ΟΤΑΝ ΟΙ AEROSMITH ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ

Η δεκαετία του 80 δεν ήταν για όλους ευχάριστη και ανέμελη.Ή τουλάχιστον ολόκληρη. Κι αναφέρομαι στους Aerosmith που ενώ γύρω τους ξεπηδούσαν δεκάδες καινούργια αμερικάνικα συγκροτήματα που βασίστηκαν στον ήχο τους, οι ίδιοι ζούσαν ένα μεγαλοπρεπές τέλμα. Τα καινούργια αμερικάνικα συγκροτήματα, δημιουργούσαν τις βάσεις του sleaze/hair metal, ενώ οι Aerosmith περνούσαν μια μεγάλη κάμψη. Κάμψη που έχει αρχίσει από την κυκλοφορία του άλμπουμ Night in the Ruts (1979), συνεχίστηκε με την αποχώρηση του βασικού κιθαρίστα Joe Perry, την ηχογράφηση του μέτριου άλμπουμ Rock in a Hard Place (1982) όπου κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων κι ο δεύτερος κιθαρίστας Bard Whitford, αποχώρησε. Έτσι το Rock in a Hard Place ηχογραφήθηκε με τους δύο καινούργιους κιθαρίστες, Jimmy Crespo και Rick Dufay, με το δεύτερο να αναφέρεται στο άλμπουμ αλλά να μην συμμετέχει στις ηχογραφήσεις, αφού τα μέρη τα είχε γράψει ο Whitford. Ο Dufay πήρε μέρος στην περιοδεία.  Τα 10 τραγούδια του Rock in a Hard Place, δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να πιστοποιήσουν τον κατήφορο που είχε πάρει το μεγάλο αμερικάνικο συγκρότημα. Παρ’ όλα αυτά, ο πυρήνας των οπαδών τους το αγόρασε, αφού οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τις 500.000 αντίτυπα στην Αμερική. Για την ιστορία, το άλμπουμ στοίχισε στην Columbia Records $1.500.000! Τα μέτρια τραγούδια του και η αδυναμία των δύο αντικαταστατών, φέρνουν πίσω τους Perry και Whitford και το 1984 το συγκρότημα ετοιμάζεται να αντεπιτεθεί. Όλοι ακόμα και τα μέλη του συγκροτήματος με μεταγενέστερες δηλώσεις τους, αναγνωρίζουν ότι το άλμπουμ ήταν μέτριο και σίγουρα δεν ήταν… Aerosmith. Η εμπορική αποτυχία του Rock in a Hard Place (No 32 Αμερική), οδηγεί τη CBS να μην τους ανανεώνει το συμβόλαιο και το συγκρότημα με την…καλή σύνθεση (Tyler, Perry, Whitford, Kramer και Hamilton) υπογράφει στην ανερχόμενη Geffen Rec. του πρώην manager David Geffen και με παραγωγό τον Ted Templeman παρουσιάζουν τα καινούργια τραγούδια τους στο 8ο άλμπουμ της δισκογραφίας τους με τίτλο Done with Mirrors.  Σε μια αγορά που το hard rock/metal κερδίζει έδαφος καθημερινά και γίνεται μόδα, οι Aerosmith παρουσιάζονται ταλαιπωρημένοι από τα ναρκωτικά και τις κάθε είδους καταχρήσεις. Και βλέπουν μπροστά τους συγκροτήματα που εμφανώς έχουν επηρεαστεί από τον ήχο τους να γεμίζουν τους τοίχους τους με χρυσούς και πλατινένιους δίσκους κι αυτοί να μένουν πίσω!

   Η επιλογή της Geffen, έγινε γιατί το συγκρότημα θεώρησε ότι ήθελε να κάνει μια νέα αρχή και με γνώμονα ότι η CBS, τούς είχε δώσει ότι ήταν να τους δώσει. Η Geffen είχε όραμα για το μέλλον και η προσωπικότητα του David Geffen έφθανε από μόνη της να τους πείσει. Εξ ‘άλλου, ένας βασικός λόγος ήταν ότι τότε (το τονίζω το τότε) ήταν το μόνο συγκρότημα αυτού τους ύφους στο δυναμικό της εταιρείας.
  ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟ DONE WITH THE MIRRORS
Το Done with Mirrors μπορεί να μη  ξεπέρασε το Νο36 του αμερικάνικου chart (το πιο χαμηλό νούμερο από την εποχή του Get your Wings, Νο 74) αλλά σίγουρα είναι πολύ καλύτερο από τα Night in the Ruts και Rock in a Hard Place. O ήχος είναι Aerosmith, η ζωντάνια είναι Aerosmith. Η επιστροφή των Perry και Whitford έχουν επαναφέρει την μουσική ταυτότητα που είχαν μάλλον μουτζουρώσει με το Rock in Hard Place. Το "Let the Music Do the Talking" που ανοίγει το άλμπουμ είναι με διαφορά το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και πρωτοακούστηκε στο πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος του Joe Perry, τους The Joe Perry Project, με τίτλο Let the Music Do the Talking(1980), το οποίο συνιστώ να το ακούσετε. Βάζοντας την μια εκτέλεση δίπλα στην άλλη, σίγουρα αυτή των Aerosmith είναι καλύτερη λόγω Steve Perry. Είναι ερμηνευτής με τα όλα του! Ακούστε ακόμα τα "My Fist Your Face" και "Gypsy Boots" που μπορεί να μη ξεχώρισαν αλλά είναι κλασικά Aerosmith τραγούδια, όπως και το "The Reason A Dog". Το περίεργο ήταν ότι ενώ το άλμπουμ απέσπασε καλές κριτικές, αυτές δεν μετουσιώθηκαν σε πωλήσεις. Το συγκρότημα αντιμετώπισε ένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, αφού βάσει συμβολαίου όφειλε χρήματα στην CBS Rec. από ποσά που τους είχαν δώσει έναντι προκαταβολής για τους δίσκους που δεν έκαναν τις αναμενόμενες πωλήσεις. Έτσι πριν φύγουν από τη CBS, βγήκαν περιοδεία κάνοντας την Back in the Saddle Tour, χωρίς να έχουν να προωθήσουν κάποιο άλμπουμ, απλά για να συγκεντρώσουν χρήματα και να τα δώσουν στην CBS η οποία με τη σειρά της θα τους αποδέσμευε!
Σύμφωνα με τους κανόνες της δισκογραφίας αλλά και τους συναυλιακούς, στην Αμερική τουλάχιστον, δεν βγαίνεις περιοδεία χωρίς καινούργιο δίσκο. Όμως οι Aerosmith το τόλμησαν μετρώντας τις δυνάμεις τους. Και βγήκαν κερδισμένοι! Η περιοδεία ήταν προσεκτικά σχεδιασμένη και δεν έπαιξαν σε μεγάλους χώρου, ακόμα και σε πανεπιστήμια και σχολεία αρκεί το κοινό να τους πίστευε. Εξ ‘αλλου το συγκρότημα δεν είχε κάποιο σχετικά πρόσφατο δίσκο με μεγάλη εμπορική επιτυχία, παρά ένα ένδοξο παρελθόν κι ένα μουντό παρόν. Μόλις επέστρεψαν τα οφειλόμενα χρήματα στη CBS, υπέγραψαν στην Geffen, ξεκινώντας μια καινούργια σελίδα στην καριέρα τους, που αναμενόταν πολύ πιο πετυχημένη από την υπάρχουσα. “Όλοι μας είχαμε το πνεύμα του νικητή και πιστεύαμε στους εαυτούς μας. Ξέραμε ότι έπρεπε να επιβεβαιώσουμε το όνομά μας αλλά πιστεύαμε στα τραγούδια μας»  λέει ο Joe Perry.
Δείτε εδώ το οπτικοακουστικό αφιέρωμα που ετοίμασε ο Rockmachine.gr με τον Δημήτρη Κράλλη για την καριέρα των Aerosmith.

ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ

Η CBS μόλις αποδεσμεύτηκαν, κυκλοφόρησε 2 μονά βινύλια με  live υλικό και τίτλους Classics Live (1986) και Classics Live II(1987). Παρ όλο που πολλοί τα σνομπάρισαν, το μεν πρώτο στην Αμερική ξεπέρασε το 1.000.000 αντίτυπα, το δε δεύτερο το 500.00 αντίτυπα. Καθόλου άσχημα για υλικό ηχογραφημένο σε περιοδείες που έγιναν ανάμεσα 1978 και 1984 και σε κάποια κομμάτια κιθάρα παίζουν οι Jimmy Crespo και Rick Dufay, αλλά τόσο στο εξώφυλλο όσο και στο εσώφυλλο δεν παρέχεται καμία πληροφορία για το ποιος παίζει κιθάρα σε πιο κομμάτι! Αυτά για το Classics Live που περιέχει 8 τραγούδια κι ένα από αυτά είναι το ακυκλοφόρητο σε studio ηχογράφηση "Major Barbra" που προοριζόταν για να συμπεριληφθεί στο δεύτερο άλμπουμ τους Get Your Wings και τελικά βρέθηκε εδώ! Το Classics Live II περιέχει επίσης 8 τραγούδια, 6 από τα οποία ηχογραφήθηκαν την Πρωτοχρονιά του 1984 στο Orpheum Theatre της Βοστόνης, με την επανασυνεδεμένη κλασική σύνθεση (Tyler, Perry, Kramer, Hamilton, Whitford) και τα άλλα δύο που είναι το"Let the Music Do the Talking" και το "Draw the Line" από την εμφάνισή τους στο California Jam II το 1977.

Η μεγάλη επιστροφή των Aerosmith έγινε το 1987 με το άλμπουμ Permanent Vacation που μόνο στην Αμερική πούλησε 5.000.000 αντίτυπα κι έβγαλε επιτυχίες όπως "Rag Doll",  "Dude (Looks Like a Lady)" και "Angel". Στη Geffen Rec έμειναν έως το 1993 που κυκλοφόρησαν το πολυπλατινένιο άλμπουμ Get A Grip για να περιστρέψουν(!) στην CBS. Ο λόγος είναι ο εξής: Θορυβήθηκαν από την επιτυχία των Guns’n’Roses, οι οποίοι εκείνη τη χρονιά κυκλοφορούσαν το τελευταίο studio άλμπουμ τους πριν διαλυθούν (σ.σ. αλλά οι Aerosmith δεν το ήξεραν!) και πίστευαν ότι η Geffen θα έδινε μεγαλύτερο βάρος στους Gunners παρά σε αυτούς. Έτσι, για να αισθάνονται μόνοι, επέστρεψαν στη CBS (Columbia).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ

27/3/20
Share on Google Plus
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ BLOGGER
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ FACEBOOK

2 σχόλια:

  1. Παρα πολυ καλο αρθρο για την πιο παρακμιακη περιοδο των Aerosmith. Που ακομα και στα πιο χαμηλα τους, καταφερναν και πουλουσαν 500.000 αντιτυπα στα χειροτερα τους. Βεβαια δεν αναγραφεται, στο εντυπωσιακο κατα τ άλλα αρθρο, ο ν.1 λογος που ανακαμψαν οι Aerosmith την στιγμη που ολα για αυτους κατερρεαν. Και ηταν το καλοκαιρι του 1986, οταν ο παραγωγος Rick Rubin, δουλευοντας το νεο album των Run D.M.C., εβαλε στο συγκροτημα να ακουσει την εισαγωγη του παλιου τραγουδιου των Aerosmith, Walk this way. Ο Jay Master J εμεινε αφωνος με το καταπληκτικο beat του τραγουδιου και ομολογησε οτι οχι μονο δεν ειχε ακουσει ποτε το τραγουδι αυτο, αλλα δεν ηξερε καν ποιοι ηταν οι Aerosmith. Ο Rubin προχωρησε το πραγμα παραπερα προτεινοντας στους Run D.M.C. να ηχογραφησουν τo τραγουδι παρεα με τον Tyler και να παιζει κιθαρα ο Perry. Μια ιδεα που ανοιξε τα συνορα της εμπορικης επιτυχιας στον νεο ηχο τοτε που λεγοταν ραπ αλλα και προσφερε τους Aerosmith ενα νεο εντελως ακροατηριο, τα πιτσιρικια που εβλεπαν σαν τρελοι MTV. Ολα τα αλλα ειναι ιστορια (και μπορει κανεις να παρακολουθησει με ενδιαφερον σto ντοκυμαντερ του Netflix, The hip hop evolution ολα τα παραπανω, πως εγινε το deal με τα λογια του ιδιου του γκουρου Rick Rubin).
    Και μετα ηρθε το Permanent Vacation.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πραγματικά πολύ καλό αφιέρωμα και ιδιαίτερα σημαντική η επισήμανση από τον Strouso! Να συμπληρώσω επίσης ότι οι Aerosmith έκαναν τη μεγάλη και σπάνια έκπληξη, όπου επιτυχημένη μπάντα των 70's κάνει ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία στα 80's και στα 90's, με εμπορικό απόγειό τους το single 'I don't wanna miss a thing' από το soundtrack της ταινίας blockbuster 'Armageddon' το 1998. Το soundtrack αυτό, που έγινε διπλά πλατινένιο στην Ιαπωνία πουλώντας 400.000 αντίτυπα έως το 1999, περιλαμβάνει ακόμα 3 κομμάτια των Aerosmith, τα 'What kind of love are you on', 'Sweet Emotion'(David Thoener remix) και τη διασκευή τους στο 'Come Together' των Beatles.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

contact form

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *