Συνήθως, στα περισσότερα συγκροτήματα αλλά και μεμονωμένους τραγουδιστές/τριες, μετά από ένα πολύ πετυχημένο πρώτο δίσκο, ο δεύτερος είναι αυτός που …τρώει το κόλλημα! Στην περίπτωση των Foreigner, αυτό συνέβη με τον τρίτο δίσκο τους, αφού τα 2 πρώτα τους, πούλησαν αντίστοιχα 5.300.000 και 7.300.000 αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Έχοντας αποκτήσει μια μεγάλη εμπειρία και με την επιτυχία να τους περιβάλει, ο κιθαρίστας Mick Jones, φέρνει στην κονσόλα τον Roy Thomas Baker, γνωστό από τη δουλειά του με τους Queen, ενώ τη θέση του μπασίστα Ed Gagliardi, που απολύθηκε πήρε ο Rick Wills. Λίγο μετά το τέλος των ηχογραφήσεων, οι σχέσεις του Mick Jones με τους Ian McDonald και Al Greenwood, οξύνθηκαν με αποτέλεσμα την αποχώρησή τους. Όπως έχει δηλώσει ο Lou Gramm, οι 2 μουσικοί δεν έφυγαν γιατί δεν έπαιζαν καλά, αλλά γιατί ήθελαν κάτι παραπάνω στο παίξιμό τους, που δεν το προσέφεραν. Η παρουσία του Roy Thomas Baker ανέβασε τον πήχη των προσδοκιών αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη.
Ο Lou Gramm είπε ότι "Ο Roy δεν συνεισέφερε με ιδέες που θα έκαναν τα καινούργια τραγούδια τους να ξεχωρίσουν, όπως έκανε στους Queen. Τού αφήσαμε πολύ χώρο να δουλέψει και να δοκιμάσει τις ιδέες του ακόμα να κάνει πράγματα που είχε κάνει με τους Cars, αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Στο τέλος νιώθαμε ότι τα τραγούδια ήταν ημιτελή. Θυμάμαι τού παίξαμε ένα τραγούδι και μόλις τελείωσε είπε «Πάμε να το γράψουμε» αλλά εμείς δεν το είχαμε τελειώσει! Ήταν πολύ άνετος (χρησιμοποίησε την έκφραση laid back). Στο studio υπήρχε ένα ράφι που πάντα είχε σαμπάνιες Don Perignon και Taittingrer. Κάθε ημέρα, άσχετα τι ώρα ήταν έπινε μια σαμπάνια, με το ράφι να μην αδειάζει ποτέ. Γράφαμε έως τις 12.30 το βράδυ και πηγαίναμε στα σπίτια που είχαμε νοικιάσει για να ξεκουραστούμε και να ξανά γράψουμε την επομένη ημέρα. Γράφαμε στο Cherokee studio στο Los Angeles κι όλοι είχαμε φέρει μαζί μας τις γυναίκες μας, τις συντρόφους μας, έχοντας νοικιάσει πολυτελή σπίτια και πολυτελή αυτοκίνητα, Jaguars, και Corvettes. Εγώ είχα νοικιάσει την προεδρική σουίτα ενός ξενοδοχείου. Συνήθως όταν γύρναγα σπίτι, έβλεπα λίγο τηλεόραση, έπινα κάτι να χαλαρώσω και κοιμόμουν για να είμαι φρέσκος την επομένη. Ένα πρωϊ πήγα στην ώρα που είχαμε συμφωνήσει και δεν βρήκα κανέναν. Ρώτησα τη γραμματέα του studio και μου είπε ότι είχαν ένα πάρτι το βράδυ και ξενύχτησαν. Ξάπλωσα και τους περίμενα στον καναπέ του studio κι αποκοιμήθηκα διαβάζοντας περιοδικά γι αυτοκίνητα. Τελικά εμφανίστηκε στις 1.45 μαζί με τον μηχανικό ήχου Geoff Workman. Άνοιξε μια σαμπάνια και ξεκινήσαμε να ηχογραφούμε στις 3.30! (Από συνέντευξη του Lou Gramm στο Rock Candy, Δεκ 25 Ιαν26)
Όμως το πρόβλημα ξεκίνησε από το εξώφυλλο….
ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Το κορίτσι με το τρομαγμένο βλέμμα στο εξώφυλλο είναι η ηθοποιός Lisanne Falk, που λίγα χρόνια αργότερα έγινε ευρέως γνωστή χάρις στη συμμετοχή της στη νεανική ταινία μαύρου χιούμορ, Heathers(1988). Η φωτογραφία δέχτηκε έντονη κριτική από τις φεμινίστριες για το γεγονός γιατί η κοπέλα ήταν φωτογραφημένη σε ανδρική τουαλέτα να σβήνει graffiti, αλλά ο Lou Gramm είπε ότι η όλη φωτογράφιση έγινε σαν «παιγνίδι». Ο publicity director της Atlantic Records, Stuart Ginsburg, επεσήμανε ότι « η λέξη Head είναι ναυτικός όρος για το μπάνιο» και η media coordinator των Foreigner, Susan Steinberg, δήλωσε ότι «το κορίτσι στο εξώφυλλο είναι σοκαρισμένο από το γκράφιτι κι όχι γιατί κάποιος της επιτίθεται.
ΚΑΙ ΤΟ DIRTY WHITE BOY
Καλά όλα αυτά, αλλά αλυσίδες καταστημάτων στην Αμερική, αρνήθηκαν να το βάλουν στις βιτρίνες τους, δημιουργώντας μεγάλο πρόβλημα, που επιδεινώθηκε με την κυκλοφορία του πρώτου single που ήταν το δυναμικό Dirty White Boy (Νο 12 Αμερική), που αναφέρεται στον Elvis Presley, που σύμφωνα με τον Lou Gramm αυτός ήταν ο «βρώμικος λευκός που άλλαξε τη μορφή της μουσικής». Οι στίχοι μιλούν για το είδος της κληρονομιάς που άφησε και τον αντίκτυπο σε όλους τους μουσικούς. Ωστόσο, υπήρξαν κάποιοι που παρερμήνευσαν τους στίχους σαν μια «κρυπτο-ρατσιστική δήλωση». Άμα χαλάσει η συνταγή …..
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ …
Το Love on the Telephone είναι από τα καλά τραγούδια του άλμπουμ. Όχι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά ένα καλό hard τραγούδι, με καλή ερμηνεία από τον Gramm, ενώ το Woman έχει δυνατά φωνητικά και ακόμα πιο hard παίξιμο, με το video να είναι εμπλουτισμένο με διάφορους τύπους γυναικών και όπως λένε και οι στίχοι
Women behind bars, women in fast cars
Women in distress, women with no dress
Women in aeroplanes, women who play games
Κοινότυποι οι στίχοι του ομώνυμου τραγουδιού, αλλά σαν σύνθεση από τα καλύτερα του άλμπουμ. Δώστε μια ευκαιρία στο Seventeen που κλείνει την Α! πλευρά του βινύλιου. Το άλμπουμ, ξεχωρίζει όχι μόνο για τα καλά τραγούδια του, εμένα πάντα το Dirty White Boy ήταν και παραμένει το αγαπημένο, αλλά για την ερμηνευτική ποιότητα του Lou Gramm και το παίξιμο του Mick Jones. Από αυτόν τον δίσκο και μετά, το 5μελές συγκρότημα των Foreigner, είχε μετατραπεί σε ένα ντουέτο που έγραψε επιτυχίες. Και μια παρατήρηση: Το Head Games είναι ένα αμιγώς hard rock άλμπουμ χωρίς καμία μπαλάντα, κάτι που θα άλλαζε στα επόμενα άλμπουμ τους!
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Δύο χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 1981 ανέβηκαν στην κορυφή με το 4.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
17/6/26
Δημοσίευση σχολίου