JOURNEY – ESCAPE(1981): ΠΗΓΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΗΣ ΠΙΟ ΕΥΓΕΝΙΚΗΣ ΣΚΛΗΡΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ!

Η θεωρία του "Big Bang" υποστηρίζει πως μια Μεγάλη Έκρηξη είναι υπεύθυνη για την δημιουργία του σύμπαντος. Υιοθετώντας την συγκεκριμένη θεωρί και προσαρμόζοντας την στον "δικό μας μουσικό κόσμο", αυτό τού melodic rock- A.O.R., θα λέγαμε πως ένα αντίστοιχο Big Bang που προήλθε από την απόδραση (escape) του σκαθαριού, το οποίο είχε πρωτίστως αιχμαλωτιστεί ζωντανό (captured alive) από την φυλακή του, διαμόρφωσε και επέδρασε καθοριστικά πάνω στο μουσικό είδος που δηλώνουμε ισόβιοι λάτρεις του. Το 1981 "η καρδιά του Σαν Φρανσίσκο", οι Journey, κυκλοφορούν το δίσκο ογκόλιθο "Escape" και εκτός τού ότι αναγκάζουν τους νέους της εποχής, κυρίως στην Αμερική, να συνδέσουν τις ζωές τους με τα τραγούδια τους, παράλληλα γίνονται αντικείμενο θαυμασμού, πηγή έμπνευσης και μελέτης για τον τρόπο που θα πρέπει να παίζεται και να γράφεται η πιο ευγενική μορφή της σκληρής μουσικής.
Γράφει ο Σπύρος Γιαννακόπουλος.
Πολύ σπάνια ένα συγκρότημα γίνεται περισσότερο επιτυχημένο τη στιγμή που ένα από τα ιδρυτικά και αρχηγικά  στελέχη του αποφασίζει να αποχωρήσει. Ο λόγος για τον Greg Rollie, πληκτρά-τραγουδιστή (στην πρώτη φάση του συγκροτήματος), ψυχή και σώμα του συγκροτήματος των Journey από το ξεκίνημα τους το 1973 μέχρι και την άφιξη ως frontman του Steve Perry το 1978. Η θέση που άφησε κενή ο Rollie φεύγοντας, καλύφθηκε από τον Jonathan Cain πρώην μέλος των Babys. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε ο τρομερός συνθετικός πυρήνας των Perry, Schon, Cain κάνοντας τον ήχο πιο μελωδικό και πιο ποπ, εκτοξεύοντας το συγκρότημα σε δημοτικότητα και επιτυχία, έχοντας ως αφετηρία όλων αυτών το "Escape".
Ο τίτλος τού άλμπουμ αποτελεί έμπνευση τού manager-guru της μπάντας Herbie Herbert, ο οποίος είχε αποφασίσει να τιτλοφορήσει ΟΛΑ τα άλμπουμ που ΘΑ κυκλοφορούσαν οι Journey από το 1977 και απλά το μόνο που έκανε ήταν να εκτελέσει το σχέδιο του!! Ο δίσκος, ως θέμα, αναφέρεται στους καθημερινούς ανθρώπους που αγωνίζονται στις δουλειές τους και στην καθημερινότητα ποου αντιμετωπίζουν, αποσκοπώντας στο να δώσει ελπίδα, κάνοντας καλύτερη τη ζωή τους.
Προσέξτε στο εξώφυλλο, ότι ο τίτλος του άλμπουμ καθώς και το όνομα των Journey δεν μπορούν να διαβαστούν άμεσα. Αυτή ήταν ακόμα μια έμπνευση τού Stanley George Miller, γνωστό με το όνομα Mouse (μπράβο επίθετο!!!!) που σχεδίασε το εξώφυλλο αλλά και το λογότυπο του συγκροτήματος . Η ιδέα του έχει σαν ρίζα τη δεκαετία του 60 όπου ήταν της μόδας στις αμερικάνικες διαφημίσεις να μπορείς να τις διαβάσεις σε 60 δευτερόλεπτα , γι'αυτό και ο ψυχεδελικός τρόπος γραφής που εμπλέκει γράμματα με αριθμούς!

Η βελόνα του πικ απ ακουμπάει το δίσκο και μετά από λίγο οι νότες από το πιάνο τού Jonathan Cain θα προδώσουν το πρώτο τραγούδι που ανοίγει το άλμπουμ, το Don't stop believin'. Ένας πραγματικός ύμνος για το arena rock ( Νο 9 Αμερικη,  Νο 6 στο Ηνωμένο Βασίλειο 2009), επίσης είναι το Νο 1 ψηφιακό download τράγουδι επί πληρωμή για τον εικοστό αιώνα!! Σαν δομή, ξεφεύγει από το συνηθισμένο επαναλαμβανόμενο κουπλέ-ρεφρέν μιας και που το κανονικό ρεφρέν του τραγουδιού ακούγεται στο τέλος του, έχοντας μόλις 0:50" πριν  τελειώσει το κομμάτι. Ο τίτλος, ήρθε δια στόματος του πατέρα του Jonathan Cain όταν εκείνος (ο Jonathan) ήταν ακόμα άσημος μουσικός στο κύκλωμα τού Los Angeles στην Sunset Boulevard, έτοιμος να τα παρατήσει επειδή δεν λάμβανε την επιτυχία που αποζητούσε στην μουσική βιομηχανία. Τα λόγια του πατέρα του ήταν: "Don't stop believin' or you're done, dude!". Στο τραγούδι ακούγεται η φράση  "Born and raised in South Detroit". Ο Steve Perry, προκειμένου να ταιριάξει ακουστικά ο στίχος με την μουσική, χρησιμοποίησε την περιοχή  South Detroit η οποία όμως στην πραγματικότητα δεν ανήκει στην Αμερική  αλλά στον Καναδά. Επίσης ο στίχος "Streetlight people living just to find emotion" προήλθε πάλι από τον Perry, κοιτάζοντας τους ανθρώπους να περπατάνε στους δρόμους του Detroit τη νύχτα, μετά από συναυλία των Journey. Το τραγούδι έχει μια αθωότητα και ουσιαστικά αναφέρεται στα όνειρα, στις προσδοκίες, στην αλλαγή της ζωής προς το καλύτερο όπου επί της ουσίας είναι μια πεποίθηση που αντιπροσωπεύει πολλές γενιές. Το Don't stop believin' είναι ενας πυρσός αισιοδοξίας με σκοπό να ενθαρύνει τον ακροατή, ευρέως διαδεδομένο (οι S.F.Giants, ομάδα του baseball, το έχουν σαν theme song) και σίγουρα διαχρονικό όπως η πίστη στον εαυτό μας και η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας!!
Το Who's crying now ήταν το τραγούδι που κυκλοφόρησε σαν πρώτο single από το "Escape" ( Νο 4 Αμερική,  Νο 46 Μ.Βρετανία). Η ιστορία πίσω από αυτό το τραγούδι έχει να κάνει με το σόλο της κιθάρας του Neal Schon. Αρχικό, ο Schon είχε ηχογραφήσει ένα περίπλοκο δεξιοτεχνικό σόλο το οποίο όμως δεν άρεσε στους Perry και Cain. Κατόπιν αυτού, ξεκίνησε να δουλεύει πάνω σε ένα δεύτερο, αφήνοντας αυτή την φορά τα δάχτυλα του να υποταχτούν στην πιο απλά σκέψη του μυαλού του. Όπως αποδείχτηκε αυτή ήταν και η καλύτερη επιλογή για το τραγούδι.
  Ο μουσικός όρος power ballad, ήταν μια έννοια η οποία υπήρχε στη μουσική βιομηχανία αλλά απο το 1981 και μετά,  έγινε αντικείμενο επιδίωξης όλων σχεδόν των συγκροτημάτων της hard and heavy σκηνής και κατά συνέπεια, "μόδα". Οι Journey σίγουρα έδρασαν καταλυτικά και η απόδειξη έρχεται από το εξαιρετικό «Open arms» (Νο 2 στην Αμερικη). Η θέση αυτή έμεινε κατειλημμένη η από το τραγούδι για έξι εβδομάδες. Η ιστορία του ξεκινά από την εποχή που ο Jonathan Cain ήταν στους  Babys κι είχε αρχίσει να το γράφει αλλά απορρίφθηκε απο τον τραγουδιστή των Babys, John Waite ως "συναισθηματική ανοησία". Αργότερα στους Journey, ο Neal Schon θα εξέφραζε και αυτός τη δυσαρέσκεια του λέγοντας ότι ακούγεται σαν Mary Poppins! Τελικά, το τραγούδι ολοκληρώθηκε με την βοήθεια τού Steve Perry και έγινε αυτή η σπουδαία μπαλάντα για την οποία έχουν κάθε λόγο να νιώθουν περήφανοι και ταυτόχρονα και εμείς μαζί τους.
  Ο ρομαντισμός και το όμορφο συναίσθημα του έρωτα, εκπροσωπούνται από το Stone in love. Κάθε στίχος του είναι και μια εικόνα γι'αυτό το μαγικό πράγμα που κάνει τους ανθρώπους να έρχονται κοντά και να δημιουργούν μαζί αναμνήσεις που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει.
  Ο ατίθασος νεανικός χαρακτήρας με την αδιάκοπη προσπάθεια του για απόδραση από τα κοινωνικά στεγανά και πρότυπα αλλά και η "ρομποτοποίηση" των μαζών που υποτάσσονται στο δόγμα δουλειά-δουλεία βρίσκουν τη φωνή τους στα τραγούδια «Escape», «Still they ride», «Keep on runnin'» και «Wanted dead or alive». Η σπουδαιότερη όμως ερμηνεία τού Steve Perry γίνεται στο  «Mother father»!! Ένα τραγούδι που αφορά την οικογένεια και τους δεσμούς των μελών της. Ευαίσθητο θέμα και για τον ίδιο τον τραγουδιστή, όπως έχει παραδεχτεί, αφού σε μικρή ηλικία οι γονείς του χώρισαν, πράγμα που τον σημάδεψε. Να αναφέρουμε πως η ενορχήστρωση έγινε από τον Matt Schon, πατέρα του Neal Schon, ο οποίος ήταν μουσικός της τζαζ. Ίσως το λιγότερο δυνατό τραγούδι του Escape να είναι το «Lay it down» αλλά και πάλι αυτή η "Η φωνή!" σού δημιουργεί ένα ενδιαφέρον από το πουθενά, μη επιτρέποντας σου έτσι να το προσπεράσεις. 

Το "Escape" είναι ένας μεγαλειώδης δίσκος που εξυμνεί αυτό το πολύτιμο αγαθό που έχουμε όλοι μας και που λέγεται ΖΩΗ! Οι συνθέσεις έχουν μια απλότητα και μια αμεσότητα οι οποίες μπορούν να προέλθουν μονάχα από κάποιους που έχουν εντρυφήσει στην πολυπλοκότητα της σκέψης και της μουσικής. Με όλα αυτά τα συστατικά, το έβδομο άλμπουμ των Perry, Schon, Cain, Valory, Smith από την αρχή είχε χαράξει μια και μόνο πορεία στο ταξίδι του.....στο να γρλαψει Ιστορία!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ ΤΟΥ ESCAPE

  Σχεδιαστής του εξώφυλλου του Escape καθώς επίσης και των προηγούμενων άλμπουμ είναι ο Stanley Mouse. Ο σκαραβαίος καθώς απελευθερώνεται από τη μπάλα που ειναι εγκλωβισμένος, αφήνει να ξεχυθεί φως το οποίο συμβολίζει την αρχά της ημέρας. Καθώς ταξιδεύει, γυρίζοντας στο οπισθόφυλλο, καταλήγει σε ένα σκοτεινό πλανήτη ο οποίος συμβολίζει το τέλος της ημέρας. Με αυτόν τον τρόπο συμπληρώνεται μια μέρα η οποία με την σειρά της αντιστοιχεί στην ολοκλήρωση τού κύκλου της ζωής!

ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Share on Google Plus
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ BLOGGER
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ FACEBOOK

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

contact form

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *