ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΜΕ ΛΙΣΤΑ

Τις τελευταίες ημέρες ίσως έχετε δει μια διαφήμιση της μπύρας ΦΙΞ…Άνευ όπου προωθείται η μπύρα άνευ αλκοόλ.
Η διαφημιστική εταιρεία δένει το γεγονός ότι η μπύρα και χωρίς αλκοόλ εξακολουθεί να είναι γευστική και αυθεντική έστω και χωρίς αλκοόλ, με κάποια  άλλα, παλαιότερα γεγονότα της ζωής μας που τότε ήταν άνευ. Παλιά, τότε που πηγαίναμε  ταξίδια χωρίς να χρειάζεται να έχουμε κλείσει δωμάτιο, παλιά όταν βγάζαμε φωτογραφίες χωρίς επεξεργασία και παλιά που ακούγαμε μουσική χωρίς λίστα.
Σε αυτό το τελευταίο θα μείνω, αποσυνδέοντας τη διαφήμιση.
Ακούγοντας την καλή διαφήμιση σκέφτηκα πόσο δεδομένο θεωρούμε πλέον την ύπαρξη λίστας στα τραγούδια που ακούμε, πόσο δεδομένο θεωρούμε την ανυπαρξία πραγματικών dj’s που δεν αρκούνται σε μια απλή αναφορά τραγουδιού.
Το παράδοξο είναι ότι οι περισσότεροι dj’s ραδιοφώνων της Αθήνας που γνωρίζω και γνώσεις μουσικής έχουν και ικανότητα λόγου. Όμως είναι «υποχρεωμένοι» να ακολουθήσουν τη λογική του σταθμού για απλή παρουσία τους και να αναφέρουν τα προϊόντας που διαφημίζονται όπως και τα διάφορα events. Να είστε σίγουροι ότι οι περισσότεροι ιδιοκτήτες ραδιοσταθμών αλλά και Δ/ντες προγράμματος θα προτιμούσαν να μην είχαν κανένα παραγωγό, παρά μόνο λίστα με τραγούδια. Έχει επιβληθεί το ραδιόφωνο χωρίς άποψη, η λίστα με τα 1.500-2.500 τραγούδια που επαναλαμβάνονται τουλάχιστον 2 φορές την ημέρα, οι άνευροι παραγωγοί που μας πληροφορούν για τα «φοβερά» events που διαδραματίζονται στην πόλη και εμείς σχεδόν δεν τους ακούμε, απλά έχουμε το ραδιόφωνο ανοιχτό για παρέα.
Θα με ρωτήσετε εγώ τι θα έκανα σε μια τέτοια περίπτωση; Μα δεν θα δεχόμουν να παίξω μουσική  που δεν με αντιπροσωπεύει. Σίγουρα μου λείπει το ραδιόφωνο αλλά από την άλλη πλευρά μου είναι αδύνατον να πηγαίνω στο studio και να ακούω τα τραγούδια που δεν έχω επιλέξει να παίζουν. Σέβομαι ότι υπάρχουν jockeys που έχουν βιοποριστική ανάγκη και καλά κάνουν και παίζουν.
Είναι φανερό ότι οι εποχές που έζησα κάνοντας ραδιόφωνο τις δεκαετίες του 80μ και 90 έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.  Την τελευταία εικοσαετία έχει αναπτυχθεί μια καινούργια γενιά παραγωγών αλλά και το χειρότερο όλων, ακροατών, που ανέχεται την επανάληψη στα ίδια και τα ίδια τραγούδια. Έχει χαθεί εκείνο το πάθος που έκανε τον ακροατή να κολλήσει το αυτί του στο ραδιόφωνο για να ακούσει τι έλεγε ο dj. Έχει χαθεί η πώρωση, ο ρομαντισμός και η μουσική ευτελίστηκε. Προσέξτε, δεν αναφέρομαι σε ραδιόφωνα με κουραστικούς παραγωγούς που μιλούν διαρκώς και κουράζουν. Απλά αναφέρομαι για το καλό ραδιόφωνο που είχε ο Capital Fm, o Rock FM, o Μελωδία και τόσοι άλλοι σταθμοί.
Σήμερα τα τραγούδια απλώς παίζονται κι ο ακροατής δεν δένεται μαζί τους. Θυμάμαι με ρομαντισμό, πόσα τραγούδια τα έχω συνδυάσει με ταξίδια, καλές ή κακές στιγμές, γνωριμίες, απλές καθημερινές ανθρώπινες καταστάσεις. Τώρα υπάρχει η λίστα και το απρόσωπο. Κανείς δεν περιμένει να ακούσει τον τάδε dj να ξεκινήσει εκπομπή, ξέροντας ότι έχει δουλέψει σπίτι του για τα τραγούδια, σε τι σειρά θα τα βάλει, τι θα πει για κάποια από αυτά και γενικά τα σχόλια του, που δεν ήταν πάντα αρεστά ή υποχρεωτικά συμφωνούσες με αυτόν. Αλλά τον άκουγες, σεβόσουνα το λόγο του όπως κι αυτός σε άκουγε στο τηλέφωνο που τον καλούσες! Θυμάμαι πριν 12 περίπου χρόνια όταν ήμουν στον Rock Fm, πριν αλλάξει ιδιοκτήτη και πριν ανοίξω το web radio του Rockmachine.gr, τι πανικός δημιουργήθηκε όταν είπα το τηλέφωνο στον αέρα!  Γιατί όταν πεις τηλέφωνο, θα σε καλέσουν κι όταν σε καλέσουν θα μιλήσεις μαζί με το κοινό, που θα ρωτήσει, θα ζητήσει τραγούδι, θα καταθέσει άποψη και η άποψη στη σύγχρονο ραδιόφωνο είναι εξορισμένη. 
Λίστα λοιπόν και πιστεύω για αρκετά χρόνια ακόμα με την ελπίδα κάποτε το καλό ραδιόφωνο να επιστρέψει.
Share on Google Plus
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ BLOGGER
    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕΣΩ FACEBOOK

1 σχόλια:

  1. Αλέξανδρε ηλικιακά βρίσκομαι στο δεύτερο μισό της δεκαετίας των 40 και έμαθα μουσική (hard rock και metal βασικά) και συγκροτήματα τότε στην δεκαετία των '80 από φίλους και από τους "πειρατές" της γειτονιάς/περιοχής γιατί metal τότε δεν έπαιζε το κρατικό ραδιόφωνο. Αργότερα με την ελέυθερη ραδιοφωνία άλλαξαν τα πράγματα και έτυχε να μάθω και κάποια συγκροτήματα και από δικές σου εκπομπές τότε.
    Σήμερα αν κάποιος περιμένει να μάθει μουσική και μάλιστα rock ή metal από το ραδιόφωνο καλύτερα να πάει να κοιταχτεί στον γιατρό.
    Το ευτύχημα βέβαια σήμερα είναι πως με το internet μπορείς πλέον άνετα να βρείς και να μάθεις συγκροτήματα από το youtube και από άλλες πλατφόρμες καθώς και να τσεκάρεις αν όντως είναι καλά πριν αγοράσεις.
    Και φυσικά υπάρχει και το webradio.
    Τώρα μάλιστα τελευταία έτυχε να ανακαλύψω 2-3 web σταθμούς από ΗΠΑ και Αγγλία που παίζουν Αμερικάνικο hard rock/glam ή hair metal όπως (κακώς) αναφέρεται επίσης, που πραγματικά παίζουν τεράστια ποικιλία από τέτοια συγκροτήματα και όχι μόνο τα γνωστά τραούδια.
    Για μένα το κανονικό ραδιόφωνο ως μέσο για να μάθει κανείς καλή μουσική έχει τελειώσει. Μόνο πλέον webradio που μπορεί ακόμα και ο απλός οπαδός να φτιάξει - κάτι σαν τους παλιούς πειρατές.
    Υ.Γ. Αλήθεια, σε μαγαζιά όπως αυτό που παίζεις μουσική μπαίνει "χέρι" από το αφεντικό για το τι θα μπεί ή υπάρχει ελευθερία; Γράψε και ένα αρθράκι για αυτό το κρφάλαιο.
    Υ.Γ 2. Ψάξτο να επαναφέρεις το webradio του rockmachine.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

contact form

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *