10 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ URIAH HEEP (+4 Bonus)

H Magician's Farewell tour των Uriah Heep, περνάει στις 7 Νοεμβρίου από το Principal Club Theater της Θεσσαλονίκης και την επομένη ημέρα, στις 8 Νοεμβρίου από το Floyd στην Αθήνα (πληροφορίες για εισιτήρια στη διπλανή στήλη με τα banners).

Ας προετοιμαστούμε να ακούσουμε 10 από τα πλέον κλασικά τραγούδια τους, όλα από τη δεκαετία του 70, αλλά και 3 από την πρόσφατη δισκογραφία τους.

Gypsy: Το καλύτερο τραγούδια για να γνωρίσει ένας πιτσιρικάς, όπως εγώ τότε, τον ήχο των Uriah Heep. Κοφτή κιθάρα, με  εισαγωγή που καρφώνεται στο μυαλό και…χωρίς ρεφρέν. Σε μια εποχή που ο όρος hard rock μόλις είχε αρχίσει να πλάθεται, το Gypsy ήταν φωτεινός οδηγός. Απαράμιλλο.
Lady in Black: Σύνθεση του οργανίστα/κιθαρίστα και βασικού συνθέτη όλων των επιτυχιών τους, Ken Hensley, το τραγούδι διηγείται την ιστορία ενός άνδρας που περιπλανάται στα ερείπια μετά τον Β! Παγκόσμιο Πόλεμο και συναντά μια οντότητα που μοιάζει με θεά και τον παρηγορεί. Οι άκρως ποιητικοί στίχοι έχουν έντονη φιλοσοφική παραβολή, που μας λέει ότι το κακό δεν μπορεί να ξεπεραστεί από το ίδιο το κακό. Το τραγούδι μαζί με τα Gyspy και Easy Livin’ είναι τα signature songs των Uriah Heep αλλά ΔΕΝ το ερμηνεύει ο David Byron γιατί δεν άρεσε το τραγούδι και αρνήθηκε να το ηχογραφήσει. Ο παραγωγός Gerry Bron είχε καταλάβει ότι το κομμάτι θα γινόταν επιτυχία κι επέμενε να μπει στοπ δίσκο, προτείνοντας στον Hensley να το ηχογραφήσει.

Wizard: H πεμπτουσία της μελωδικότητας, το πανέμορφο Wizard δεν ξέρω αν θα το ακούσουμε τα βράδια των 7 και 8 Νοεμβρίου, μια που μπαινοβγαίνει από το st list τους. Όπως και να έχει, οι στίχοι του βασίστηκαν σε ένα φανταστικό επαναλαμβανόμενο όνειρο που έβλεπε κάθε βράδυ για μια εβδομάδα, o κιθαρίστας Mick Box. «Θυμάμαι τον Ken να παίζει Wizard σε μια ακουστική κιθάρα στο πίσω μέρος του βαν μας», λέει ο Box. «Ήταν η πρώτη φορά που άκουσα κάποιον να παίζει κιθάρα με drop-D κούρδισμα. Δεν μπορούσε να βρει μια μεσαία οκτάδα, οπότε ο Mark Clarke(μπάσο) το έγραψε και όλο το τραγούδι ακούστηκε καλό. Καταλάβαμε αμέσως ότι ήταν ξεχωριστό κομμάτι». Από τα πολύ αγαπημένα μου.   
Easy Livin’: Τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 70, δεν υπήρξε σχολική τάξη που να μην έχει 2-3 ροκάδες που είχαν ανακαλύψει το τραγούδι. Σύνθεση του δημιουργικού Ken Hensley, ο τίτλος, προήλθε μετά από μια συζήτηση που είχαν μέσα σε ένα ταξί, επιστρέφοντας σπίτια τους, μετά από μια μαραθώνια τριήμερη ηχογράφηση σε studio. «Βιαζόμασταν να τελειώσουμε το άλμπουμ (σ.σ. Demons and Wizards) για να φύγουμε για περιοδεία. Μιλάγαμε και κάποιος από εμάς είπε πώς οι άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουμε μια τόσο εύκολη ζωή (we have such an easy life), παίζουμε, παίρνουμε τα χρήματα και πάμε σπίτια μας. Οι λέξεις «εύκολη ζωή» κόλλησαν στο μυαλό μου κι όταν μπήκα σπίτι μου, κάθισα στο πιάνο και σε δέκα λεπτά το είχα τελειώσει λέει ο Hensley. Η μελωδία του ήταν ένα ασταμάτητος ύμνος στο κυνήγι των ελπίδων και των φιλοδοξιών, ακόμη κι αν παραμένουν δελεαστικά απρόσιτες. Το ΔΕΝ μπήκε καν στο αγγλικό chart αλλά έγινε συνώνυμο με το συγκρότημα!

July Morning: Λίγο πιο πάνω διαβάσατε για τα 3 signature songs των Uriah Heep να όμως κι ένα τέταρτο, το July Morning, που, χάρη στο μεγαλείο της σύνθεσής του και την αρτιότητα της εκτέλεσής του, μπορεί να συγκριθεί με το Stairway to Heaven ή και το Child in Time! Το μπάσο του Newton, που ακούγεται σαν ανθρώπινος σφυγμός, και η πάντα χαρακτηριστική κιθάρα του Box μάς διαλύουν κάθε ψευδαίσθηση. Πρόκειται για ένα αριστουργηματικό κομμάτι, που μένει αξέχαστο, χάρη στην υπέροχη συνύπαρξη κιθάρας και Hammond, που εμπλουτίζεται μοναδικά με τον ήχο του mini moog synthesizer του Manfred Mann, ο οποίος ήρθε στο στούντιο ύστερα από πρόσκληση του Gerry Bron.
Look at yourself: Και πάλι εδώ έχουμε βασικό τραγουδιστή τον συνθέτη, Ken Hensley αφού ο David Byron, είχε προβλήματα με τον λαιμό κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης. Έτσι αρκέστηκε να το ερμηνεύει στα Live. Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τη μουσική του σαν έναν καθρέφτη... μια κινητήρια, με ψυχεδελική ροή με ελεγχόμενο groove. Τουλάχιστον αυτό έγραψε το περιοδικό Billboard. Τα αφρικανικά κρουστά που ακούγονται, παίζονται από μέλη των Osibisa.
Sunrise: Ιδανική εισαγωγή για το Magicisn’s Birthday, το Sunrise δεκαετίες τώρα γοητεύει, παλιούς και καινούργιους fans τους. 

Stealin: Τι πανέμορφο τραγούδι είναι αυτό! Γραμμένο από τον Ken Hensley για τη φωνή του David Byron, το Stealin έχει αυτή τη μοναδικότητα να σου χαιδεύει τη ψυχή.
Sympathy: Με τον πρώην Lucifer’s Friend, John Lawton, στο μικρόφωνο, οι Uria Heep ηχογράφησαν τρία άλμπουμ που απέδειξαν πόσο σωστή ήταν η επιλογή του. Ο συνδυασμός Ken Hensley και John Lawton αποδείχτηκε συνθετικά λίρα εκατό αν και με μια πρώτη ακρόαση οι στίχοι του Sympathy μοιάζουν να μιλούν για ένα ζευγάρι, στην πραγματικότητα μιλούν για τη σχέση του συγκροτήματος με τη δισκογραφική εταιρεία τους. Σε συνέντευξη του Ken Hensley το 1998 στον Capital FM κάθε στίχος του τραγουδιού έχει φανερές αιχμές για τις δισκογραφικές εταιρείες. All time hit!
Wise Man: Ακόμα ένα τραγούδι με τον Lawton στο μικρόφωνο κι αυτό όπως το Sympathy από το Firefly, το πρώτο άλμπουμ που ηχογράφησαν μαζί του. Χωρίς πολλά λόγια, πολύ ωραία μπαλάντα! 

 

ΚΑΙ 4 BONUS
Για να είμαι ειλικρινής, στα bonus θα μπορούσα να βάλω πολλά τραγούδια τους αλλά για λόγους …οικονομίας, περιορίζομαι στα εξής 3 δύο από τα οποία είναι από την σχετικά πρόσφατη δισκογραφία τους κι ένα παλαιότερο, συνολικά 4.
Το One Way or Another ανοίγει τον (πολύ) καλό δίσκο τους High and Mighty(1976), που ήταν το τελευταίο με τον David Byron πίσω από το μικρόφωνο. Σύνθεση του Ken Hensley, η πρώτη φωνή ανήκει στον εξαίρετο μπασίστα/τραγουδιστή John Wetton αλλά και στον Ken Hensley και μουσικά αποτελεί ένα καθαρόαιμο δείγμα τραγουδιού του αγγλικού συγκροτήματος, βασισμένο σε μελωδία και rock στυλ  κι είναι απόλυτα συναυλιακό(αλλά δεν το παίζουν!). Αν και κυκλοφόρησε σε μικρό δίσκο δεν έκανε επιτυχία αλλά παραμένει ένα από τα καλά και ζωντανά τραγούδια τους.Ακούστε το εδώ
Η σκληρή αλήθεια είναι ότι τα τελευταία 5 studio άλμπουμ τους είναι αδιάφορα. Από το ένα αυτί μπαίνουν κι από το άλλο βγαίνουν. Σε αυτά τα συνολικά 54(!) τραγούδια, έχω ξεχωρίσει μόνο 3, με πρώτο το Waters Flowin (ακούστε το εδώ )από το Living the Dream(2018), που χωρίς να φοβάμαι τις λέξεις, άνετα μπορώ να την χαρακτηρίσω υπέροχη μπαλάντα και το Nail on the Head από το Into the Wild (2011), που χωρίς να είναι τίποτε το ιδιαίτερο, είναι ζωντανό και συναυλιακό και μάλιστα μετά από πολλά χρόνια έφτιαξαν και video  

 αλλά και το Shadow από το Wake the Sleeper(2008), επίσης συναυλιακό. Ακούστε το εδώ

Θα τα πούμε στις 8 Νοεμβρίου στο Floyd.

Την άλλη Κυριακή: Οι 10 δυνατότερες (καταγεγραμμένες επίσημα) συναυλίες. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ 

4/10/26 

Share on Google Plus

About Αλέξανδρος Ριχάρδος