ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: ΕΝΑΣ ΚΑΦΕΣ ΣΤΟ ΑΧΙΛΛΛΕΙΟ ΜΕ ΤΟΝ LOU GRAMM, TO JAMMIN', ΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟ PURPLE PRESS ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ


Η γνωριμία μου με τον Στάθη Παναγιωτόπουλο, πάει πολλά χρόνια πίσω, όταν εργαζόμουν σαν Υπεύθυνος Τύπου στη CBS. Ο Στάθης, πρέπει να έγραφε σε κάποιο θεσσαλονικιώτικο έντυπο και στο Ποπ-Ροκ κι.έτσι ήλθαμε σε επαφή. Έκτοτε κρατήσαμε επαφή και μετά από 35 και πλέον χρόνια, ήλθε η ώρα για μια συνέντευξη στον Rockmachine.gr. Μπορεί οι περισσότεροι από εσάς να τον ξέρετε μέσω των τηλεοπτικών εκπομπών των Ράδιο Αρβύλα, τα κρύα (;) ανέκδοτά του, αλλά για εμάς τους παλαιότερους, το καταπληκτικό Jammin, το Κομφούζιο (σ.σ. φοβερός τίτλος εκπομπής) έχουν αφήσει τις καλύτερες αναμνήσεις στην καρδιάμας. Πέραν αυτών, ο Στάθης μιλάει  για το βιβλίο του Γαυγίσμτα και αυτό που ετοιμάζει. Α ξέχασα, τον καφέ στο Αχίλλειο με τον Lou Gramm(!!!!!) και φυσικά τους Deep Purple.
Ερωτήσεις: Αλέξανδρος Ριχάρδος
Πότε και πως είχες την πρώτη στενή επαφή με τους Deep Purple; Ήμουν 11 χρονών και κατά τύχης αγόρασα το Machine Head, φυσικά το πρώτο τραγούδι που άκουσα ήταν το Highway Star. Δεν ξέρω τι ακριβώς με εντυπωσίασε, πάντως ένιωσα από την πρώτη στιγμή σαν να άλλαξε η ζωή μου, και ήξερα ότι «αυτό» το οποίο άκουγα ήταν αυτό με το οποίο θα ήθελα να ασχοληθώ


Πότε τους είδες για πρώτη φορά live;
Στις 22 Ιουνίου του 1985, στο Knebworth της Αγγλίας, η πρώτη τους εμφάνιση με την κλασική σύνθεση Mk.II στην πατρίδα τους μετά από 12 χρόνια. Ιστορική περίσταση, χωρίς αμφιβολία, και μια βραδιά εντελώς φορτισμένη συναισθηματικά.

Στη Θεσσαλονίκη  τότε, από ποιους ραδιοσταθμούς περιοδικά ενημερωνόσουν;

Κλασικά Γιάννη Πετρίδη στην ΕΡΤ, τις εκπομπές των δισκογραφικών εταιρειών και αργότερα, κατά το 1981-82, από τους πρώτους σοβαρούς πειρατικούς σταθμούς που εμφανίστηκαν. Από περιοδικά, έως το 1978 που πρωτοβγήκε το Ποπ και Ροκ δεν υπήρχε καμία απολύτως επιλογή.

Τι ήταν αυτό που σε έκανε να ξεκινήσεις το ελληνικό  fan club των Deep Purple και να προχωρήσεις στην έκδοση του fanzine; 

Μου αρεσε πάντα η ιδέα του εντύπου, του newsletter, όπως θέλεις πες το. Είναι κάτι χειροπιαστό που μένει. Παράλληλα δεν ήμουν ικανοποιημένος από την ποσότητα και την ποιότητα της ενημέρωσης για το αγαπημένο μου γκρουπ, και το έβλεπα και σαν λέσχη, όπου θα συγκεντρωνόμαστε και θα ανταλλάσσουμε απόψεις και πληροφορίες. Εξέδωσα 21 τεύχη, από το 1992 ως το 2000, από ένα απλό φωτοτυπημένο οκτασέλιδο έφτασε νομίζω 32 σελίδες όφσετ με έγχρωμο εξώφυλλο, το Purple Press. Το έγραφα μόνος, με λίγες συνεισφορές από άλλα μέλη, έκανα σελιδοποίηση (ένα φεγγάρι έπαιζα το Quark Xpress στα δάχτυλα!), έφτιαξα και μια βάση δεδομένων στον Μακ μου, τύπωνα ετικέτες, φακέλωνα και έστελνα, σε βάση συνδρομής ανά τέσσερα τεύχη, όποτε κι αν εκδίδονταν αυτά, νομίζω έκανε 5.000 δραχμές; Το τιράζ ήταν περίπου 300-400 φύλλα. Έβγαζε τα έξοδά του, έτσι το είχα σχεδιάσει, δεν ήθελα να βγάλω κέρδος, και με ευχαριστούσε αφάνταστα αυτή η δουλειά, την έκανα στα κλεφτά ανάμεσα σε άλλες υποχρεώσεις. Το έστελνα και στους ίδιους, θυμάμαι ότι ο Jon Lord μου είχε πει μια φορά ότι του άρεσε και το περίμενε πως και πως, του έβαζα ένθετο ένα δισέλιδο με την περίληψη των περιεχομένων στα αγγλικά! Σιγά σιγά και σταδιακά, απλώς ατόνησε διότι δεν υπήρχε πλέον λόγος ύπαρξης, η πληροφόρηση κυκλοφορούσε πολύ ταχύτερα και πληρέστερα μέσω ιντερνέτ.


Πόσες φορές έχεις δει τους Deep Purple;

Αισίως 119. Κι αν δεν είχαν συμβεί τα φετινά, σκόπευα να πάω σε άλλες δέκα τουλάχιστον, θα είναι όντως η τελευταία περιοδεία και οι ευκαιρίες λιγοστεύουν-κανείς μας δε γίνεται νεότερος…
119 φορές το συγκρότημα καθαυτό, κάτι Rainbow, Whitesnake, Gillan κλπ μετράνε ξεχωριστά.


Έχουν μείνει στην ιστορία οι εκδρομές που διοργάνωσες στη Βουλγαρία (κι όπου αλλού) τι θυμάσαι;
Όσο είχαμε το Jammin’ κάναμε δύο εκδρομές στη Σόφια της Βουλγαρίας, μία για τους Whitesnake το 1997 και μία για τους Deep Purple το 1998. 
Ωραία εμπειρία, και μια ευκαιρία να δούμε συγκροτήματα που δεν έρχονταν σε μας τότε, αλλά δε θα ήθελα να το ξανακάνω. Η ευθύνη και το άγχος του να καθοδηγείς και να πρέπει να έχεις το νου σου σε μεγάλες ομάδες ανθρώπων με δυσκολεύει, δε με αφήνει να ευχαριστηθώ τη συναυλία καθαυτή. Χρόνια αργότερα, πήγαμε δύο φορές στη Σερβία να δούμε τους Rammstein (άλλη μεγάλη τρέλα!) αλλά πολύ πιο συμμαζεμένα, με βανάκι 10-12 ατόμων, όλοι φίλοι και συγγενείς, έτσι ναι.

Ποια ήταν το πιο απομακρυσμένο μέρος που είδες τους Deep Purple;

Δεν έχω βγει δυστυχώς εκτός Ευρώπης, αλλά εντός, έχω πάει στις περισσότερες χώρες εκτός Ιταλίας, την οποίαν δε χωνεύω για συναυλίες. Θα έλεγα Σουηδία και Κωνσταντινούπολη.

Από τις εμφανίσεις τους επί ελληνικού εδάφους, ποια ήταν η καλύτερη και τι περίεργο θυμάσαι.

Όλες είχαν τα…ντεσού τους, θετικά ή αρνητικά. Ξεχωρίζω την πρώτη, το 1991, που ήμασταν μαζί εσύ κι εγώ, ανεπανάληπτη εμπειρία, και του 2009 στη Μαλακάσα, ήταν πολύ ωραία. Το 2011 με τον «Βασίλη» θεωρώ ότι ήταν και ατυχής έμπνευση, και ατυχής συγκυρία, ελλείψει Roger Glover…
Πιστεύεις ότι πρέπει να συνεχίζουν; Τι θα κερδίσουν με το νέο τους άλμπουμ Whoosh; Μήπως έπρεπε να σταματήσουν στο Infinite; Ποιο ( ποια ) άλμπουμ τους θεωρείς καλύτερα εποχής Steve Morse;

Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει «πρέπει» στην τέχνη, πολύ περισσότερο στη ροκ μουσική και ειδικά όχι σε τόσο σπουδαία συγκροτήματα. Όσο μπορούν, ας συνεχίζουν. Ξέρουν πότε φτάνει ο καιρός να σταματήσουν (το απέδειξαν οι Black Sabbath αυτό) και όσο παίζουν μουσική, κέρδος για εμάς τους ακροατές είναι. Επί της ουσίας, η συνεργασία με τον Bob Ezrin νιώθω ότι τους ανανέωσε πολύ, και ένα τρίτο άλμπουμ στη σειρά αυτή νομίζω ότι έχει να δώσει. Τα καλύτερα άλμπουμ από το 1994 που ήρθε ο Steve είναι για μένα Purpendicular και Now What?!

Το 1997 το συγκρότημα του Peter Green έπαιξε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με Neil Murray μπάσο και Cozy Powell ντραμς. Στη φωτό από δεξιά Γιώργος Γάκης, Σωτήρης Βακάρος, NeilMurray, Cozy Powell και Στάθης.    


Ποια ήταν τα  συναισθήματά σου όταν έμαθες την αποχώρηση του Blackmore (και τις 2 φορές) από τους Deep Purple;

Την πρώτη φορά, το 1975, δεν το έμαθα, με την έννοια ότι δεν υπήρχε τρόπος ενημέρωσης και ξαφνικά είδα ένα LP των Deep Purple με άλλον κιθαρίστα, και τον «δικό μας» σε ένα άλλο LP, με άλλο συγκρότημα! Παρεμπιπτόντως, το άλμπουμ που τότε μου φαινόταν παράξενο, το Come Taste The Band, σήμερα το θεωρώ εκ των κορυφαίων τους και το λατρεύω! Παράξενα και ανεξήγητα πράγματα! Θέλω να σημειώσω το εξής: όταν στη δεκαετία του 70 έπαιρνα όποιον δίσκο τους έβρισκα, χωρίς συγκεκριμένη χρονική σειρά, μου έκανε εντύπωση που σε έναν δίσκο τραγουδούσε ο Ian Gillan, σε άλλον ο Rod Evans, σε άλλον ο Coverdale. Δεν καταλάβαινα τι γίνεται, και είχα την εντύπωση ότι τα συγκροτήματα είναι κάτι σαν ποδοσφαιρικές ομάδες, με τον ίδιο κορμό, αλλά έκαναν rotation και ανάλογα με το δίσκο έβαζαν και άλλα μέλη να παίζουν! Μετά βέβαια είδα τις χρονολογίες, και κατάλαβα τι ακριβώς γινόταν…
Τη δεύτερη φορά που έφυγε ο Ritchie το 1993, έζησα εκείνη την αποχώρηση από πολύ κοντά. Με όλον τον σεβασμό, την εκτίμηση και τη λατρεία που του έχω διαχρονικά, ένα έχω να πω: ευτυχώς που έφυγε…

Είχες την τιμή το 2001 να γράψεις τα σχόλια στο ένθετο του live Deep Purple Live at Rotterdam Ahoy 2001. Πως βρέθηκε το κείμενό σου εκεί;

Ε, δεν ήταν το μόνο. Ένα φεγγάρι έγραφα τακτικά κείμενα, για προγράμματα περιοδειών, βιβλία, επανεκδόσεις κλπ. Υπάρχουν και αρκετά άλλα τέτοια κείμενα, το μάνατζμεντ του συγκροτήματος γνώριζε ότι τους ξέρω καλά, και μου αναθέτει τέτοιες δουλειές που και που. Το 2015-16 μάλιστα μου ανέθεσε και ο Ritchie παρόμοια δουλειά, στο DVD “The Ritchie Blackmore Story” αλλά και στα ντοκουμέντα από την μικρή περιοδεία της επαναφοράς των Rainbow του 2016.
 
Πότε είδες τους Rainbow για πρώτη φορά;

Δεν τους πρόλαβα να τους δω ζωντανά τους Rainbow παρά το 1995 με τον Doogie White, και ήταν αξιοπρεπέστατοι. Αλλά όταν υπήρχαν από το 1975 ως το 1984, όπως και οι Whitesnake και οι Gillan κλπ, χαιρόμουν πολύ που είχα τόσα πράγματα να παρακολουθήσω! Από όλα τα «θυγατρικά» συγκροτήματα, οι Gillan μου άρεσαν πιο πολύ, για τους άλλους δύο έχασα το ενδιαφέρον μου μετά τα 3-4 πρώτα άλμπουμ. Τα άκουγα, τα αγόραζα, συνέλεγα τις εκδόσεις κλπ, αλλά κακά τα ψέματα, “Rising” ή “Ready An’ Willing” δεν ξανάγιναν.

25 χρόνια μετά, ο κόσμος ακόμα θυμάται το θρυλικό jammin’ στην ET3. Πως ξεκίνησε η εκπομπή; Προβλήματα στο studio, έxεις ακόμα επαφή με το Σωτήρη Βακάρο;
Οι Σωτήρης Βακάρος και Στάθης Παναγιωτόπουλος με τον μεγάλο Γιώργο Κούδα

Αν δεν κάνω λάθος το jammin’ ήταν η
μοναδική ή από τις ελάχιστες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης που έφερνε καλλιτέχνες που έπαιζαν ζωντανά; Πόσο δύσκολο ήταν τεχνικά αυτό για την ΕΤ3

Scorpions, Deep Purple, Γιώργος Γάκης,Lou Gramm.
Οι άνθρωποι της ΕΤ3  έχουν καταλάβει έστω και μετά από τόσα χρόνια ότι έγραψαν ιστορία; Φοβερές στιγμές. Θα ήθελα να γράψεις ότι θυμάσαι από εκείνες τις εκπομπές, ιδιαίτερα απ΄την επίσκεψη του Lou Gramm

Τεράστιο κεφάλαιο, και εξ ανάγκης δε θα αναπτυχθώ πολύ, θα χρειαζόμασταν ολόκληρο βιβλίο – το οποίο, παρεμπιπτόντως, γράφω αυτόν τον καιρό…
Με το Σωτήρη είμαστε οικογενειακοί φίλοι από μικρά παιδιά, φυσικά και μιλάμε και έχουμε πάρα πολύ καλές σχέσεις, και ποτέ δεν είναι πολύ μακριά η προοπτική συνεργασίας μας. Με έκπληξη παρατηρώ πως υπάρχει κόσμος που θυμάται νοσταλγικά το Jammin’, είκοσι χρόνια μετά το τέλος του. Όντως ήταν πρωτότυπη εκπομπή, κι ας μην ξεκίνησε καθόλου έτσι – ξεκίνησε επειδή η τότε διοίκηση της ΕΡΤ3 ήθελε κάτι με το οποίο να αντικαταστήσει το Κομφούζιο που μόλις είχε φύγει για την ιδιωτική τηλεόραση. Και έτσι ξεκινήσαμε, σαν αντι-Κομφούζιο, αλλά σιγά σιγά η εκπομπή βρήκε το ρυθμό και τα πατήματά της και έγινε αυτό που έγινε. Αφήσαμε τον εαυτό μας να κάνει κυριολεκτικά ό,τι γουστάρει. Ευτυχώς το γουστάριζε κι άλλος κόσμος. Πράγματι πέρασαν ένα σωρό καλλιτέχνες από την εκπομπή εκείνη, Έλληνες και ξένοι, μερικά ιερά τέρατα μεταξύ άλλων, αλλά χαίρομαι που στέκεσαι ιδιαίτερα στον Lou Gramm, διότι η ιστορία είναι κυριολεκτικά παράδοξη. Και θα στην πω:  μια μέρα που ο Σωτήρης έπαιζε στο ραδιόφωνο Foreigner, του τηλεφώνησε μια ακροάτρια να του πει, «τι ωραίο συγκρότημα, η αδελφή μου είναι αρραβωνιασμένη με τον τραγουδιστή τους». Ναι καλά, σκέφτηκε ο Σωτήρης – όπως θα σκεφτόταν κι ο καθένας μας, έτσι; - και δεν έδωσε σημασία. Τις επόμενες μέρες όμως η ακροάτρια επέμενε, και σε κάποιο τηλεφώνημα είπε ότι ο γαμπρός της (ο Lou Gramm των Foreigner, μην ξεχνιόμαστε!) θα ερχόταν την άλλη εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη μαζί με την αδελφή της. Καλά καλά. Κι εγώ είμαι ο Πάπας της Ρώμης.

Να μη στα πολυλογώ, η εν λόγω ακροάτρια την επόμενη εβδομάδα μας είπε ότι μίλησε στο γαμπρό για μας και την εκπομπή μας, και αν θέλουμε να έρθουμε την Πέμπτη το μεσημέρι στο Αχίλλειο στην παραλία να τον γνωρίσουμε.
Λέμε, μάλλον κάποιος μας κάνει πλάκα και θα γίνουμε ρεζίλι, στιλ Κάντιντ Κάμερα, αλλά δε γαμείς, θα πάμε που θα πάμε για καφέ το μεσημέρι, πάμε στο Αχίλλειο.
Και όντως στη 1 το μεσημέρι εκείνης της μέρας, από τη γωνία ξεπροβάλλει ο Lou Gramm. Ο τραγουδιστής των Foreigner. Ο ίδιος! Φαντάζεσαι το σοκ που πάθαμε. 
Όταν όντως αρραβωνιασμένος με τη θεσσαλονικιά αδελφή της ακροάτριας, ήταν όντως πολύ ωραίος τύπος και απλός, και μόλις του είπαμε για εκπομπές κλπ ήταν μέσα σε όλα – βέβαια του είχαν πει τα κορίτσια τα καλύτερα λόγια. Οπότε τηλεφώνησα στον Βασίλη Παπαδόπουλο, φίλο τραγουδιστή και κιθαρίστα, γνωστό από τους Κόναν και άλλα συγκροτήματα, και τον ρώτησα αν θέλει  να έρθει στην εκπομπή να παίξει κιθάρα και να κάνει φωνητικά με τον Lou Gramm των Foreigner. «Για να μου πεις αυτή τη μαλακία με ξύπνησες ρε μαλάκα;» μου είπε, και μου τόκλεισε κατάμουτρα. Ξαναπήρα. Με τα πολλά πείστηκε ότι δεν του κάναμε πλάκα, και βγήκε μια καταπληκτική εκπομπή.

Και πήγε και στο ραδιόφωνο, και βγήκαμε και κοπροσκυλιάσαμε και περάσαμε ένα μυθικό τριήμερο και μείναμε φίλοι από τότε. Από τις πιο μαγικές, αξέχαστες περιστάσεις, που όταν τη σκέφτομαι αναλογίζομαι πόσο τυχεροί είμαστε.  
Όταν ο Στάθης μου έστειλε το αρχείο με τις φωτό, όλες τις είχε χαρακτηρίσει με το όνομα του καλεσμένου του π.χ. Ian Gillan, Lou Gramm, Michaele Schenker, Scorpions κλπ.Σε μια έγραφε Freedom και προσπαθούσα να μαντέψω, χωρίς να την ανοίξω, ποιός καλλιτέχνης είναι ο Freedom! Τελικά ήταν η Ελευθερία Αρβανιτάκη!!! 


Έχεις μεγάλη τηλεοπτική ιστορία. Κομφούζιο, Jammin’, Ράδιο Αρβύλα, Βινύλιο. Πως μπλέχτηκες στην παρέα των Κανάκη, Σερβετά και Χρήστου  Κιούση;

Ξεχνάς το Νηστικό Αρκούδι και δε μ αρέσει καθόλου αυτό, αλλά το αντιπαρέρχομαι, μουσικό σάιτ είμαστε!
Με τον Γιάννη Σερβετά ήμασταν οικογενειακοί φίλοι, μεγαλώσαμε μαζί στην Πλατεία Ναβαρίνου, κάναμε παρέα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Με τον Αντώνη Κανάκη γνωριζόμασταν από το πειρατικό ραδιόφωνο, είχαμε συνεργαστεί και σε κάτι μαγαζιά, κάτι εκπομπές, ήταν να συμμετάσχω κι εγώ στο Κομφούζιο αλλά δε μπόρεσα λόγω πρωινής δουλειάς, χαθήκαμε αλλά πάντα επικοινωνούσαμε και πάντα αγαπιόμασταν. Το Χρήστο Κιούση τον γνώρισα το 2007, όταν ο Αντώνης αποφάσισε να κάνει πραγματικότητα ένα παιδικό του μεράκι, έναν δικό του ραδιοφωνικό σταθμό, αλλά μαζί με κοντινούς του ανθρώπους. Και με κάλεσε να πάω στον Imagine. Εγώ τότε ήμουν στον 1055 Rock και ήμουν πολύ καλά, αλλά μου είπε ο Κανάκης μια κουβέντα η οποία ακαριαία με έκανε να τον ακολουθήσω, και θα τον ακολουθούσα ακόμη και χωρίς φράγκο. Δε θα σας πω την κουβέντα, θα την κρατήσω για μένα, πάντως ήταν πολύ καίρια. Ξεκινήσαμε οι 4 και άλλα παιδιά του ραδιοφώνου τον σταθμό, και όταν έφτασε η στιγμή να θέλουν οι άλλοι τρεις να επιστρέψουν στην τηλεόραση, τι πιο φυσιολογικό από το να πάω μαζί τους. Είναι πολύ, πάρα πολύ σπάνιο να εργάζεσαι κάπου επειδή θέλουν αυτό που είσαι, και όχι αυτό που θέλουν να σου επιβάλλουν να είσαι. Αυτό θα πω μόνο, κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.  
Τι είναι τα Γαβγίσματα;



Είναι μια συλλογή διαφόρων κειμένων που έγραψα και δημοσίευσα σε διάφορα μέσα την τελευταία δεκαετία. Κάτι σαν χρονογραφήματα, εντελώς ποικίλης θεματολογίας. Ωραίο είναι, διαβάζεται εύκολα σαν σφηνάκια, και έχει κάτι για τον καθέναν, όχι μόνο μουσική.

Όπως σου είπα και παραπάνω, γράφω αυτόν τον καιρό ένα βιβλίο στο οποίο ξεκίνησα να παραθέτω διάφορες εμπειρίες από τη σχέση μου με τη μουσική τα τελευταία πολλά χρόνια, δηλαδή συναυλίες, περιοδείες, εκπομπές, συναναστροφές κλπ. Κάθε πράγμα που θυμάμαι, όμως, με παραπέμπει και σε κάτι άλλο, με αποτέλεσμα να μην έχει καμία γραμμικότητα στην αφήγηση, αλλά να είναι μια σειρά παρενθέσεις και μπρος-πίσω στο χρόνο. Δεν ξέρω κατά πόσον θα έχει ενδιαφέρον για κάποιον που δεν είναι μουσικόφιλος, το γράφω όμως με αρκετά ελαφρύ και χιουμοριστικό στιλ, όπως περίπου η ιστορία με τον Lou Gramm παραπάνω.
Δεν έχω ιδέα πότε θα τελειώσει, νομίζω είμαι στα ¾ περίπου, όταν αισθανθώ ότι «αυτά ήταν, δεν έχω κάτι άλλο να γράψω» θα το κλείσω και θα δω τι θα γίνει. Έχει μέλλον ακόμη.

Ραδιοφωνικά τι κάνεις σήμερα;

Από τότε που άρχισα να ασχολούμαι επαγγελματικά με την αυτόνομη κατάδυση (scuba diving) αναγκάστηκα να σταματήσω το ραδιόφωνο, δε μπορούσα πια να το υποστηρίξω. Τώρα τελευταία με την καραντίνα, ενεργοποιήσαμε μαζί με άλλους παλιούς ραδιοπειρατές ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο, το thessradio.net, όπου κάνουμε το κέφι μας και μετουσιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια εμπειρίας και γνώσεων και χαβαλέ σε ένα ωραίο, κεφάτο, παρείστικο αποτέλεσμα. Προφανώς και δεν έχουμε τώρα πια επαγγελματικές βλέψεις (ούτε στο επίγειο ραδιόφωνο μπορείς να βιοποριστείς, έτσι κι αλλιώς) αλλά έχουμε στήσει μια ωραία δουλειά με άπειρο γέλιο. Μια δοκιμή θα σας πείσει!
Στο dressing room των Deep Purple με Don Airey και Ian Paice


2/6/20


Share on Google Plus

About Αλέξανδρος Ριχάρδος

    Blogger Comment
  1. Θυμαμαι την συγκεκριμενη εκπομπη με τον Lou Gramm , που πιθανων εκεινη την εποχη ηταν και το μεγαλυτερο ονομα που εμφανιστηκε ζωντανα uplugged καπου σαν καλεσμενος .
    Ηταν ψιλο 'κουφη '/ανελπιστη εμφανιση και την συγκρινω με την εμφανιση των John Payne /Jeff Downes σε πρωικη εκπομπη της Κορομηλα καπου το 93 ?

    Σχετικα με τον συνεντευξιαζομενο ,χωρις να τον γνωριζω εχω την εντυπωση οτι αντιθετα με το ρολο του 'κρυο-ανεκδοτακια ' που πανε να του περασουν σαν ρολο , ειναι γνησιος -ετυμολογος και ποιοτικος χιουμοριστας αντιθετα με τους περισσοτερους που κυκλοφορουν .

    ΑπάντησηΔιαγραφή