Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ
Αποφασίζοντας να μην ακολουθήσει την αναμενόμενη πορεία της σόουλ ή του R&B, η Τίνα επανεφηύρε τον εαυτό της ως ροκ καλλιτέχνιδα, εγκαταλείποντας τα λαμπερά ρούχα και την ξεπερασμένη σκηνική παρουσία, προτιμώντας δερμάτινα μίνι φορέματα και ένα νέο, πανκ κούρεμα. Ξεκίνησε περιοδεία με ένα σόου γεμάτο ακατέργαστη ροκ ενέργεια και τη λαμπερή σκηνική της παρουσία. Αν και οι απίστευτες ζωντανές εμφανίσεις της κρατούσαν απασχολημένη, οι δισκογραφικές εταιρείες την απέρριπταν. Γνωστή για την προτίμησή της σε νέα, ανερχόμενα ταλέντα, η βιομηχανία ήταν αδιάφορη για μια γυναίκα στα σαράντα της, η οποία θεωρούνταν ότι είχε περάσει το ζενίθ της. Μετά από δύο δεκαετίες καριέρας, όμως, είχε διατηρήσει μερικές ισχυρές φιλίες, και αυτές ήταν που βοήθησαν την Tina να εξασφαλίσει τη συμμετοχή της σε μερικές μεγάλες συναυλίες. Ο Rod Stewart είχε εντυπωσιαστεί από τη συναυλία της Tina στο Ritz της Νέας Υόρκης τον Οκτώβριο του 1981 και της ζήτησε να εμφανιστεί μαζί του στο Saturday Night Live την επόμενη νύχτα, πριν την προσκαλέσει να τον συνοδεύσει στη σκηνή για τρία τραγούδια στη συναυλία του στο Λος Άντζελες δύο μήνες αργότερα (μια συναυλία που μεταδόθηκε παγκοσμίως και κυκλοφόρησε ως ζωντανό άλμπουμ). Πριν από αυτό, η Tina ήταν το support act των Rolling Stones (με τους οποίους είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά το 1966) σε τρεις συναυλίες της παγκόσμιας περιοδείας τους Tattoo You. Αυτές οι συναυλίες αποδείχθηκαν ιδιαίτερα σημαντικές για την καριέρα της. Παρά το γεγονός ότι είχε κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ κατώτερης ποιότητας, κατά τη διάρκεια των χρόνων της αφάνειας, η Turner δήλωσε ότι θεωρούσε το άλμπουμ αυτό ως ντεμπούτο και όχι ως επιστροφή, επισημαίνοντας ότι τα τραγούδια αναφέρονται σε προσωπικά της θέματα, παρότι προέρχονται από εξωτερικούς συνεργάτες. Η δύναμη, η ανθεκτικότητα και η ανεξαρτησία αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος του. Αφού κατέληξε σε μια τελική λίστα από εκατοντάδες επιλογές, ήταν απόλυτα βέβαιη για το ποια τραγούδια θα συμπεριλαμβάνονταν στο άλμπουμ, φτάνοντας σε αδιέξοδο μόνο όταν ήρθε η σειρά για αυτό που η Turner περιέγραψε ως: ένα χαριτωμένο, μικρό ποπ τραγούδι. Εκεί βρισκόταν το πρόβλημα – ήθελε να γίνει rock'n'roll τραγουδίστρια και χρειαζόταν δυνατά, ενεργητικά τραγούδια.
Αυτό το συγκεκριμένο, που δεν πληρούσε τις προδιαγραφές, ήταν το What’s Love Got To Do With It. Το τραγούδι που είχε αρχικά προοριστεί για τον Cliff Richard, την Phyllis Hyman και την Donna Summer, ενώ είχε επιλεγεί για το άλμπουμ I Hear Talk των Bucks Fizz, μέχρι που ο παραγωγός John Carter έπεισε την Tina να το ηχογραφήσει. Αν και δεν ήταν ακόμα ιδιαίτερα ενθουσιασμένη με αυτό το διακριτικό, με ρέγκε πινελιές κομμάτι, η Turner υποχώρησε και συμφώνησε να το συμπεριλάβει στο άλμπουμ. «Το έκανα να πετύχει!» σχολίασε αργότερα. Εκτός από αυτό το κομμάτι, το άλμπουμ περιλάμβανε υλικό που έγινε διάσημο από τον David Bowie (1984), των Beatles (Help!) και της Ann Peebles (I Can’t Stand The Rain), δύο σχετικά άγνωστα κομμάτια που είχαν κυκλοφορήσει στο παρελθόν – το Better Be Good To Me της αμερικανικής new wave μπάντας Spider και το Steel Claw του βορειοϊρλανδού τραγουδοποιού Paul Brady, ένα απομεινάρι των Dire Straits (Private Dancer) – και δύο τραγούδια γραμμένα ειδικά για την Tina Turner (I Might Have Been Queen και Show Some Respect). Καθώς το μεγαλύτερο μέρος του υλικού προήλθε από καλλιτέχνες του Ηνωμένου Βασιλείου, ήταν λογικό να κάνει το Λονδίνο τη βάση της. Αφού οριστικοποιήθηκαν οι επιλογές των τραγουδιών, η Tina ηχογράφησε όλα τα φωνητικά της σε μόλις δύο εβδομάδες, με την ερμηνεία και την προσωπικότητά της να αποδεικνύονται τα βασικά συστατικά που έκαναν το Private Dancer ένα συλλεκτικό έργο, παρά το γεγονός ότι περιλάμβανε είδη όπως ποπ, ροκ, γκόσπελ, σόουλ, new wave και τζαζ, προερχόμενα από 20 αναγνωρισμένους τραγουδοποιούς και εννέα παραγωγούς!
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Το I Might Have Been Queen, είναι ένα δυναμικό, ανεβαστικό ροκ κομμάτι με τσιριχτά συνθεσάιζερ και κιθάρες που ανταγωνίζονται για την πρωτοκαθεδρία στο υμνικό ρεφρέν του τραγουδιού. Σε στίχους των Jeanette Obstoj, Rupert Hine και Jamie West-Oram, το κομμάτι περιλαμβάνει αυτοαναφορικούς στίχους που αναφέρονται σε πτυχές της ζωής και του έργου της. Οι αναφορές στο «κορίτσι στα χωράφια» αφορούν την παιδική της ηλικία που πέρασε μαζεύοντας βαμβάκι, ενώ οι αναφορές στην αναγέννηση πηγάζουν από τη βουδιστική πίστη της Τίνα, όπως και ο τίτλος του τραγουδιού, ο οποίος προέρχεται από την πεποίθησή της ότι ήταν βασίλισσα της Αιγύπτου σε μια προηγούμενη ζωή. Αφού δοκίμασε διάφορες ενορχηστρώσεις του What’s Love Got To Do With It στο στούντιο, η κουρασμένη από τις μάχες, κυνική ερμηνεία της Tina άφησε τη σφραγίδα της και έκανε το κομμάτι εξ ολοκλήρου δικό της. Γράφτηκε από τους Terry Britten και Graham Lyle και παραμένει η μεγαλύτερη επιτυχία της, φτάνοντας στο Νο. 3 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο Νο. 1 στις ΗΠΑ – η μόνη της κορυφαία επιτυχία στα charts.
Το τραγούδι έχει από τότε γίνει μια από τις πιο σημαντικές της επιτυχίες, δίνοντας τον τίτλο του στη βιογραφική ταινία του 1993 και επιστρέφοντας στα charts ξανά όταν έγινε remix από τον Kygo το 2020. Άλλο ένα τραγούδι που συνέγραψε ο Terry Britten, το Show Some Respect είναι ένα ροκ κομμάτι γεμάτο ενέργεια, διανθισμένο με ένα funky riff κιθάρας (που δεν διαφέρει και πολύ από το Nutbush City Limits) και πολύ πιο σύμφωνο με τη σκληρή, ανεξάρτητη στάση που η Τίνα ήθελε να παρουσιάσει για τον εαυτό της ως καλλιτέχνιδα. Σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου, το Show Some Respect γράφτηκε ειδικά για εκείνη από τον Britten και τη Sue Shifrin. Ήταν το έκτο και τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, φτάνοντας στο Νο. 37 το 1985. Το τελευταίο single από το άλμπουμ στην Ευρώπη, το I Can’t Stand The Rain είναι μια διασκευή του χιτ της Ann Peebles από το 1973, σε παραγωγή του Terry Britten. Ξεκινώντας ως ένα λιτό κομμάτι που αποτελείται μόνο από τη φωνή της Tina και ένα επαναλαμβανόμενο ηλεκτρονικό κρουστό σχεδιασμένο να μιμείται τον ήχο της βροχής, το τραγούδι χτίζεται με τοίχους από συνθεσάιζερ, πολυφωνικά φωνητικά και τονισμένες πινελιές από διακριτικά πνευστά. Μοιάζει με τραγούδι των The Art Of Noise. Αν και το single έφτασε μόνο στο χαμηλό νούμερο 57 στο Ηνωμένο Βασίλειο, ήταν μεγάλη επιτυχία σε όλη την Ευρώπη, φτάνοντας στο Top 10 στη Γερμανία και την Αυστρία και στο Top 20 στην Ελβετία, συνεχίζοντας μια σειρά επιτυχιών που θα αποτελούσε σημαντικό παράγοντα για την απόφαση της Turner να εγκατασταθεί αργότερα στην Ευρώπη. Το ομότιτλο τραγούδι γράφτηκε αρχικά από τον Mark Knopfler για το άλμπουμ Love Over Gold των Dire Straits (1982). Ο ίδιος θεώρησε ότι το τραγούδι έπρεπε να ερμηνευτεί από γυναίκα και έτσι το πρότεινε στον μάνατζερ της Tina για να το εξετάσει.
 |
| 4 από τα 7 singles που κυκλοφόρησε |
Το σκοτεινό, αμφίσημο αυτό κομμάτι έχει παρερμηνευθεί ευρέως ως αντλούμενο από την οπτική γωνία μιας εργαζόμενης στον τομέα του σεξ ή μιας στριπτιζέζ. Η Tina είχε αρχικά σχεδιάσει να τραγουδήσει πάνω από το αρχικό κομμάτι των Dire Straits για τη δική της εκδοχή, αλλά καθώς νομικοί περιορισμοί την εμπόδισαν να το κάνει, το συγκρότημα (εκτός από τον Knopfler) μπήκε στο στούντιο μαζί της και το αναδημιούργησε. Το εκτενές κομμάτι διάρκειας άνω των επτά λεπτών είναι χτισμένο γύρω από έναν μελαγχολικό, ρυθμό με απαλό πιάνο και μελωδικό σαξόφωνο. Η Tina ερμηνεύει με απαλή, γεμάτη γρέζι φωνή τους στίχους, πριν οδηγήσει το κομμάτι σε έναν ανεβαστικό ρεφρέν και ένα σόλο κιθάρας από τον Jeff Beck για την κορύφωση του τραγουδιού. Το σινγκλ έφτασε στο απογοητευτικό νούμερο 26 στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή της κομμάτια. Τα πήγε πολύ καλύτερα στις ΗΠΑ, όπου έφτασε στο νούμερο 7 του Billboard chart. Η εκπληκτική ερμηνεία της Τίνα για το κλασικό Let’s Stay Together του Al Green από το 1972, που κυκλοφόρησε ως σινγκλ το 1983, έφτασε στο νούμερο 6 στο Ηνωμένο Βασίλειο και αποτέλεσε την αφετηρία για τη σόλο καριέρα της. Η δισκογραφική εταιρεία, η οποία μέχρι τότε την είχε θεωρήσει καλλιτέχνιδα χαμηλής προτεραιότητας, παρακινήθηκε από την επιτυχία του σινγκλ να προχωρήσει στην ηχογράφηση ενός άλμπουμ. Φτάνοντας στο νούμερο 26 του Billboard, το Let’s Stay Together ήταν το single 12 ιντσών με τις μεγαλύτερες πωλήσεις εκείνη την εποχή στις Ηνωμένες Πολιτείες. To Better Be Good To Me διασκευή ενός άγνωστου single του 1981 από το αμερικανικό συγκρότημα Spider, που η παθιασμένη ερμηνεία της Tina σε στίχους που συνδέονταν σημαντικά με τη δική της ιστορία ζωής, πάνω στην κομψή, ραδιοφωνική pop-rock παραγωγή του Rupert Hine, το οδήγησε σε ένα hit στο Top 5 των ΗΠΑ και χάρισε στην Turner ένα Grammy για την Καλύτερη Γυναικεία Φωνητική Ερμηνεία. Δυστυχώς, το single έμεινε στο Νο. 45 στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά έκτοτε λατρεύτηκε από το κοινό χάρη στην προβολή του στις ζωντανές εμφανίσεις της. Γραμμένο από τον τραγουδοποιό Paul Brady, η Tina είχε συμπεριλάβει το Steel Claw στις ζωντανές της εμφανίσεις αρκετό καιρό πριν και ήταν ένα από τα πρώτα κομμάτια που επιβεβαιώθηκαν για το άλμπουμ.
 |
| Το αμερικάνικο εξώφυλλο |
Η Turner ερμήνευσε το τραγούδι μπροστά σε μεγαλύτερο κοινό κατά τη διάρκεια μιας εμφάνισής της στο The Tonight Show Starring Johnny Carson το 1982, δίνοντας στο κοινό μια πρώτη γεύση από τη μελλοντική της μουσική. Help! μια διασκευή με γκόσπελ επιρροές της επιτυχίας των Beatles, με τη συνοδεία των The Crusaders, η ακατέργαστη, συναισθηματική ερμηνεία της για το τραγούδι απέχει πολύ από το ποπ πρωτότυπο των Fab Four. Ηχογραφήθηκε στο Λος Άντζελες στα τέλη του 1981, αλλά παρέμεινε αδημοσίευτο μέχρι που η απροσδόκητη επιτυχία του Let’s Stay Together απαιτούσε ένα single-συνέχεια. Δυστυχώς, έφτασε μόνο στο νούμερο 40 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το αμερικανικό υποκατάστημα της δισκογραφικής της εταιρείας δεν εντυπωσιάστηκε καθόλου από το τραγούδι, με αποτέλεσμα να το παραλείψει εντελώς από την αμερικανική έκδοση του LP (προστέθηκε στη συνέχεια σε μετέπειτα εκδόσεις). Ακολουθώντας μια διαδικασία παρόμοια με αυτή που είχαν ακολουθήσει για το Let’s Stay Together, καθώς δεν ένιωθαν αρκετά ικανοί να γράψουν μια πρωτότυπη σύνθεση για εκείνη, οι Martyn Ware και Greg Walsh κατάρτισαν μια λίστα με τραγούδια που θεωρούσαν ότι η Tina θα έπρεπε να διασκευάσει, με το 1984, ένα κομμάτι του David Bowie από το άλμπουμ του Diamond Dogs, να αναδεικνύεται ως το φαβορί. Η Tina αργότερα τραγούδησε σε ντουέτο με τον Bowie στο ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ του Tonight, ενώ εκείνος έκανε μια guest εμφάνιση κατά τη διάρκεια της συναυλίας της Tina στο Μπέρμιγχαμ, στο πλαίσιο της περιοδείας Private Dancer Tour.
ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΜΕΤΑ
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 29 Μαΐου 1984 και σημείωσε τεράστια παγκόσμια εμπορική επιτυχία, καθώς έφτασε στη τρίτη θέση του Billboard 200 για δέκα συνεχόμενες εβδομάδες και παρέμεινε στην πρώτη δεκάδα για 39 εβδομάδες, από τον Αύγουστο του 1984 έως τον Μάιο του 1985. Στις Ηνωμένες Πολιτείες έγινε 5 φορές πλατινένιο. Στη Γερμανία, το άλμπουμ έγινε 5 φορές χρυσό, καθιστώντας το ένα από τα άλμπουμς με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία. Έφτασε στη δεύτερη θέση του UK Albums Chart, όπου έγινε 3 φορές πλατινένιο, παραμένοντας στα charts για συνολικά 150 εβδομάδες. Το άλμπουμ έχει πουλήσει περισσότερα από 12 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Στα βραβεία Grammy του 1985, το Private Dancer κέρδισε τέσσερα από τα έξι βραβεία για τα οποία ήταν υποψήφιο. Μια περιοδεία 177 συναυλιών, για την προώθηση του άλμπουμ, πραγματοποιήθηκε από τις 8 Φεβρουαρίου 1985 έως τις 28 Δεκεμβρίου 1985, με την ονομασία Private Dancer Tour.
Περιλάμβανε 60 συναυλίες στην Ευρώπη, 105 στη Βόρεια Αμερική, 10 στην Αυστραλία και 2 στην Ιαπωνία. Στους καλλιτέχνες που άνοιξαν τις συναυλίες στη Βόρεια Αμερική συγκαταλέγονταν ο Glenn Frey και οι Mr. Mister. Εκτός από τα τραγούδια του άλμπουμ, η Τέρνερ ερμήνευσε επιτυχίες από την εποχή της με τον Ike, όπως τα: River Deep – Mountain High, Nutbush City Limits και Proud Mary.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ίσως είναι δύσκολο σήμερα να καταλάβει κάποιος τι σήμαινε αυτός ο δίσκος το 1984. Η Tina Turner, η μεγάλη επιζώσα της δεκαετίας του ’60, τη στιγμή που αρκετοί σύγχρονοί της είχαν από καιρό εξαφανιστεί παρασυρμένοι από τη ντίσκο και άλλες νέες τάσεις, εκείνη παρέμενε ενεργή, αν και μακριά από τα στούντιο ηχογράφησης. Ήταν αυτή η προσπάθεια, ο αδιάκοπος αγώνας και οι εξαντλητικές συναυλίες που την κράτησαν σε φόρμα, σε άριστη κατάσταση και έτοιμη για τη σωστή στιγμή, όταν αυτή θα ερχόταν. Το γεγονός ότι στην πορεία δεν υπέκυψε στα ναρκωτικά ή στο αλκοόλ, όπως τόσοι άλλοι ροκ σταρς, λέει πολλά για τον χαρακτήρα και την αποφασιστικότητά της. Άλλωστε, τα είχε δει όλα από πρώτο χέρι και υπάρχουν πολυάριθμες αναφορές ότι φρόντιζε τους μουσικούς στην περιοδεία σαν πραγματική μάνα. Πέρα από τη μουσική, το Private Dancer μετέτρεψε την Tina Turner σε κοινωνικό φαινόμενο, καθώς έγινε πολλά πράγματα για πολλούς ανθρώπους. Για γυναίκες συγκεκριμένης ηλικίας ήταν η ηρωίδα που κατάφερε να αντεπιτεθεί και να γνωρίσει επιτυχία ως σόλο καλλιτέχνιδα, για άλλους ήταν μεσήλικη μαύρη σεξοβόμβα, για τους ροκ κριτικούς ήταν θρύλος στην ακμή της, για τους οπαδούς της μόδας ήταν ροκού με μίνι φορέματα και μεγάλες περούκες, για τους σκηνοθέτες ταινιών ενσάρκωνε την ισχυρή μαύρη γυναίκα, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο απλά λάτρευαν να την βλέπουν στη σκηνή.
ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ
29/5/26
Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ PRIVATE DANCER
H Tina Turner είναι μια από τις ελάχιστες R&B τραγουδίστριες, που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από το rock κοινό. Οι λόγοι πολλοί: Η ερμηνεία της, η ζωντάνια της, τα τραγούδια της που είχαν έστω και λίγη δόση rock, αλλά και η συμπάθεια προς το πρόσωπό της όταν μάθαμε ότι την κακοποιούσε ο σύζυγός της Ike Turner. Η αναγγελία του καινούργιου, τότε, δίσκου της, με είχε αφήσει αδιάφορο καθώς ένα μεγάλο μέρος της έως τότε καριέρας της, το είχε σπαταλήσει με διασκευές. Όταν όμως άκουσα το Private Dancer κατάλαβα ότι είχαμε να κάνουμε με δισκάρα κι ένα από τα καλύτερα Comeback στην ιστορία της δισκογραφίας.
Δημοσίευση σχολίου