Man Cries. Δ.Σ.
Κάθε χρόνο μπαίνουν τουλάχιστον 3-4 rock καλλιτέχνες στο Rock’n’Roll
Hall of Fame, ειδικά όμως για τη φετινή χρονιά, νιώθω την ανάγκη να κάνω
μια αναφορά, για τους Bad Company που ήταν και θα εξακολουθούν
να είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Κρίμα που το εγκεφαλικό
που φαίνεται ότι ξεπερνάει, δεν επέτρεψε στο Paul Rodgers να είναι.
Μόνος παρών ο ντράμερ Simon Kirke αφού οι Boz Burrell και Mick Ralphs
έχουν φύγει από τη ζωή, με τα τραγούδια τους παρόντα! Α.Ρ.
Το 2025 αποχαιρετήσαμε έναν αληθινό θρύλο της rock: τον Ace Frehley,
τον εμβληματικό Spaceman και ιδρυτικό κιθαρίστα των KISS. Ο Frehley
έφυγε από τη ζωή στα 74, έπειτα από σοβαρή πτώση στο στούντιο-σπίτι του
που προκάλεσε θανατηφόρα τραύματα στο κεφάλι. Η είδηση σκόρπισε θλίψη
στους fans και στη μουσική κοινότητα, με πλήθος μουσικών να τον τιμούν
ως έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους και επιδραστικούς κιθαρίστες της
γενιάς του. Με το μοναδικό του ύφος, τα χαρακτηριστικά riffs αλλά και
την ατμοσφαιρική φωνή του, ο Ace καθόρισε την αισθητική και τον ήχο των
KISS στη δεκαετία του ’70. Πάνω από όλα, ενσάρκωσε την πιο «ατίθαση» και
αυθεντική πλευρά του συγκροτήματος. Ο Frehley (1951–2025): αφήνει πίσω
του μια κληρονομιά που θα συνεχίσει να εμπνέει. Δ.Σ.
Η επιστροφή του heavy metal στο Rockwave της Μαλακάσας ήταν ένα από τα σημαντικότερά φετινά συναυλιακά γεγονότα. Όχι απλά μια ή δύο ημέρες αλλά 4, με πραγματικά καθαρόαιμα ονόματα του είδους. King Diamond, WASP, Alice Cooper και Satriani/Vai. Το πρόβλημα ήταν ότι ο κόσμος δεν έδειξε την ανάλογη διάθεση να τους δει! Τόσα χρόνια φωνάζαμε «πότε θα δούμε τον King Diamond» και «γιατί δεν φέρνετε τους Mercyful Fate”. Ήλθε ο King Diamond και πήγαν δια της βίας 2.500 κόσμος!!! Το ίδιο συνέβη και με τους WASP που είχαν περισσότερο κόσμο αλλά ΟΧΙ αυτόν που έπρεπε. Τα προσχήματα σώθηκαν την ημέρα του Alice Cooper, που είχε 7.000-8.00 κόσμο, δεδομένου ότι έχει παίξει αρκετές φορές και σχεδόν το ίδιο set list. Δεν αναφέρομαι στην ημέρα των Satriani/Vai που η προσέλευση ήταν απογοητευτική (ούτε 1.500!). Α.Ρ. υ.γ. Τα νούμερα στις συναυλίες προέρχονται από δικούς μου υπολογισμούς.
Για ακόμα μια χρονιά οι περιοδείες των παλιών, σχεδόν 80ρηδων καλλιτεχνών εξακολουθούν να μαζεύουν(πολύ) κόσμο, σας αναφέρω το σύνολο των εμφανίσεων ορισμένων εξ αυτών τη χρονιά που πέρασε σε όλο τον κόσμο: Οι Heart 73, οι 38 Special 73, ο Rod Stewart 74 (συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής ημερομηνίας), Cheap Trick 83 κι έχουν καινούργιο δίσκο, με τίτλο All Washed Up, ο 85χρονος Bob Dylan 82 συναυλίες και ήδη ανακοίνωσε καινούργια αμερικάνικη περιοδεία, οι Styx 80 συναυλίες, οι Kansas 78, ο Alice Cooper 93 συναυλίες και ήδη ανακοίνωσε ημερομηνίες για Ευρώπη και Αμερική για το 2026, οι Chicago 94 με τα αρχικά μέλη Robert Lamm, Lee Loughnane και James Pankow να παραμένουν στο συγκρότημα και οι ZZ Top με 107 συναυλίες. Σημειωτέον ότι ο Billy Gibbons έπαιξε και άλλες 33 συναυλίες για τη σόλο καριέρα του. Απαραίτητη σημείωση, ότι στα παραπάνω συγκροτήματα αρκετά μέλη δεν είναι τα αρχικά αλλά νεότεροι (Styx/ΣKansas) γι αυτό και παρέλειψα τους Foreigner
Και δεν φθάνουν ότι σχεδόν όπου παίζουν είναι sold out, έχουμε και τις επανεκδόσεις τους που είτε σε βινύλιο είτε σε cd εξακολουθούν να πωλούν. Α.Ρ.
Τελικά φαίνεται ότι το 2025 ήταν πολύ σημαντική συναυλιακή χρονιά, τουλάχιστον για τη χώρα μας, αφού είχαμε το πρώτο Rock Hard Festival στις
12 και 13 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι. Θα μείνω στην ιστορική
επανασύνδεση των Candlemass με τον Markonin Messiah, οι οποίοι άφησαν
τις καλύτερες εντυπώσεις, κι ας μην έχουν τις καλύτερες μεταξύ τους
σχέσεις. Στο ίδιο φεστιβάλ, μια άλλη επανασύνδεση έφερε πολύ κόσμο από
τη Γερμανία, αυτή των Heavens Gate που είχαν διαλυθεί από το 1999(!) και
επανασυνεδέθηκαν ειδικά για το Rock Hard Festival της Αθήνας.
Τέλος,
μια ακόμα σημαντική συναυλιακή στιγμή για τη χρονιά που πέρασε ήταν
επιστροφή του Mike Portnoy πίσω από τη ντραμς των Dream Theater. Και
στις 23 Ioυλίου είμαστε εκεί για να τον (τους) δούμε! Α.Ρ.
Την επόμενη Κυριακή: 10 Μεγάλες Προσωπικότητες της Βιομηχανίας του Δίσκου που δεν ξέρουν να παίξουν ένα όργανο!
Δημοσίευση σχολίου