KNEBWORTH 1985:ΜΙΑ ΒΡΟΧΕΡΗ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ DEEP PURPLE

Καλοκαίρι 1985. Έχουν συμπληρωθεί 2 μήνες από τη στιγμή που απολύθηκα από το στρατό και ήδη εργάζομαι στη CBS σαν Υπεύθυνος Τύπου.  Από τον προηγούμενο χειμώνα, του 1984 οι Deep Purple έχουν κυκλοφορήσει το άλμπουμ της επανασύνδεσης με τίτλο Perfect Strangers και κατά τα οιωθότα έχουν ξεκινήσει μεγάλη περιοδεία σε Αμερική, Αυστραλία, Ιαπωνία κι Ευρώπη. Ειδικά η περιοδεία τους στην Αμερική ήταν η δεύτερη πετυχημένη εκείνης της χρονιάς, πίσω από τη μεγάλη περιοδεία του Bruce Springsteen που απολάμβανε την τεράστια επιτυχία του Born in the USA.
Γράφει ο Αλέξανδρος Ριχάρδος.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η εμφάνιση των Deep Purple σημαδευόταν μόνο από μια εμφάνιση, αυτή στο Knebworth στις 22 Ιουνίου 1985. Μόνο που το κοινό θα ήταν περί τις 80.000 κόσμου, λαοθάλασσα! Ήταν τόσο μεγάλο και κοπιαστικό τα ταξίδι στην Ασία για να παίξουν σε Ιαπωνία και Αυστραλία που ακόμα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, έδωσαν μόνο 9 συναυλίες σε Γκενκ, Παρίσι, Νις, Βαρκελώνη, Μαδρίτη, Ζυρίχη, Μάνχαιμ, Νυρεμβέργη και Βιέννη. Η εμφάνισή όμως που έμεινε στην ιστορία , είναι του Knebworth που ήταν οι headliners με τους Scorpions, UFO, Meat Loaf, Mountain, Blackfoot, Mam’as Boys και Alaska.
Οι διοργανωτές του"Return of the Knebworth Fayre"όπως ήταν το επίσημο όνομα του φεστιβάλ, είχαν προπωλήσει 50.000 εισιτήρια, αριθμός που αυξήθηκε κατά 30.00 τις 3 τελευταίες ημέρες της συναυλίας, φθάνοντας συνολικά τις 80.000. Όσοι έχετε ταξιδέψει στην Αγγλία καλοκαίρι, ακόμα και Αύγουστο, θα θυμάστε μια έστω βροχούλα να σας συντροφεύει. Η βροχή που έπεσε στις 22 Ιουνίου 1985 ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, φθάνοντας τα 15 cm(!!) βρέχοντας τον κόσμο, που είχε πάει προετοιμασμένος, έχοντας φέρει μαζί του αδιάβροχα αλλά και ομπρέλες.

Η εμφάνιση των Τιτανοτεράστιων ήταν σπουδαία, όπως αρμόζει στην ιστορία τους. Εξ ‘άλλου η παρουσία πάνω στη σκηνή της θρυλικής (κι αξεπέραστης) ΜΚII  ήταν το δυνατότερο χαρτί της βραδιάς. Μια  εμφάνιση που άνοιξε με την "Toccata and Fugue in D-minor" του Johann Sebastian Bach για να έλθει κολλητά το “Highway Star” και να ακολουθήσουν μια σειρά μεγάλων κομματιών τους όπως “Strange Kind of woman”, “Nobody’s Home”, “Perfect Strangers”,“Gypsys Kiss”,  “Lazy”, “Knocking at your back door” και τα 4 από το καινούργιο τότε άλμπουμ Perfect Strangers), “Space truckin”, “για να κλείσουν  με τα “Black Night”, “Speed King” και “Smoke on the water”.Να σημειώσουμε ότι το πλήρες set δεν είναι αυτό που εμφανίζεται στην κυκλοφορία του 2πλού cd αλλά περιείχε κι άλλα δύο τραγούδια, το “Under the Gun” από το τότε καινούργιο δίσκο τους και το κλασικό “Woman from Tokyo”. Χαρακτηριστικό είναι ότι η επίσημη κυκλοφορία από την Connoisseur Records δεν περιέχει τα δύο τραγούδια. Αν και η συναυλία μεταδόθηκε από το BBC, δεν μπόρεσαν να βρουν τα δυο τραγούδια καθαρά για να τα συμπεριλάβουν ακόμα και στα bootlegs, που λόγω της μετάδοσης του BBC ήταν πολλά. Το περίεργο είναι ότι κυκλοφόρησαν bootleg με την συναυλία όλων των συγκροτημάτων, ακόμα και των Mama’s Boys και Alaska, εκτός των Scorpions. Και αξίζει να παραμείνω λίγο στο set list του γερμανικού συγκροτήματος που είναι ακριβώς το ίδιο (σ.σ. με την ίδια σειρά) με το άλμπουμ τους World Wide Live που μόλις είχε κυκλοφορήσει! Η εμφάνιση των Deep Purple στο Knebworth είχε μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του κόσμου, σε σημείο πολλοί να νομίζουν, όπως ο γράφων, ότι οι Τιτανοτεράστιοι ήταν οι μοναδικοί που εμφανίστηκαν!
Λίγο πριν ξεκινήσω να γράφω αυτές τις γραμμές, σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να γράψει τη γνώμη του, ο επαΐων περί Deep Purple, Στάθης Παναγιωτόπουλος που διατηρεί το ελληνικό fan club του συγκροτήματος. Όταν τον κάλεσα στο τηλέφωνο και του πρότεινα να γράψει ένα κείμενο σχετικά με την εμφάνιση των Τιτανοτεράστιων στο Knebworth, με έκπληξη άκουσα ότι ετοιμάζει να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο σχετικά με τις εμπειρίες του με τους Deep Purple και φυσικά υπάρχει αναφορά στα τεκτενόμενα εκείνης της θρυλικής εμφάνισής γιατί ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ!!!! Στο ένθετο της κυκλοφορίας του cd στο άνοιγμα του εσώφυλλου, κάτω δεξιά στη μικρή φωτογραφία ο νεαρός με τα πόδια πάνω στο τραπέζι είναι ο Στάθης! 
Όσοι έχετε το cd θα βρείτε τη φωτογραφία του κάτω δεξιάμε τα πόδια πάνω στο τραπέζι!!!

TRIVIA
Ο τίτλος του άλμπουμ  προέρχεται από τα λόγια του Ian Gillan στην εισαγωγή του "Gypsy's Kiss" που αναφερόταν στα τεχνικά προβλήματα που παρουσιάστηκαν λόγω της βροχής και φυσικά των κακών καιρικών συνθηκών. "What we all need now is a tremendous amount of pink. But, in the absence of pink, here's some blues"... και μπαίνει το “Gypsy’s Kiss’.
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΚ
Πολλοί, νεότεροι κυρίως, θα απορούν τη σημαίνει MK II. Κατ’ αρχάς να σας πω ότι τα αρχικά MK προέρχονται από τη λέξη Mark που σημαίνει  Mark, που σημαίνει" μοντέλο "ή" παραλλαγή " και συντομεύεται σε" Mk".  Στους Τιτανοτεράστιους, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν την ένδειξη MK, υποδηλώνει τη σύνθεση του συγκροτήματος βασισμένη στις εκάστοτε αλλαγές μελών και υποδηλώνεται από ένα λατινικό αριθμό. Η πρώτη σύνθεση τους (Mark Evans, Nick Simpler, Jon Lord, Ritchie Blackmore, και Ian Paice) είναι η  MKI, ενώ η σύνθεση με την οποία εμφανίστηκαν στο Knebworth είναι η MK II που είναι και η κλασική. Η σημερινή σύνθεση του συγκροτήματος (Gillan, Glover, Morse, Airey και Paice) είναι η MK VIII!
Το κείμενο που ακολουθεί, προέρχεται από το υπό έκδοση βιβλίο του Στάθη Παναγιωτόπουλου
Αρχείο Στάθη Παναγιωτόπουλου



….Κάποια στιγμή αναφέρθηκα φευγαλέα στην πρώτη μου συναυλία των Deep Purple, στο Knebworth. Θέλω να γράψω κι άλλα για εκείνην την περίσταση. Το Knebworth είναι ένα χωράφι στη μέση του πουθενά στην κομητεία του Hertfordshire στη Νότια Αγγλία, η πλησιέστερη κωμόπολη είναι το Stevenage, περίπου μία ώρα από το Λονδίνο με το τρένο. Στη μέση αυτής της έκτασης είναι η έπαυλη ενός ευγενούς (βαρόνος, λόρδος, θα σας γελάσω) στον οποίον ανήκει η περιοχή, φαίνεται πως ο εν λόγω ευπατρίδης είναι ή ρέκτης της ροκ μουσικής ή οξυδερκής επιχειρηματίας, επειδή στο παρελθόν είχε διαθέσει την έκταση για πολλές, ιστορικές συναυλίες με τον γενικό τίτλο «Knebworth Fayre». Είχαν παίξει εκεί οι Rolling Stones, οι Pink Floyd και άλλοι, ενώ είχε να λειτουργήσει από τον Αύγουστο του 1979, όταν για δύο διαδοχικά Σάββατα έπαιξαν (για τελευταία φορά στην πατρίδα τους) οι Led Zeppelin. Τα δύο Σάββατα παραμένουν ιστορικό γεγονός, δεδομένου ότι κανείς δεν έπαιζε εκεί δύο φορές, η χωρητικότητα του χώρου ήταν 125000 άνθρωποι. Αργότερα το ρεκόρ νομίζω καταρρίφθηκε, στις 11ς Αυγούστου 1996 στο φεστιβάλ όπου συμμετείχαν οι  Oasis, Cast, Dreadzone, Kula Shaker, Manic Street Preachersκαι Charlatans!
Με το τρένο πήγα, και θυμάμαι ότι ήταν ένα τοπικό από τα παλιά, με ξύλινα βαγόνια και μπρούτζινα χερούλια, αριστοκρατικό με κουπέ, φθαρμένο μεν και κοντά στο τέλος της σταδιοδρομίας του, αλλά καθαρό και αξιοπρεπέστατο – τότε δεν είχε επικρατήσει ολοκληρωτικά η λαίλαπα της Θάτσερ και των αισχρών ιδιωτικοποιήσεων, υπήρχε ακόμη κρατικός φορέας σιδηροδρόμων, British Rail, και όχι δεκάδες ιδιωτικές εταιρείες - αετονύχηδες. Έβρεχε καταρρακτωδώς, και μπήκαμε με την παρέα μου στο χώρο κατά τις 12 το μεσημέρι, με εισιτήρια αλλά και guest passes που είχαμε εξασφαλίσει κατά όχι εντελώς νόμινο τρόπο. Εκτός από τους Purple, έπαιζαν οι Alaska (Bernie Marsden, πρώην Whitesnake), οι Ιρλανδοί Mama’s Boys (οι τρεις τους ήταν αδέλφια, γι αυτό λέγονταν έτσι), οι Mountain του Leslie West, οι UFO, ο Meat Loaf (με σπασμένο πόδι στο γύψο, παρακαλώ!) και οι Scorpions, στα ντουζένια τους τότε.


Έχει τη σημασία του το γεγονός ότι την ίδια μέρα, στο Milton Keynes, κανδυό ώρες μακριά (ή κοντά, όπως το πάρει κανείς) γινόταν κι άλλο φεστιβάλ, με τίτλο «The Longest Day», με προεξάρχον συγκρότημα τους U2 (αυτοί κι αν ήταν στα ντουζένια τους τότε!) και μαζί τους R.E.M. και Ramones, μεταξύ άλλων. Στον συγκεκριμένο χώρο οι Purple έπαιξαν πολλά χρόνια αργότερα, το 2006, αλλά άσχετο.

Τα guest passes που είχαμε επέτρεπαν παρακολούθηση από έναν ειδικό χώρο αριστερά της σκηνής, με δικό του μπαρ και τουαλέτες, και διάσπαρτες κάτι μπάλες άχυρο (δεν έχω ιδέα γιατί) οι οποίες αποδείχτηκαν πολύ χρήσιμες, μπορούσες να σταθείς πάνω τους και να βλέπεις τα συγκροτήματα από ψηλότερα. Στο εν λόγω μπαρ (μια τέντα, μη φανταστείτε) σύχναζαν κάτι ανθυποσελέμπριτι, κάτι δημοσιογράφοι, κάτι παρατρεχάμενοι και κάποια στιγμή ο Lemmy των Motorhead τον οποίον είδα για πρώτη φορά από κοντά και έπαθα ταράκουλο. Βγήκαμε μια ωραία φωτογραφία μαζί, ακόμη την έχω.
Η περί ου ο λόγος φωτό του Στάθη με τον Αρχηγό!

 

Ανάμεσα στους δημοσιογράφους ήταν και ο Χριστόφορος Μπακόλας του Ποπ και Ροκ, σπούδαζε εκείνο τον καιρό στο Λονδίνο και ταυτόχρονα έστελνε ανταποκρίσεις στο περιοδικό. Καλό παλικάρι, γνωριζόμασταν αμυδρά, και ως κάτοικος Αγγλίας και βετεράνος πια της μουσικής βιομηχανίας, ήταν πολύ καλά δικτυωμένος και είχε καλύτερο πάσο από το δικό μου – φωτογραφικό, που σου επέτρεπε την είσοδο για τρία τραγούδια ανά συναυλία στο χώρο ανάμεσα στη σκηνή και στη μπαριέρα του κόσμου, το λεγόμενο photo pit. Τρία τραγούδια για όλους εκτός από τους Purple που δεν το επέτρεψαν λόγω χρήσης πυροτεχνημάτων. Στον Χριστόφορο όμως δεν άρεσαν οι Scorpions και μου δάνεισε το πάσο του για να τους φωτογραφίσω. Άλλο που δεν ήθελα, και για τρία τραγούδια βρέθηκα στον απαγορευμένο χώρο, με τη λάσπη ως τα γόνατα, να βγάζω με πάθος φωτογραφίες τους Τεύτονες.
Αρχείο Στάθη Παναγιωτόπουλου


Έπειτα γύρισα στην αχυρόμπαλα-έδρα μου και περίμενα να πάει 10 το βράδυ για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα. Όντως ακριβώς στην προκαθορισμένη ώρα και υπό καταρρακτώδη αλλά αδιάφορη σε μένα πλέον βροχή, έσβησαν τα φώτα και από τα ηχεία ακούστηκε η γνωστή Τοκάτα και Φούγκα του Μπαχ, και στη σκηνή ήταν οι Deep Purple. Ας το επαναλάβω. Οι Deep Purple. Ο Ritchie Blackmore, ο Jon Lord, ο Ian Gillan, ο Roger Glover και ο Ian Paice. Όχι φωτογραφίες, όχι βίντεο,όχι αφίσες, αλλά άνθρωποι αληθινοί με σάρκα και οστά, που έπαιζαν ζωντανά, το Highway Star. Με το όργανο του Lord σκεπασμένο από νάιλον για να προστατευτεί από τη βροχή, και τον Blackmore με πράσινες πλαστικές γαλότσες σαν αγρότης.

Και ήταν όπως τους φανταζόμουν τόσα χρόνια; Όχι. Σε καμία περίπτωση. Ήταν πέρα και πάνω από ό,τι φανταζόμουν, πολύ καλύτερο, πολύ πιο εντυπωσιακό, κι ας μην ήταν η συγκεκριμένη συναυλία από τις καλύτερές τους, όπως κατάλαβα πολύ αργότερα, ακούγοντας ηχογραφήσεις από άλλες συναυλίες. Συναισθηματική φόρτιση όμως στο τέρμα, άλλωστε ήταν η πρώτη εμφάνιση του συγκροτήματος στην πατρίδα τους μετά από 12 χρόνια.

«Ακούσαμε το δελτίο καιρού», είπε ο Gillan χιουμορίζοντας κάποια στιγμή από μικροφώνου, «ο ήλιος θα βγει σε κανένα δεκάλεπτο». Με κάποιον περίεργο τρόπο, τον πίστεψα.

Τελείωσαν θριαμβευτικά, με τα υπεσχημένα πυροτεχνήματα, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής στο ξενοδοχείο, περίπου 45 λεπτά με τα πόδια, και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι με τον φίλο μου Mark Maddock ο οποίος επίσης τους έβλεπε για πρώτη φορά, δεν ανταλλάξαμε κουβέντα, τόσο άναυδοι είχαμε μείνει. Πετούσαμε 30 πόντους πάνω από το έδαφος, σαν τα χόβερκραφτ.

Το προηγούμενο βράδυ, έμαθα αργότερα, ο Ian Gillan (αξιοθαύμαστος πάντα!) με ένα φορητό ραδιοφωνικό συνεργείο του BBC είχε πάει απροειδοποίητα στο κάμπινγκ του φεστιβάλ, εισβάλλοντας σε σκηνές ανυποψίαστων κατασκηνωτών και παίρνοντάς τους συνεντεύξεις, κατεβάζοντας και καμιά μπιρίτσα κατά τη διάρκεια! Στιγμές αυτής της «επιδρομής» μεταδόθηκαν ζωντανά από το ραδιόφωνο (Κύριος οίδε με τι τεχνικά μέσα την εποχή εκείνη, ίσως οι τεχνικοί να κουβαλούσαν φορητούς ασυρμάτους σαν του στρατού, στην πλάτη!), αλλά το μεγαλύτερο μέρος μαζί με στιγμιότυπα της συναυλίας παίχτηκε αργότερα στο Friday Rock Show του BBC με οικοδεσπότη τον συγχωρεμένο πια Tommy Vance – ειρήσθω εν παρόδω, καλός και σεβαστός ο John Peel, αλλά ο Tommy Vance (που έβγαινε με το σλόγκαν- λογοπαίγνιο με τα αρχικά του ονόματός του - “TV on the radio”) αγαπούσε, έπαιζε και στήριζε τη μουσική ΜΑΣ και γι αυτό θα τον προτιμώ πάντα.   
Η εφημερίδα που κυκλοφόρησε ειδικά για το φεστιβάλ. Αρχείο Στάθη Παναγιωτόπουλου


Το BBC ηχογράφησε ολόκληρη τη συναυλία και την κυκλοφόρησε σε διπλό δίσκο το 1991, με ατμοσφαιρικές φωτογραφίες από εκείνη τη βροχερή μέρα στο εξώφυλλο, και μια μικρή, τοσηδά φωτογραφία του υπογράφοντος να κάθεται σε μια καρέκλα μπαμπουλωμένος με ένα πορτοκαλί αδιάβροχο, ποζάροντας μπροστά σε έναν τσουπωτό γυναικείο κώλο. Μη με ρωτάτε γιατί, ρωτήστε τον επιμελητή της έκδοσης, εγώ δε θυμάμαι. Δήθεν.

Παρενθετικά, από τα υπόλοιπα συγκροτήματα που έπαιζαν εκείνη τη μέρα, οι Scorpions ήταν καταιγιστικοί, και έβλεπα τον Schenker και τον Meine να παρακολουθούν εκστασιασμένοι τους δασκάλους την ώρα που έπαιζαν κρυμμένοι (όχι πολύ καλά, αν κρίνω από το γεγονός ότι τους έβλεπα!) πίσω από κάτι ενισχυτές στο πλάι της σκηνής. Ο Meat Loaf ήταν προφανώς πολύ αμερικάνος για τα γούστα του κοινού και έφαγε πολύ μπουκάλι, οι UFO σκιά του προγενέστερου (αλλά και μεταγενέστερου) εαυτού τους και οι υπόλοιποι απλώς τίμιοι.
ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

10/4/20




Share on Google Plus
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ BLOGGER
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ FACEBOOK

3 σχόλια:

  1. Τον Ιούλιο του 1976 στο “Wembley Arena” όταν οι οπαδοί των Deep Purple, είδαν πως το group βγήκε στη σκηνή και έπαιζε τα τραγούδια σαν να ήταν χαμένοι (με τα τόσα εσωτερικά τους προβλήματα να τους ταλαιπωρούν), οι φανατικοί οπαδοί τους δεν δίστασαν να τους γιουχάρουν αμείλικτα. Ενώ πάλι τον Ιούνιο του 1985, το προαναφερθέν group το παρακολούθησαν οι οπαδοί του, υπό βροχή στον υπαίθριο συναυλιακό χώρο του Knebworth (UK).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολυ εντυπωσιακο αρθρο. Το χαρηκα πολυ αν και δεν ειμαι σουπερ φαν των τιτανοτεραστιων. Εκτιμω την ιστορια τους φυσικα και μακαρι να ζουσα τα τραγουδια τους. Θυμαμαι εκεινη την εποχη το '85 μετα την κυκλοφορια του Perfect Strangers που ακομα και οι φιλοι το γκρουπ το ειχαν χαρακτηρισει απογοητευση. Πως αλλαζουν τα δεδομενα και ποσο διαφορετικα τα κρινει η ιστορια ε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αξέχαστη εποχή. Χωρίς πολλές πηγές ενημέρωσης, περιμέναμε από έναν μπάρμπα-Στάθη οποιοδήποτε νέο. Στην ανταπόκριση του ΠΟΠ+ΡΟΚ είχε διαγωνισμό που έδινε δώρο 5 βιντεοκασσέτες της συναυλίες, ο οποίος δυστυχώς ήταν λάθος. Εύγε ΣΤάθη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

contact form

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *